Tam da bu yüzden hep bastırıyoruz onları… Ve biz bastırmak için enerji harcadıkça, gözümüzdeki büyüklüğü de artıyor

Biliyor musunuz? Kendisine en çok bu kötülüğü yapan insanlar, özünde çok temiz niyetli insanlardır. Niyetleri ve kalpleri kirli ruhların, yaptıklarını yapmaları için her zaman bir geçerli(!) nedenleri vardır zaten. En kötü şeytana uymuşlardır.
Temiz niyetli insanlar ise “canavarlarına sahip çıktıkları için” güzel değillerdir aslında… Zaten güzellerdir de bu yüzden de, hiç de adil olmayan şekilde, kendilerindeki en ufak bir karanlığa tahammül edemediklerinden yaparlar bunu.

“İyi işte nefsine sahip çıksın” diyebilirsiniz Evet nefsinize bu şekilde sahip çıkıp, iyi-y-miş rolu yapabilirsiniz. Ancak zaman içinde kendi nefsinizi bile tanıyamaz, göremez olursunuz.

Neden mi? Çünkü, eğer temizseniz, içinizde var olduğuna inandığınız devasa canavarları, düşünmeseniz bakmasanız bile bilirsiniz. Kendinizle kavganız hiç bitmez. Nihai olarak ya kendinizi tüketirsiniz ya da en hafif tabiriyle kendinizi sabote ederek vermek istediğinizi dünyaya veremezsiniz

Ve kavga olan yere huzur gelmez. Bu şekilde nefsinizi “bastırabilirsiniz” ama asla “dönüştüremezsiniz”.

Tekamül etmek mi istiyorsunuz? Canavarlarınıza izin verin. Bırakın loş bölgelerinizden ışığa çıksınlar. O ağzından köpükler çıkan dev köpeğin aslında, minicik sevimli bir terierin gölge oyunu olduğunu görün.

Kendi karanlığınıza bakmadan, içinden geçmeden, canavarlarınızın gözünün içine bakmadan, bunlar da bende var deyip acısını çekmeden, kendi cehenneminizde yanmadan, kendinize, özünüze, ışığınıza, aydınlanmanıza ulaşamazsınız.

Danışanlarımın ve kendi tecrübelerimin ışığında diyebilirim ki “hiç birimiz içimizde olduğuna inandığımız canavarlar kadar canavar değiliz.”

Aşkla…

Bir sabah kalkmışlar ki at yok. İhtiyarın ahırı boş. Köylüler ihtiyarın başına toplanmışlar. “Seni ihtiyar bunak” demişler, “kralın bu atı sana bırakmayacağı, adamlarını gönderip atı çaldıracağı belliydi. Neden atı ona satmadın? Zengin bir adam olacaktın… Şimdiyse ne paran var, ne atın.”

“Karar vermek için acele etmeyin,” demiş ihtiyar. “Şimdilik sadece ‘at kayıp’ deyin . Çünkü bildiğimiz gerçek bu. Atımın kaybolması bir talihsizlik mi, yoksa bir talih mi, henüz bunu bilmiyoruz. Atın kaybolması bir başlangıç, ardından ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz.” Köylüler ihtiyarla alay etmişler.

Gülmüşler onun haline.

——-

İki hafta sonra at bir gece ansızın dönmüş. Meğer çalınmamış.

Ahırından kaçıp dağlara gitmiş. Dönerken de dağlarda rastladığı on iki atı peşine takıp getirmiş. Atları gören köylüler gelip ihtiyardan özür dilemişler.

“Sen haklı çıktın ihtiyar,” demişler. “Atının kaybolması bir talihsizlik değil bir talih oldu senin için. Eskiden bir atın vardı şimdi bir at sürüsüne sahipsin. “Karar vermek için gene acele ediyorsunuz” demiş ihtiyar köylü. “Şimdilik sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Çünkü bildiğimiz o kadar. Bundan sonra ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz. Bu sadece başlangıç… Bir kitabın ilk sayfasını okur okumaz nasıl sonu hakkında fikir yürütebilirsiniz?”. Köylüler bu kez açıkça alay etmemişler ama içlerinden “bu adam şaşkın” diye geçirmişler.

———-

Bir hafta geçmeden, ihtiyarın tek oğlu vahşi atları terbiye etmeye çalışırken attan düşüp bacağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul uzun bir zaman için yatağa mahkum olmuş.

Köylüler gene gelmişler ihtiyara. “Bu kez de haklı çıktın,” demişler, “bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını kırdı. Uzun süre yataktan kalkamayacak. Sana bakacak ondan başka kimse de yok. Eskisinden daha da fakir olacaksın.”
“Gene erken karar veriyorsunuz” demiş ihtiyar, “hiç ders almıyorsunuz. Hemen karar vermeyin. Oğlum bacağını kırdı. Bildiğimiz gerçek bu. Ondan ötesini bilmiyoruz. Biz hayatın sadece bir parçasını görebiliyoruz, ondan sonrasını göremiyoruz, onun için çabuk bir hüküm vermeyin.”

Birkaç hafta sonra düşmanlar büyük bir orduyla ihtiyarın ülkesine saldırmışlar. Kral seferberlik ilan etmiş. Köye gelen görevliler köyün bütün gençlerini askere almışlar. Sadece ihtiyarın bacağı kırık oğlunu bırakmışlar sakat olduğu için.
Köyü matem sarmış. Ordularının yenileceğini ve askere giden bütün çocuklarının öleceğini düşünüyorlarmış.
İhtiyarın evine gelmişler yeniden. “Gene haklı çıktın,” demişler. “Oğlunun bacağı kırık ama hiç olmazsa evinde, güvende. Oysa bizimkiler belki bir daha hiç geri gelmeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması talihsizlik değil, büyük bir şansmış meğerse.”
İhtiyar başını sallamış.

“Siz hiç ders almıyorsunuz,” demiş, “gene erken karar veriyorsunuz. Oysa ne olacağını, hayatın ne getireceğini kimse bilmez. Bildiğimiz tek bir gerçek var, benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde… Ama bunlardan hangisinin şans, hangisinin şanssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.”

İyi de “yalan söylememiş insan” var mıdır? Hiç yalan söylememek de hep “doğruyu söyleyeceği” vaadini, patavatsızlık riskini, yine gönül kırma riskini getirmez mi? Madem bu kadar kötü bu yalan, neden herkes (en iyi, en doğru kişiler bile) söylüyor?

Baktım literatüre yalan da iyi, kötü; büyük,küçük; beyaz, siyah (bunu ben ekledim. Beyaz yalanın zıttı nedir ki?) diye ayrılıyor. İyi de bunların sınırları nerede?

Örneğin büyük ihtimalle kötüye gidecek hasta bir sevdiğinize “iyileşeceğine inanıyorum; yapabilirsin” demek” yine yalan değil mi? Peki dememeli mi?

Tamam söylemeyelim yalan… Ama ya kendimizi de kandırdıysak yalanlarımızla çoktan? Evet evet eşimi, işimi seviyorum dediysek mesela bir “acaba” anında… Ve sevdiysek artık.. Bu yalan mıdır hala?

Ayrıca “yalan söylememek” her zaman “doğruyu söyleyeceğimizin” bir vaadiyse, her zaman “doğruyu” bileceğimizi de vaad etmiş olmuyor muyuz? Doğru ne ki? Hep biliyor muyuz hakikaten yoksa bu kendimize söylediğimiz en büyük yalan mı?

Galiba yalan değil kötü olan. Ne amaçla kullandığın ve ardından içinde bıraktığı his belirliyor yine temizliğini ya da kirliliğini…

Bir insanı hep inandıklarını söyleyerek de olsa, bir amaca manipüle etmek yalanların en kötüsü… O amaç doğru, güzel bile olsa, bir kişiyi tarafsızca bilgilendirip (ki bilgimiz bile doğru olmayabilir. Başka kaynaklardan da bilgilenmesine izin vermek gerek.) seçimini yapmasına izin vermediğimiz her an yalan söylüyoruz aslında…

Sana hiç yalan söylemeyeceğime söz vermem için kendimi her duygu ve düşüncemle çırılçıplak göreceğime de söz vermiş olmuyor muyum? Bunu yapabilecek kadar gelişmiş ve erdemli miyim acaba? O erdeme ulaşmamışsam henüz, her olanı olduğu gibi göremiyor dahası gördüklerimi bile kaldıramayabiliyorsam, mutlak doğruluktan ahkam kesebilir miyim?

İçimde yürüyüşe çıkmıştım. Çiçekler, böcekler derken, karşımdan kalbimin henüz dokunulmamış, son derece hassas ve son derece kırılgan bir yanı çıkageldi…

Güçlü bir kadındım ya hani ben… Hani incinmenin, kalp kırıklığının ruhsal bağlantımı kestiğimi görünce kırılmayı da bırakmıştım. Bu kadar naif, bu kadar kırılgan, cam gibi bir parçamı görünce şaşırdım önce…

Sonra korktum birden. Öyle az buz değil çok korktum. Bu kırılganlığımı anlayıp, çözüp bir yere koyana kadar zamana ihtiyacım vardı. Bir de baktım içimin savaşçı yanı, bu camdan yanımın kırılganlığı, hassaslığı nedeniyle kılınç kuşanmış…

Tamam niyeti “nefsi müdafa” idi ama hiç çekilen kılınç, kınındaki gibi durur mu? Durmuyor. Zihnim olası tehditlere karşı savaş planları yaparken, dilim en güvendiklerime karşı “eğer beni incitirsen…” diye tehditler savuruyor…

Biliyorum içi(m)(n)de bir kötülük yok ama yoksa var mı? Dünyadaki tüm kötülükler “nefs-i müdafa” ile başlamadı mı? Ya aç kalırsam diye aç gözlülük, ya zarar görürsem diye zarar verme… Hepsi ama hepsi bir korku ile başlamadı mı?
Tırnaklarımı çıkarmış beklerken görünce kendimi, yeniden sorguladım “Neydi ki iyi kalplilik?”

İyi kalplilik, temiz kalplilik, kimseye kötülük yapmaya istekli olmamak değil miydi? İyi de zarar görmekten çok korkan, bunu önlemek için tüm gördüğü güzel insanlarda bile karanlık bir yan arayan biri yine de iyi /temiz kalpli olabilir miydi?

Neyi beklersen onu görürsün. Sürekli insanların stratejik davrandığını, sahte olabileceğini, zarar vereceğini düşünmek de bize sürekli tehditleri göstermez miydi? O kınından çıkmış kılınç mesela gün gelip de “yanlış anlaşılmış” bir masuma saplanmaz mıydı? İnsan korktukça, bir art niyet bekledikçe sonunda direncini yitirip bir kötülük yapmaz mıydı?

Oysa düne kadar güvende hissediyordum kendimi… Oysa düne kadar rengimi “bembeyaz”, kalbimi temiz sanıyordum. Bugün gördüm ki kalbim kırılgan yerinden kararmış…

—-

Ey içimin hassas yanı… Tez vakitte sana ne olduğunu anlamaya, seni de çözüp ruhumun henüz tespit edemediğim yaralarını sarmaya niyet ediyorum. Bundan sonra önceliğim sana da kendi içindeki gücünü buldurmak olsun.

Ama bu süreçte kalbimi karatma ve insandaki kötülüğü arama pahasına koruyamam ben seni… Yeniden doğmak için, bir kez daha, ölmeyi göze alıyorum… Korkumdan kurtulmak, aydınlanmamış yanımı aydınlatmak için, bir kez daha, karanlığımın içinden geçmeyi seçiyorum…

Seni benden daha güçlü olan bütünün merhametine teslim ediyorum… İlahi ışık ve sevgi rehberim olsun…
Var oluşa güven ve aşkla…

Tam da böyle söyledi… “kızdım, üzüldüm… Kalbim kırıldı sana…” Anlamlandıramadığım bir biçimde gelişti her şey… Basit bir yanlış anlaşılma ve basit bir iletişim kopukluğuyla…

Tuhaftı bu durum. Çünkü niyetim çok iyiydi… “Neden?” diye sorsaydı bana ya da ne bileyim “ne demek istedin?” diye bambaşka gelişecekti her şey.. Öyle olmadı. Kalbi kırıldı bana….

Tamam konuştuk sonunda… Aldım gönlünü ama bu sefer de kalbinin kırılmasına, benim kalbim kırıldı….

Saçma değil mi böyle dile getirince… Biri size kırıldı diye ona kırılmak… “Neden kalp kırılıyor?” diye düşünmeye başladım birden… Neden zihin değil? Neden ruh değil? Neden mide (ben merkezi solar pleksus) değil de kalp?

Kalp sevgi merkezidir. Belki de kırılmıyor da kapanıveriyor bazen… Hani gürül gürül sevgi akarken aniden kapanınca biz o akışın durmasını “acı” gibi algılıyor bunu da “kırılma” gibi mi açıklıyoruz acaba? Belki de bu yüzden en çok sevdiğimize kırılıyoruz…

İyi de o zaman bize kalbi kırılan birine karşı “bizi sevdiğini düşünmemiz”, bize akan sevgi enerjisinden beslenmemiz gerekmez mi? Oysa ben kalbi kırıldı diye “dışlanmış” ve “uzaklaştırılmış” hissediyorum…

Belki de kalp kırlıklığı, asıl “kırılanın kalbini kapatmasıdır.” Belki de algımızın sonucu olarak “sevilmediğimizi düşündüğümüz an (ki bu pek çok eylemin farklı değerlendirilmesi olabilir, belki de bize karşı akış devam ederken yapıyoruz bunu), karşı taraftan akan enerjiyi hesaba almadan, kendimizi korumak için kapatıveriyoruz kalbimizi…

Bu kötü niyetli insanlara karşı bir savunma mekanizması olabilir elbette.. Ama çoğu kez de hala akan sevgi enerjisini reddetmek ve zihnimizdeki kurgu nedeniyle, sürmesini istediğimiz enerji akışını, kendi irademizle kesmek olabilir…

En nihayetinde kalp kırıklığı ile kalpten kalbe akışı kestiğimiz kesin gibi görünüyor.. O halde bunun çözümü de yine kalpte ve sevgide olmalı… Beklentisizce birilerine sevgi göndermek, bizim kalp çakramızı açacağına göre, belki kırıldığımız kişi ile ilgili bir karar vermeden önce, durumu sağduyulu bir şekilde değerlendirmek için, atılması gereken ilk adım da tam budur…

O halde bügüne kadar yaşamış olduğum, bende iz bırakan tüm kalp kırklarım için size ve dünyaya sevgi yaymayı seçiyorum. Hemen ve şimdi…

Seni seviyorum….

Seni seviyorum….

Seni seviyorum….

“Sevgili …..…………….

Sen artık şeytan olacaksın. Hiç varlığa doğrudan kötülük yapma, hiç bir canlıya görünme gibi hakların yok.
Yapabileceğin tek şey onların “kulaklarına konuşmak”. Onlar senin sesini kendi içlerinden duyacak ve iç sesleri ile karıştıracak.

Yapacağın şey bu muhteşem düzeni onlara bozdurmak ve kaos yaratmak. İnsanlığın yaptığı her kötülük sana bonus olarak yazılacak ve her asır sonunda prim olarak hesabına geçirilecek.

Kendi vicdanını bir yana bırak. Çünkü insanlık en büyük kaosun içinden el ele ve sevgi ile çıkabilecek potansiyele sahip. Bu onların kendi güçlerini hatırlamaları için de büyük bir fırsat olacak. Zaten görevi reddetme gibi bir olasılığın yok.

Sana güveniyoruz ve yeni kariyerinde sana başarılar diliyoruz.”

Siz olsaydınız işe ne tür insanlara ne söyleyerek başlardınız?

———–

Ben şeytan olsam ve birine kötülük yaptırmak istesem öncelikle onun sevgi yaymasını engellemek isterdim. Öyle ya sevgi, şefkat dolu biri kötülük yapamaz…

Birinin sevgiden uzaklaşmasını nasıl yaparsınız? En kolay yol kalbini korku ile doldurmak…

“O sana düşman”, “bu sana zarar verebilir”, “şuradaki grup senin ölmeni isterdi” gibi gibi…

Üzerine bir de az sayıdaki kötüleri gösterir “insanlar bencil, kötü, iyileri ezerler, merhametten maraz doğar” vs vs gibi inançları yükler; kişinin herkesten korkmasını, sürekli savunmada durmasını sağlardım. Böylece yaptığı her kötülüğü vicdanına “ama hak ettiler”, “ben yapmasam onlar yapacaktı”, “onlar asıl kötüler” gibi anlatıp kendini ikna edebilirdi…

Neden bilmiyorum “iyi olmayı”, “iyilik yapmayı” düşünmek, her ne kadar kulağa hoş gelse de bir terslik, bir zorlama enerjisi hissettiriyor bana… Sanırım altında “iyi olmam LAZIM” kalıbı barındırdığı için biraz zorlama, biraz karmaşık geliyor… “Neden?, iyi biri değil misin ki?” diye sorasım geliyor… Öyle ya “lazım, gerekli” tanımları, “aslında öyle değilim de öyle olmam doğrusu” gibi bir mana vermiyor mu sizce de?

Tam bu noktada bana ne cevap verilirse verilsin “iyiliği” tam açıklayamayacakmışım gibi hissediyorum. Madem “iyi olmak” herkes için değişiyor, o zaman genel geçer bir tanımı var mı ki?

Tamam, “iyi olmak” tanımı altında dürüstlük, vicdan sahibi olmak, paylaşımcı olmak, vs gibi bir takım erdemlerden bahsedebiliriz. Ancak bu sıfatların hepsi, ancak bir deneyime dönüştüğü zaman mana kazanıyor. Yani ne kadar dürüst olduğumuzu, iyi kalpli olduğumuzu, sevecen olduğumuzu bilmemizin hiçbir anlamı yok; dürüst bir eylemde bulunmadığımızda, iyilik yapmadığımızda veya sevgi aktarmadığımızda.. O halde iyiliği de “iyilik yapma” üzerinde tanımlamak en sağlıklısı..

Bana göre iyilik yapmak “bir kişinin ruhsal, zihinsel, bedensel yolunu kolaylaştırmak niyetiyle, yapılan davranışlardır”. Buraya kadar tamam, ama karşınızdaki bir kişinin “ruhsal, zihinsel, bedensel yolunu” nasıl anlarsınız? Kendimizinkinden bile emin olamazken hem de…

Hadi bedensel daha ortada, açsa, yaralıysa, ne bileyim bir hastalık krizindeyse, ya da fiziksel olarak amacına yetersizse müdahele edip, “iyiyim” hissiye dolabilirsiniz. Peki zihinsel, duygusal, ruhsal yolları? İşte o zaman karşınızdakinin beyanını doğru kabul etmeniz gerekir…

Örneğin bir kişinin masasını toplamak, o kişiye danışılmadığı sürece iyilik de olabilir, işgüzarlık da.. Ya da ne bileyim eşiyle barıştırmak, bir başkasından onun adına yardım istemek vs vs aslında iyilik olmayabilir. Dışarıdan mantıklısı bu gibi görünse de o kişinin öz niyetiyle örtüşmüyor olabilir.

Aynı şekilde size “açım diyerek para isteyen bir kişiye” para verdiğinizde siz iyiliğinizi yapmışsınızdır. O kişinin o parayı şaraba yatırıp yatırmaması sizin değil, o kişinin vicdanının sorunudur. Yani zihin okumaya giremeyeceğimize göre gerçek iyilik, bir şey yapabileceğinizi beyan etmeniz ve eğer karşınızdaki kişi sizden bunu talep ederse o eylemi yapmanızdır.

Eğer buraya kadar mantık doğru ise, o halde bir kişiden bir şey istemek de “o kişiye iyilik yapma fırsatı sağlamak” olabilir mi? O halde “istemek” iyilik yapmak isteyen kişilere yapılan bir iyilik olabilir mi?

Örneğin şimdi ben bir dinin aptalca olduğunu söylesem, veya bir ırka, bir kültüre, bir gruba saldırı içeren bir söylemde bulunsam, o etiketlerle kendini tanımlayan bir çok kişi de bana saldırmaya başlayacaktır. Açığa (normal bir insanda kendisine karşı sınır ihlali yapıldığında ortaya çıkan) öfke çıkacaktır.

Özünde ben bu tür bir söylem ile bir inancı, bir fikri yargıladığımda bu ne o inancın ne de fikrin değerini değiştirir değil mi? Çikolatalı pastaya küfür kıyamet girişsem bu onun fiyatını düşürür mü?

Böyle bir yargı ile ben kendimin kim olduğunu tanımlarım aslında… Peki neden çoğu kişi “BANA KARŞI böyle bir şey söyleyemezsin. Ben bir çikolatalı pasta severim ve seni şimdi pişman edeceğim” noktasına geliyor? Ben seni tanımıyorum ki… Sen de beni. Ben nasıl sana karşı(!) bir şey yapabilirim?

Elbette hepimizin sahip olduğu değerleri var. Ve bu değerleri korumak ve mümkünse yaymak isteriz. Ancak bu değerler de kim olduğumuzla ve nasıl yaşamak istediğimiz ile ilgili değil mi? Örneğin barışı yaymak için saldırmak, sevgiyi yaymak için had bildirmek, hatta maneviyat yolu olması gereken dinleri kendi içimizdeki maneviyatı harcama pahasına savunmak ne kadar akılcı? Aslında bizi biz yapan değerlerimizi o anda, hatta ait olduğumuz grup adına kötü örnek olarak yıkmış olmuyor muyuz?

Bu çok önemli bir konu aslında… Çünkü başkasının fikrine tahammül edememek, iletişim kuramamak, hatta kavga ve savaş enerjisini başlatmanın kaynağı bu mekanizma olabilir bence… Düşünce özgürlüğünün daha yaygın olduğu ülkelerde bu mekanizma daha esnek bence…

Bu durum değerlilik duygumuzun durumu ile yakın ilişkili de olabilir. Yani çikolatalı pastaya her küfür ettiğinde, bir çikolatalı pasta sever olan benim “değersiz olduğumu” söylüyorsun. Ve kendi değerliliğimden emin olamadığım için ben sana inanıyorum. Bu durumda ölebilirim de bu bir kayıp olmaz. Yani sen alenen beni öldürmeye çalışıyorsun. Bu durumda öfke hissetmemden ve önce seni öldürmek istememden daha doğal ne olabilir ki?

O halde değerlilik duygum arttıkça etiketlere, sıfatlara, gruplara aidiyet duygumun azalması doğal bir süreç… Evet direkt bana karşı olan saldırıda, yaşam biçimimi değiştirmek istediklerinde buna karşı tepki vermem doğal ve sağlıklı. Ancak bunun dışında (öfke ile kimsenin fikrini de değiştiremeyeceğime göre) verdiğim tepki içsel bir değerlilik ispatına dayanıyor sadece…

O halde böyle bir durumda anlık olarak açığa çıkan öfkeme “seni duydum ve gereğini yapacağım” diyip, akışkan hale gelmesini sağlayabilirim. Kendime “sen değerlisin; bu sadece o kişinin fikri” diyerek, kendimi sakin ve akılcı hale geri getirebilirim. (Öfke varken, akıl geride kalır.) Amacıma uygun bir şekilde kendi değerlerimi ifade edebilirim. Ve olmuyorsa o kişileri hayatımın neresine koyacağıma karar verip, kendimi yaratmaya devam edebilirim.

Hatta bazı durumlarda belki de kültürel olarak aldığım, sorgulamadan kabul ettiğim, aslında bana ait olmayan değerleri bile ölesiye savunduğumu fark edip, kendimi geliştirebilirim bile… Ne dersiniz bu daha sağlıklı olmaz mı?

Çaresizlik hissi, teslimiyet ve olanı kabul edebilme erdemimizi geliştirmek için büyük bir fırsat içerir. Bazen bazı konularda yüzmeyi öğrenebilmemiz için denize atılmamız gerekir. Ve mücadeleden vazgeçtiğimiz anda suyun kaldırma gücünü deneyimleriz.

Teslimiyet demek, kesinlikle hareketsiz kalmak değildir. Teslimiyet, tevekküldür. Ve ancak tedbir ile (yani hareket ile) birleştiğinde tam manasıyla kalıcı olabilir.

Bazen çaresizlik bizi hareketsiz kalmaya ve kendimiz için üzülmeye, kendimize acımaya sürükleyebilir. İşte dikkat etmemiz gereken nokta budur. Bu döngüye girdiğimizde kendimizi tekrarlayan bir yıkım sürecine sokarız. Ta ki tüm ruhumuzu yaralayıp, kendimizi yok edene kadar.

Böyle bir döngüye girdiğimiz anda can simidimiz öfkemizdir. Çaresizlik ve acının olduğu yerde, bastırılmış bile olsa, mutlaka kendimize veya olana karşı bir öfke de vardır. Halihazırda kırılgan olan duygusal bedenimize öfkenin yıkıcı gücünü sokmaktan çekindiğimiz için öfkeyi durağan halde tutmayı tercih ederiz çoğu zaman…

Oysa öfke doğru kullanıldığında muhteşem bir kararlılık ve harekete geçme gücü içerir. Böyle bir durumda olanın altındaki öfke kaynağımızı bulmak, buna dair yapıcı kararlar almak ve öfkemizin verdiği kararlılık enerjisini, (ruhsallığı fiziksele dönüştüren ve gerçekleştirme noktası olan) karnımızda toplayarak bunu yeni kararımızı gerçekleştirmeye yönelik hareket enerjisi olarak kullanmak, tüm sistemimizi yeniden başlatmak için ihtiyaç duyduğumuz tek şeydir.

Ve böylece yapım süreci aktive olur.

Ve böylece yıkım ne kadar güçlüyse yapım o kadar net ve güçlü olacaktır.

Ve bu yüzden “kaybedecek hiçbir şeyimiz olmadığında, artık her şeyi yaratabiliriz.”

Unutmamalıyız ki her şey yolunda giderken, günlük hayatımızda, alışkanlıklarımıza, kimliğimize, sahip olduğumuzu sandıklarımıza dair yıkım süreci de hiç kolay değildir.

Bu nedenle daha iyiyi, daha güzeli, daha yeniyi yapmama yönelik yıkım süreçlerim için minnettarım. Var oluşuma, özüme, kaynağıma şükürler olsun…

Kimi zaman sevgi duygusudur öne çıkan, kimi zaman merak… Kimi zaman ise irrite edici gelmesine rağmen bir çekilme hissi…

Çoğu zaman bunlar bir ruhsal kontrat vaktinin geldiğinin işaretidir. Eğer düşüncenin, duygunun enerjisinin nasıl işlediğini bilmiyorsa bir kişi bu tür hislere abartılı anlamlar yüklemeye eğilimli olabilir. Aşk gibi, tutku gibi, rekabet etmesi gerekir gibi, çok şey beklemesi gerektiği gibi anlamlar yükleyebilir.

Oysa bu hisler sadece yeni veya hala öğrenemediğiniz bir ders için yeni bir fırsatın geldiğinin işaretidir çoğu zaman… Bu ders olumlu ve muhteşem olabileceği gibi, bizim acıyı yaşayabilme, sabrı öğrenme, kendimizi fark etme veya hayır diyebilme gibi becerilerimizi geliştirebileceğimiz (zihnimiz için olumsuz) ruhumuz için muhteşem bir ders de olabilir.

Gözümüz sonuçta değil, süreçte, yani ne hissediyorumda, ne öğreniyorumda olduğu sürece olumsuz dediğimiz bir deneyimi bile yumuşak bir şekilde yaşayabiliriz aslında… Her ders bize yumuşakça öğretme amacı taşır. Biz öğrenmemekte direndikçe sertleşir.

Aracılar harikadır (bize nasıl davranırsa davransın.)…
Yaşam muhteşemdir (öğrenmeyi bildiğimizde)…

Ancak ne aracıdır önemli olan, ne de yaşadıklarımız.

Önemli olan:
Deneyimlemek, hissetmek ve öğrenmektir…