Aşık olamama acısı

Aşk acısını anlayalım hadi de bir de “aşık olamama acısı” varmış. E ooolll.. Kim tutuyor ki?

Haa “nerede o aşık olunacak kadın/erkek” diyorsan da günün tadını çıkar. Gelmeyecekse hiç, böyle acılı mı geçsin günler?

Aslında bütün bu acı, aşkla vs değil de kendinden sıkılmanla veya yalnız kalmaktan korkmakla ilgili olmasın? Eğer öyle ise bunu gelecek bir kişi ile çözemezsin ki… Hatta sen daha sıkılırken kendinden, elin kadını/erkeği ne yapsın seni?

Bir şeyi umutsuzca çok istediğinizde, almayın!

Bu size tezat gibi görünecektir. Ancak değildir. Nerede bir vazgeçilmez var, nerede bir çok isteme, aşırı heyecan var, bilin ki orada bir yokluk bilinci vardır. O çok istemenin altında o şeye “ihtiyaç” duyma vardır. Bu sağlıklı bir istek değildir. Yokluk bilinci ile elde edeceğiniz şeyler ya uzun soluklu olmaz, ya da umduğunuz kadar sizi mutlu etmez.

Çok açsanız mesela, hemen yemek yemeyin. Ufak bir şeyler atıştırıp dengelenebilirsiniz. O kişiyi çok istiyorsanız eğer, onsuz da “mutlu, huzurlu, güvende” olacağınızı ruhunuza, zihninize, bedeninize anlatana kadar adım atmayın. O işi çok istiyorsanız eğer, kendinize bu ve bunun gibi nice işe layık olduğunuzu hatırlatın. O eşyayı, kıyafeti, objeyi çok istiyorsanız eğer, bekleyin. Gerçekten ihtiyacınız olmadığını fark edin.

Beni ben yapan tüm deneyim ve aracılara minnet ve şükranlarımla

Geçmişimizi “kaba, mutsuz ve karamsar” olmak için bahane olarak kullanabiliriz. En nihayetinde, yaşam denen yolda, hepimiz kendi cennetimizi görmüş, kendi cehennemimizden geçmişizdir.

Sevmek, Sahiplenmek, Sahip Olmak 3 – SAHİP OLMAK (Bölüm 3)

Daima değişen bir varlık (hızı farklı olsa da) olan insan (ki yaşam amacı deneyimlerle kendini yeniden yeniden yaratması üzerine kuruludur.) Özellikle partnerlerde/ eşlerde, sahip olmaya çalışan kişi, partnerinin bu değişimine saygı duyamaz ve görmezden gelir. Böylece ilişkinin dansa benzeyen dinamik ritminden uzaklaşır. Sahip olmaya dayalı ilişkiler (gözlenebilecek şekilde bitmese bile) zaman içerisinde iki yabancının bir anlaşmaya itaat etmesi noktasına taşınır.

“Seven kıskanır” klişesinin de sevmekle değil “sahip olmakla” ilgisi vardır. Artık sevilen, sahip olan kişinin uzvu olduğundan, ona karşı gelişebilecek her ilgi, her teklif kişinin bizzat kendisine yapılmış bir saldırı olarak algılanır. Ayrıca “sahip olma güdüsünün” yokluk bilincinden doğan, korku kaynaklı olduğunu söylemiştik. Korku, zihinden geldiği için değersizlik duygusu ile kardeştir. Ruh kendi değerini bilir. Bu nedenle “sahip olunan kişinin” başka birini beğenmesi, kendisini yeniden seçip seçmeyeceğini gözlemleme gereksinimi duymadan, kişinin alarma geçmesine korku ve öfke duymasına neden olur.

Aşkı nasıl tanımlıyorsunuz?

Kim bilir aşkı nelerle tanımlıyoruz… Tutku mu, şehvet mi, hırs mı, sahip olma arzusu mu, mutlak sevgi mi, şefkat mi, yardımcı olma arzusu mu, kahraman olma hayali mi, ilahi hayranlık mı, var oluş amacımız mı, zaten özde var olan mı, huzur mu, mutluluk mu, acı mı?

Aşk diye mutlak ve değişmeyen bir his var mı? Yoksa her birimiz “aşka” kendimiz tanım koyup, birbirinden farklı duygularımızı, aşk diye birbirimize mi anlatmaya çalışıyoruz?

Dahası aşık olduğumuzu anlıyor muyuz yoksa diğer duygularımızı aşk niyetine mi yaşıyoruz?

Sevmek, Sahiplenmek, Sahip Olmak 3 – SAHİP OLMAK (Bölüm 2)

Sahip olmaya çalıştığınız şey bir bitki yada hayvan ise, dikkatinizin sizde mi onda mı olduğundan ayırım yapabilirsiniz. İyi bakamadığınız bir çiçek yada bir hayvanı inatla beslemeye çalılıyorsanız, içsel amacınızın “sahip olmak” olduğunu anlamalısınız. Bu durum sahip olana da sahip olunana da eziyet getirecektir.

Her ne kadar “aynı bizim gibi” HÜR İRADEYE sahip olduklarını bilsek de, bana göre yaşamın en büyük trajedisi “bir insana sahip olmaya çalışmak”tır.

Üstelik bu eziyeti genellikle en yakın gördüklerimize yaparız. Eşimize, partnerimize, çocuklarımıza, yakın arkadaşlarımıza, vs…