İyilik nedir ki? İyi olmak ne demektir?

Bu aralar yine sık sık “iyi olan”, “iyi olmaya çalışan” insanlar algıma düşmeye başladı… İlginçtir, birinin “iyisi” diğerine uymuyor… Zira her biri kendini kendi zihnindeki “iyi kalıbına” oturtmaya çalışıyor.

Neden bilmiyorum “iyi olmayı”, “iyilik yapmayı” düşünmek, her ne kadar kulağa hoş gelse de bir terslik, bir zorlama enerjisi hissettiriyor bana… Sanırım altında “iyi olmam LAZIM” kalıbı barındırdığı için biraz zorlama, biraz karmaşık geliyor… “Neden?, iyi biri değil misin ki?” diye sorasım geliyor… Öyle ya “lazım, gerekli” tanımları, “aslında öyle değilim de öyle olmam doğrusu” gibi bir mana vermiyor mu sizce de?

Tam bu noktada bana ne cevap verilirse verilsin “iyiliği” tam açıklayamayacakmışım gibi hissediyorum. Madem “iyi olmak” herkes için değişiyor, o zaman genel geçer bir tanımı var mı ki?

Tamam, “iyi olmak” tanımı altında dürüstlük, vicdan sahibi olmak, paylaşımcı olmak, vs gibi bir takım erdemlerden bahsedebiliriz. Ancak bu sıfatların hepsi, ancak bir deneyime dönüştüğü zaman mana kazanıyor. Yani ne kadar dürüst olduğumuzu, iyi kalpli olduğumuzu, sevecen olduğumuzu bilmemizin hiçbir anlamı yok; dürüst bir eylemde bulunmadığımızda, iyilik yapmadığımızda veya sevgi aktarmadığımızda.. O halde iyiliği de “iyilik yapma” üzerinde tanımlamak en sağlıklısı..

Bana göre iyilik yapmak “bir kişinin ruhsal, zihinsel, bedensel yolunu kolaylaştırmak niyetiyle, yapılan davranışlardır”. Buraya kadar tamam, ama karşınızdaki bir kişinin “ruhsal, zihinsel, bedensel yolunu” nasıl anlarsınız? Kendimizinkinden bile emin olamazken hem de…

Hadi bedensel daha ortada, açsa, yaralıysa, ne bileyim bir hastalık krizindeyse, ya da fiziksel olarak amacına yetersizse müdahele edip, “iyiyim” hissiye dolabilirsiniz. Peki zihinsel, duygusal, ruhsal yolları? İşte o zaman karşınızdakinin beyanını doğru kabul etmeniz gerekir…

Örneğin bir kişinin masasını toplamak, o kişiye danışılmadığı sürece iyilik de olabilir, işgüzarlık da.. Ya da ne bileyim eşiyle barıştırmak, bir başkasından onun adına yardım istemek vs vs aslında iyilik olmayabilir. Dışarıdan mantıklısı bu gibi görünse de o kişinin öz niyetiyle örtüşmüyor olabilir.

Aynı şekilde size “açım diyerek para isteyen bir kişiye” para verdiğinizde siz iyiliğinizi yapmışsınızdır. O kişinin o parayı şaraba yatırıp yatırmaması sizin değil, o kişinin vicdanının sorunudur. Yani zihin okumaya giremeyeceğimize göre gerçek iyilik, bir şey yapabileceğinizi beyan etmeniz ve eğer karşınızdaki kişi sizden bunu talep ederse o eylemi yapmanızdır.

Eğer buraya kadar mantık doğru ise, o halde bir kişiden bir şey istemek de “o kişiye iyilik yapma fırsatı sağlamak” olabilir mi? O halde “istemek” iyilik yapmak isteyen kişilere yapılan bir iyilik olabilir mi?




Yorum Yap