Masanın sırf bir yanında oturuyoruz diye, diğer yanında oturanı yargıladığımızda, empatiden uzak durduğumuzda, peşin yargı ve kararlar verdiğimizde, hatta bazen bakış açımızı değiştirmeden bir kişiyi iyi, doğru, kötü, yanlış diye değerlendirdiğimizde bile sistem harekete geçer. Ufacık bir rüzgarla bizi, masayı, yerleri öyle bir değiştirir ki yepyeni bir açı çıkıverir karşımıza…

Yapmam dediğimiz ne varsa yapıveririz. Yargıladığımız kim varsa ona benzemek ve benzememek arasında seçimler çıkar karşımıza…

İşte o noktada zihnimizin farklı percerelerde, farklı açıları, eş zamanlı oynatmasıdır farkındalık… Hangi koltukta, hangi şartlarda, kim olduğumuzu önümüze sermesidir. Kızdığımız, tepki verdiğimiz, yargıladığımız her bir kişi ve davranışın içimizde olduğunu göstermesidir.

Zihnimizi yönetemediğimiz durumlarda o bizi korumak için çalışır hep. “Ama o durum farklı…” deyip önümüze bahaneler serer. Zihnimiz her an, her durumda HAKLI olduğumuza dair deliller bulmakla görevlidir. Ve öyle muazzam bir sistemdir ki, görevini her koşulda yapar…

Oysa insanı HAKLI olmak MUTLU kılmaz. En fazla bir güç, bir üstünlük duygusu verir bu haklılık. Ancak bu geçicidir; ders öğrenilmemiştir ve tekrar tekrar benzer bir deneyim içerisinde buluruz kendimizi.

Bu yaşamın bize hediyesi deneyimleyerek öğretmesidir. Ve hiç bir deneyim “nedensiz, amaçsız veya tesadüfi” değildir. Yeter ki zihnimizde olanı çoklu pencerelerde, çoklu açılarda, geçmiş deneyimlerle birlikte eş zamanlı izlemeyi öğrenelim.

Güzel yargılar, güzel bakış, güzel sorular, bize güzel ve keyifli bir deneyimle öğretir. Hepimiz güzel bakalım, güzel görelim, eğlenerek öğrenelim yaşam derslerimizi

Dahası duygular gelirler ve giderler. Acı da gerçektir, sevgi de… Sevinç de hüzün de… Hepsini kabul edebilme beceriniz gelişir. Buyur edersiniz içeri, mutlak bir teslimiyetle… Ve işte o zaman farkedersiniz aslında bu duyguların bir yerden gelip gitmediğini.. Zaten içinizde akıp durduğunu… Bir çoğunu hissetmeyi, en azından farklı zamanlarda, kendinize yasakladığınız çarpar yüzünüze.. O zaman şu soru karıştırmaya başlar aklınızı: ” Eğer deneyimleri yaratan ona yüklediğim duygularımsa, ve eğer bütün bu duygular zaten benim içimde akıp duruyorsa; o zaman deneyimlerimi yaratan nedir? Bu deneyimler nereden gelir?” İşte o zaman anlamaya başlarsınız neden alimler hep ” içeri bak” der… Gördüğüm herşey zaten benim içimdedir dersiniz…

O zaman yaşamın ne kadar da anlamsız olduğunu ve ne kadar büyük bir hediye olduğunu anlamaya başlarsınız. Tıpkı bir film izlerken o filmi hissetmek gibi gelir ve gider duygular. Siz her zaman “çerçeveyi” de görürsünüz.

Sonra “o çerçeveyi hiç görmeyenleri” de görmeye başlarsınız. İçiniz acır. Çekip çıkarasınız gelir insanları oradan. Hatta daha da sevdiklerinizi tokatlayarak bile çıkarmayı düşünürsünüz o hipnozdan. İşte orası “hür iradenin” anlaşılmaya başladı yerdir. Ve anlarsınız “neden sırat köprüsünden yanlız geçilmesi gerektiğini”. En sevdikleriniz ve dahi eşiniz, çocuğunuz gibi “sahip olduklarınız(!)” bile kandi yaratırlar dünyalarını. Hiçbir şey yapamazsınız. Kafanızı başka yere çevirmeyi seçmezseniz “kabul etmeyi” öğrenmeniz gerekir. OL’anı OL’duğu gibi…

Kolay değildir… Ama evrim asla geriye doğru işlemez.. Bir kez algınız açıldı mı mühürler kalkar. “Gör” meyi bırakamazsınız. Neden- sonuç ilişkileri tüm şatafatıyla karşınızdadır. Yaptığınızın, düşündüğünüzün, hissettiğinizin sorumluluğunu başkalarına atma lüksünüz bitmiştir artık. Tüm sorumlu sizsinizdir. Ve her sorun da çözümde içinizdedir artık. “O öyle yapsadı bu böyle olurdular biter”… Kolay değildir…

Başka insanlardan farklı şeyler görmek kimi zaman yanlızlaştırır insanı. Aynı manzaraya bakamaz, aynı deneyimi paylaşamazsınız kimi zaman… Kapatsam gözlerimi, en başa dönsem dediğiniz günler olur.. Bazen de egonuz sizi korumaya çalışır “aman en güzeli sensin, zaten anlamıyorlar” diyerek.

Oysa siz derinde bir yerde “onlarsız, ben olamayacağını bilirsiniz.” Ve “ben”e sarılmadan bu yanlızlık hissinin geçmeyeceğini de… Ve o kadar “yanlış” “eksik” ve “hatalıdır” ki benleriniz, “ben”i sevmek daha zor gelir “onu” sevmekten… Ve bilirsiniz “beni” sevmeden “”onu ” asla sevemeyeceğinizi….

Tüm yollar gelir ve “ben” e ve altındaki, ve altındaki ben’e dayanır… Bundan sonrası çoook uzun bir yoldur…

Ölmediğiniz sürece yaşarsınız ama yaşamı layığıyla deneyimlemeden ölebilirsiniz.

Bu sabah uyandınız ve koca bir gün geçirdiniz. Peki gerçekten ne kadarını deneyimlediniz? Kaç çiçek gördünüz? İçtiğiniz çayın tadını aldınız mı? Sevdiklerinizi gerçekten gördünüz mü? Dokunurken gerçekten dokundunuz mu? Gözlerinizden yaşlar dökülürken acınızı yaşadınız mı? Veya attığınız kahkahanın tadını çıkardınız mı?

Evinize nasıl girdiniz farkında mısınız? Her gün yaptığınız şeyleri deneyimlediniz mi yoksa otomotik pilotunuz sizin için mi gerçekleştirdi?

Biliyorum kolay değil her an bedende durmak ve farkında olmak. Fakat yaşam ancak ve ancak onu deneyimlediğimizde anlam kazanır.
Yaşamınızda anlam mı arıyorsunuz? Derin nefes alın, sakinleşin. Arkanıza yaslanın ve yaşadıklarınızı bu kez deneyimleyin.

Kendinizi anlamaya ve yaratmaya çalışın

Etrafımızdaki insanları tanımaya ve onları hayatımıza sokmaya o kadar odaklanıyoruz ki, bu süreçte genelde hep kendimizi unutuyoruz. Aslında “olan sadece olur”; olana karşı verdiğimiz duygusal ve zihinsel tepkiler deneyimlerimizi oluşturur. Bu yüzden artık kendinize odaklanmanızın vakti geldi. Hemen şu anda yaşamınızda yaptığınız şeylerin ne kadarını kendiniz için ne kadarını başkaları veya toplum için ya da mecbur olduğunuzu düşündüğünüz için yapıyorsunuz, bir fark edin. Bu süreçte şu ana kadar kim olduğunuz kadar bundan sonra kim olmak istediğinizi de seçmenizde çok fayda var.

Aktif adımlar atın

Artık geçmişteki hatalarınız için üzülmek yerine, sizi bu hatalara sevk eden durumların neler olduğunu ve bunun karakterinizle nasıl bir ilgisi bulunduğunu çözünce, artık bundan sonra yapacaklarınız hakkında fikir sahibi olmalısınız. Geçmişte yaşamış olduğunuz her şey öğrenmeniz içindi. Öğrendiklerinizle birlikte yeni bir yol haritası çizin. Hatta bu konuda bir liste bile oluşturabilir, tekrar hayatınızın kontrolünü elinize almanızı sağlayacak adımları sırasıyla atabilirsiniz.

Başkalarından yardım istemekten korkmayın

Hayatınızın kontrolünü elinize almak güçlü bir karakter olmayı gerektirse de bunu yapmaya çalışırken başkalarından yardım istemenin, sizi zayıf düşüreceğini asla düşünmemelisiniz. Çünkü belli dönemlerde ailenizden, dostlarınızdan, sevgilinizden ya da uzman kişilerden yardım istemek, gelişmenizi sağlayacak en önemli noktalardan biridir.

Fiziksel faktörlere dikkat edin

Önünüzde gireceğiniz psikolojik bir savaş varmış gibi görünse de aslında doğru noktalara odaklanmak için fiziksel olarak da destek almanız gerekiyor. Buna göre mutlaka sağlıklı beslenmeli ve düzenli olarak egzersiz yapmalısınız.

Geriye düştüğünüzde korkmayın

Bu süreçte de her zaman olduğu gibi sizi bir takım zorluklar bekliyor olabilir. Fakat bu zorluklar karşısında yılmamanız ve kontrolünüzü kaybetmemeniz şu ana kadar gösterdiğiniz çabaların boşuna gitmemesi açısından oldukça önemli.

Yaşamınızda kendi seçtiğiniz kararlarınızı uygulamaya başladığınızda gücünüzün ve yaşam coşkunuzun giderek arttığını hissedebilirsiniz. Küçük ama etkili adımlar atmaya başladığjnızda bugün önünüzde zor gibi görünen konular giderek hafifleyecek ve rahatlayacaktır. Hepimiz tüm yaşamımızı kontrol edebilecek muazzam bir güç ile doğarız. Kendinizi güçsüz hissetmeniz sadece bir yanılsamadır. Bu önerileri yavaş yavaş hayata geçirerek gücünüzü yeniden elinize alabilirsiniz.