Çok açsanız mesela, hemen yemek yemeyin. Ufak bir şeyler atıştırıp dengelenebilirsiniz. O kişiyi çok istiyorsanız eğer, onsuz da “mutlu, huzurlu, güvende” olacağınızı ruhunuza, zihninize, bedeninize anlatana kadar adım atmayın. O işi çok istiyorsanız eğer, kendinize bu ve bunun gibi nice işe layık olduğunuzu hatırlatın. O eşyayı, kıyafeti, objeyi çok istiyorsanız eğer, bekleyin. Gerçekten ihtiyacınız olmadığını fark edin.

Zira iş bir kere ele geçirme ile bitmez; hatta daha yeni başlamıştır. Çok açken yediğinin kontrolsüz yemek midenizi rahatsız edebilir. Çok tutku ile başladığınız ilişki, sizi olmadık beklentilere sürükleyebilir. Büyük bir heyecanla başladığınız işinizde, kendinizi ispatlamak ve elde tutmak adına kendinizden fazlasını verebilirsiniz. Sakin olun dengelenin; var olan her şeyin zaten sizin için, zaten sizin doğal hakkınız olduğunu hatırlayın. Tüm isteklerinizin bolluk bilinci içerisindeyken size kolaylıkla akacağını unutmayın.

Bu yaşam, ruhunuzun yolculuğudur. O bolluk bilincinin farkındadır. Bir şeyi çok istiyorsanız eğer, bunun zihninizden, nefsinizden geldiğini unutmayın. Nefes alın. Çiçekleri, denizleri, göğü izleyin. Evrenin küçücük bir parçası olmanıza rağmen tanrının nefesini taşıdığınızı hatırlayın. Bekleyin ve dengelenin. Sonrasında her şeyi isteyebilir ve alabilirsiniz.

“Benim kalbim kırılmadı”, “ben ihanete uğramış hissetmedim”, “ben yalnız, mutsuz ve umutsuz hissetmedim” diyen olduğuna inanmıyorum. Tüm bu duygular insan için… Aynı şekilde “ama benim acılarım farklı”yı da hepimiz düşünmüş olabiliriz. Oysa istediği oyuncak elinden zorla alınan bir çocuk ile, vazgeçmek istemediği bir şeyden vazgeçmek zorunda kalan bir yetişkinin acısı aynıdır. Söz konusu “acı hissetmekse” senin ki mantıklı acı, onun ki mantıksız acı yoktur. Olsa olsa “ben olsaydım üzülmezdim” ler vardır…

Ancak farkı bu yaşadıklarımız değil, yaşadıklarımızdan nasıl çıktığımız belirler. Bir dostumuzun ihanetine uğradıysak mesela “bir dahaki sefere sınırımı buraya koyacağım”, “bu kişiyi hayatımın burasına koyacağım” veya “benim sınırım burası, olmak istediğim ben bu” şeklinde de bir ders çıkarabiliriz; “insanlara güvenilmez” şeklinde de.. Veya bir aşk acısı yaşadıysak eğer, “aşk acıdır” deyip kalbimizi de kapatabiliriz; o mutlu edeceğimiz kişiyi aramaya (aktif arama olması gerekmez; kalbi kapatmamak da aramaktır) da devam edebiliriz. Çıkardığımız ders ise bir sonraki deneyimimizin tohumu olacaktır.

Hepimizin canı yandı; hepimiz yara aldık; hepimiz üzüldük… Ancak insan zihni, ruhu ve bedeni kendini onaracak şekilde tasarlanmıştır. ( bir yerimiz kesildiğinde, hiçbir şey yapmasak bile bedenimiz iyileştirmeye çalışır o yarayı)
Asıl soru duygusal, zihinsel, ruhsal yaralarımızı, “acılarımızı bahane ederek, yaşama karışmamak” için kullanacak mıyız? Yoksa tüm bu acıları, öğrenmemizi sağladığı için kucaklayıp, serbest bırakıp kendimizi yeni deneyimlere bırakacak mıyız?
Kendimizi koruduğumuzda, acı yaşamadan, risk almadan hayatımızı sürdürdüğümüzde, ömrümüzün sonbaharında ( hepimizin çok çok yaş alarak yolculuğu tamamlamasını diliyorum) kendimizi deneyimlerimizden tatmin olmuş, bilge yetişkinler olarak hissedebilir miyiz?

“Ben acı ve mutlulukla, yaşama karışmayı, korkularımı bir yana bırakarak, denemeyi ve öğrenmeyi seçiyorum. Gelecek tüm deneyimi andaki zihnim, ruhum, bedenim ve duygularımla kucaklamaya hazırım.

Beni ben yapan tüm deneyim ve aracılara minnet ve şükranlarımla…”

Aşk diye mutlak ve değişmeyen bir his var mı? Yoksa her birimiz “aşka” kendimiz tanım koyup, birbirinden farklı duygularımızı, aşk diye birbirimize mi anlatmaya çalışıyoruz?

Dahası aşık olduğumuzu anlıyor muyuz yoksa diğer duygularımızı aşk niyetine mi yaşıyoruz?

Yoksa güzel, sağlıklı, dengeli, keyifli ve mutlu ilişki fırsatlarını “aşkı aramak adına” kurban mı ediyoruz?

Yeni nesil beyaz atlı prens/prenses tabiri olan “ruh eşimizi”, “diğer yarımızı” aramak yerine, daimi değişim ve dönüşüm içinde olan “bu yarımızı(!)”, özümüzü sevsek, sahiplensek iyi bir başlangıç olmaz mı?

Ve karşımıza gelen kişileri “romantikleştirmeden”, “tabulaştırmadan”, “zihnimizde etiketleyip bir yerlere oturtmadan” tanımaya, anlamaya çalışsak… Daha önemlisi kişiye değil ilişkiye odaklanarak, “istediğim deneyim bu mu?” diye baksak; yaşamımızı, aşkımızı, ilişkimizi, yolumuzu bir kalıba sığdırmaya uğraşmadan yaşasak, tadını çıkarsak, ve hatta tadı kaçtı mı serbest bıraksak daha huzurlu, daha mutlu, daha GERÇEK olmaz mı ilişkilerimiz?

Önemli olan şey “olan” değil; bizim “olana” yüklediğimiz anlam ve “olan”dan öğrendiklerimizdir.

“Yaşamın akışına güveniyorum. Hayata karışmaya, onunla inip onunla yükselmeye kararlıyım. Ben, dengede kalarak, duygularımı anlamayı, kabul etmeyi, hareket enerjisine dönüştürmeyi ve cesaret ile yaşamayı seçiyorum Yaşamı, var olanı, kendimi ve yarattığım tüm deneyimleri seviyorum. Kendimi savunmasızca hayatın akışına teslim ediyorum. Kalan tüm bedenli zamanımı tutkuyla yaşamaya hazırım. Aşkla ve minnetle… “

Örnek:
“Seni seviyorum, benim en iyi arkadaşım olur musun?”
“Seni seviyorum; benim istediğim gibi giyinir misin?”
“Seni sevdiğim için, işlerini/evraklarını/ dolabını topladım”
“Sen yorulma diye zamanını programladım” gibi gibi..

Gerçek sevgi “sen” merkezlidir. Gerçek yardım “talep edilendir.”

Eğer bir kişi sevdiği birine yardım etmek istiyorsa “nasıl yardım edebileceğini” açıklayıp, geri çekilmelidir. Eğer yardım talebi reddediliyorsa bunun kendisi ile değil, bahsi geçen yardım eylemi ile ilgili olduğunu hatırlamalıdır. En azından, ona bu eylemin kabul edilebilir olup olmadığını sormalıdır. Aksi, iyi niyet taşıyan bir tacize dönüşür.

İyi niyetli bir etkiyi kabul etmemek, sizin kötü niyetli olduğunuzu göstermez. Sınırlarınız içerisinde sağlıklı bir benliğe sahip olduğunuzu gösterir. Bazı kişiler bu red üzerine sizi kendisine yakın hissetmeyebilir. Üzülebilir. Bu o kişilerin çözmesi gereken bir durumdur. O kişilere “sorun SEN değilsin; ben bundan hoşlanmıyorum” diyebilirsiniz. Kalpten gelen bir cümle kalbe kolay ulaşan bir mesaj taşır

Bu süreç içerisinde kendinize “sınırlarımla da sevilebilirim” ve “iyiliği kabul etmemek kötülük değildir” diye tekrar edebilirsiniz.

Sağlıklı sınırlar “kim olmayı seçtiğinizi” gösterir. Hayatınızda “gerçekten olduğunuz sizi, seven kişiler” olması”, “olmanız gerektiğinine inandığınız sizi,seven kişiler” olmasından çok daha mutluluk verici ve tatmin edicidir

Dahası duygular gelirler ve giderler. Acı da gerçektir, sevgi de… Sevinç de hüzün de… Hepsini kabul edebilme beceriniz gelişir. Buyur edersiniz içeri, mutlak bir teslimiyetle… Ve işte o zaman farkedersiniz aslında bu duyguların bir yerden gelip gitmediğini.. Zaten içinizde akıp durduğunu… Bir çoğunu hissetmeyi, en azından farklı zamanlarda, kendinize yasakladığınız çarpar yüzünüze.. O zaman şu soru karıştırmaya başlar aklınızı: ” Eğer deneyimleri yaratan ona yüklediğim duygularımsa, ve eğer bütün bu duygular zaten benim içimde akıp duruyorsa; o zaman deneyimlerimi yaratan nedir? Bu deneyimler nereden gelir?” İşte o zaman anlamaya başlarsınız neden alimler hep ” içeri bak” der… Gördüğüm herşey zaten benim içimdedir dersiniz…

O zaman yaşamın ne kadar da anlamsız olduğunu ve ne kadar büyük bir hediye olduğunu anlamaya başlarsınız. Tıpkı bir film izlerken o filmi hissetmek gibi gelir ve gider duygular. Siz her zaman “çerçeveyi” de görürsünüz.

Sonra “o çerçeveyi hiç görmeyenleri” de görmeye başlarsınız. İçiniz acır. Çekip çıkarasınız gelir insanları oradan. Hatta daha da sevdiklerinizi tokatlayarak bile çıkarmayı düşünürsünüz o hipnozdan. İşte orası “hür iradenin” anlaşılmaya başladı yerdir. Ve anlarsınız “neden sırat köprüsünden yanlız geçilmesi gerektiğini”. En sevdikleriniz ve dahi eşiniz, çocuğunuz gibi “sahip olduklarınız(!)” bile kandi yaratırlar dünyalarını. Hiçbir şey yapamazsınız. Kafanızı başka yere çevirmeyi seçmezseniz “kabul etmeyi” öğrenmeniz gerekir. OL’anı OL’duğu gibi…

Kolay değildir… Ama evrim asla geriye doğru işlemez.. Bir kez algınız açıldı mı mühürler kalkar. “Gör” meyi bırakamazsınız. Neden- sonuç ilişkileri tüm şatafatıyla karşınızdadır. Yaptığınızın, düşündüğünüzün, hissettiğinizin sorumluluğunu başkalarına atma lüksünüz bitmiştir artık. Tüm sorumlu sizsinizdir. Ve her sorun da çözümde içinizdedir artık. “O öyle yapsadı bu böyle olurdular biter”… Kolay değildir…

Başka insanlardan farklı şeyler görmek kimi zaman yanlızlaştırır insanı. Aynı manzaraya bakamaz, aynı deneyimi paylaşamazsınız kimi zaman… Kapatsam gözlerimi, en başa dönsem dediğiniz günler olur.. Bazen de egonuz sizi korumaya çalışır “aman en güzeli sensin, zaten anlamıyorlar” diyerek.

Oysa siz derinde bir yerde “onlarsız, ben olamayacağını bilirsiniz.” Ve “ben”e sarılmadan bu yanlızlık hissinin geçmeyeceğini de… Ve o kadar “yanlış” “eksik” ve “hatalıdır” ki benleriniz, “ben”i sevmek daha zor gelir “onu” sevmekten… Ve bilirsiniz “beni” sevmeden “”onu ” asla sevemeyeceğinizi….

Tüm yollar gelir ve “ben” e ve altındaki, ve altındaki ben’e dayanır… Bundan sonrası çoook uzun bir yoldur…

Daimi olmayan sevinçtir. Gerçekleşmesini istediğiniz/umduğunuz bir şey somut olarak dünyada oluştuğunda hissettiğimiz duygudur sevinç. Kendi yaratıcı gücümüzün, tanrısal yanımızın kutlamasıdır. İnsanın bu dünyada bedenlenmesinin bir amacı da bu gücü kullanmasıdır. Yani daima istemesi ve yaratmasıdır. Bu nedenle sevinçler kısa sürer. Kutlama bittikten sonra yeniden bir şey ister ve yaratır insan. Sistem böyle kurulmuştur.

Mutluluk ise kendi yolunda olduğunu bilmenin keyifli, neşeli duygusudur. Ruhun yolu düz bir çizgi olmadığı için kolay kolay yoldan çıkmaz. Bizim yanlış diye değerlendirdiğimiz pek çok deneyim özünde ruhun seçtiği, zihnin ise olumsuz bir şekilde etiketlediği olaylar olabilir.

Bu yolculuk sırasında, mutluluğumuz bozulmasın diye, üzülürüz bazen…
Hüzünleniriz…
Korku ve öfke de hissedebiliriz…
Bu duygular bize “mutlu olacağımız yolu” işaret eden tabelalar gibidir. Bazen yanlış yolda olduğumuzu değil, yolumuzda bizi engelleyen düşünce kalıpları taşıdığımızı işaret ediyordur. Tüm bu duyguları doğru okuyup değerlendirdiğimizde, duyguların mesajlarını aldığımızda çözülür, dağılır duygular. En büyük üzüntü bile içimizden akıp gider ancak kalıcı bir hasar bırakmaz. Eğer yaşadığınız bir üzüntü hala sizi sarabiliyorsa “bitmesi uygun olan / bitmiş ancak sizin enerjisel olarak tutunduğunuz ve serbest bırakamadığınız” bir şey var demektir. Kendinize “bunu serbest bırakabilir miyim?” diye sorduğunuzda, o olanı serbest bıraktığınızda daha gelişmiş ve ilerlemiş hissedersiniz.
İnsan hiç bir şeye tutunmadan, neşe ile hoplayıp zıplayarak yolunu alması için tasarlanmıştır. Tutunduğumuz her şey, bizim kendi özümüze yeterince güvenmediğimizin işaretidir. Bu yolda insanoğlunun “ihtiyacı olan tek şey”, “hiç bir şeye ihtiyaç duymadan güvende olduğunu” hatırlamasıdır

16) Kendinize İyi Davranın

Eğer siz de kendinizin negatif yönlerinize odaklanan biriyseniz bu maddeyi hemen şimdi uygulamaya başlayın. Kendinizin olumlu yönlerini görmeye çalışın ve yaptığınız her olumlu eylem için kendinizi şımartın. Kendinizi taktir ettiğinizi sözel olarak kendinize ifade edin ve kendinize “aferin” demekten kaçınmayın. Hatta kendinize küçük jestler yaparak bu onaylamayı pekiştirin. Kendi olumlu yönlerini görmeye başladıkça bu özelliklerinizin ve tabiî ki hayat kalitenizin hızla artacağına tanık olacaksınız.

17 )   Sosyal Bir Yaşam Sürün

Özellikle kendini şanslı olarak tanımlayan kişilerin şanssız olarak tanımlayanlara göre çok daha fazla sosyal ilişki içerisinde bulunduğu araştırmalarla kanıtlanmıştır. Sevdiğiniz dostlarınızı,  aile ve arkadaşlarınızı arayıp hatırını sorun. Yeni insanlarla tanışmaya ve her tanıştığınız kişinin size uygun özelliklerini fark ederek bu iletişimin keyfini çıkarın.

18) Hedef Belirleyin

Hedefler değişebilir. Bu nedenle hedefinizi belirlemeden önce vizyonunuzu belirlemelisiniz. Bundan 1 yıl, 5 yıl, 10 yıl sonra nerede olmak istiyorsunuz? Tüm yaşamınızı ne için kullanmak istiyorsunuz? Bu yaşam sizi ve başkalarını gerçekten mutlu edecek mi? Bu soruları takip ederken ne istediğinizi tam olarak bilmediğinizi fark edebilirsiniz. Bu sadece soruları kendinize daha önce sormamış olduğunuzu gösterir. Bu sorular zihninizde döndükçe gerçek isteklerinizi yavaş yavaş yüzeye çıkacaktır. Bu yolda yürürken ulaşmak istediğiniz küçük hedefler belirleyebilirsiniz. Böylelikle “yaşam akıp gidiyor” düşüncesinden “hedefime adım adım ulaşıyorum” düşüncesine geçiş yapacaksınız.

19) Gülümseyin ve nezaket gösterin:

Karşılaştığınız kişilerin büyük çoğunluğunun doğal halinin yüzünü asma şekline dönmüş olduğunu fark ettiniz mi? Sizin doğal duruşunuz nasıl? Size bir jest yapan ve yaşama gülümseyen gözlerle bakan birileri ile karşılaştığınız anları hatırlayın. Bir anda içiniz keyifle dolar. Aynı şekilde jest yapmak da bizleri enerji ile dolduracak bir davranıştır. Yolda gülümseyerek yürüyün. Karşılaştığınız kişilere gülümseyen gözlerle bakın. Hiçbir çıkarınız olmadan birilerine yardım edin. Kapı açın, yer verin. Yaşamınızın keyifle dolmasına izin verin.

11) Kutlayın

Eğer hayatta istediğiniz kadar şey başarmadığınızı düşünüyorsanız kesinlikle gözden kaçırdığınız bir şeyler var demektir. Başarılarınızın dünde kalmasına izin vermeyin. Bir şeyi doğru yaptığınızda, bir işi tamamladığınızda, canınız çektiğinde kendinizi ödüllendirin. Bir kutlama yapın. Buna yaparken de eğlenin ve kendinizi taktir edin. Böylece hem hak ettiğiniz mutluğa kavuşmuş olursunuz, hem de daha sona hatırlayacağınız mutlu anılara yenilerini eklemiş olursunuz.

12) Kendi alanınızı yaratın

Hayatınızın en azından bir bölgesinde tüm kontrolün sizde olduğu, özerk bir alanınız olmalı. Sosyal hayatımızda insanlarla iletişimde bulunmak, topluluğun içerisinde yaşamak kuşkusuz ki çok önemli ama kendinize, sadece sizin sözünüzün geçtiği bir alan yaratın. Kimseye hesap vermeyeceğiniz, kimsenin sizi yargılamayacağı, tek sorumlusunun siz olacağınız bir alan bulun. Bu alan sizin özel alanınız ve burada sizi mutsuz edecek hiçbir şey olmayacak…

13) Sevdiğiniz bir şeyler yapmak için zaman ayırın

Vaktiniz çok değerli. Bu değerli zamanı yapmaktan hoşlanmadığınız, gereksiz işler yaparak harcamayın. Bir işe başlamadan önce bunu gerçekten yapmak isteyip istemediğinizi düşünün. Eğer yapmak istemiyorsanız, bunu yapmak zorunda olup olmadığınızı düşünün. Eğer cevap evet ise onu, yapmak isteyeceğiniz bir şeyle geliştirmeye çalışın.

14) Spor yapın

Hiç kimse sizden olimpiyat rekoru kırmanızı beklemiyor. Ama spor yapmaya ayıracağınız vakit, can sıkıntınızı ve stresinizi alacağı için mutluluğunuzu en doğal yoldan arttıracaktır. Kendinizi zorlamanıza gerek yok. Tek yapmanız gereken evden çıkıp hareket etmek…

15) Kötü haberlerden uzak durun

Ne yazık ki her haber bülteni ve her gazete birbirinden olumsuz ve kötü haberle dolu. Bu can sıkıcı haberlerden kendinizi koruyun. Demek istediğim dünya ile bağınızı koparıp, haberdar olmadan yaşamak değil. Ama duyduğunuz her kötü haber vücudunuzun strese girmesine neden olarak, sizi eninde sonunda fiziksel olarak yıpratacak salgıların kapısını açıyor. Televizyonda haberleri mi seyrediyorsunuz? Genellikle ilk 15 dakikadan sonra ana haber bülteni biter ve “ana duygu sömürüsü bülteni” başlar, kanal değiştirin ve canınızı sıkacak haberlerden uzak durmaya çalışın. Ya da haberleri televizyondan izlemek yerine daha az demogojiye maruz kalacağınız gazete, internet gibi kanalları seçin. Emin olun; hiçbir şey kaçırmayacaksınız…

Bu yazıdan sonra Mutlu ve Kaliteli Bir Yaşam İçin 20 İpucu 4 yazısını okumak isteyebilirsiniz.