Çaresizlik hissi, teslimiyet ve olanı kabul edebilme erdemimizi geliştirmek için büyük bir fırsat içerir. Bazen bazı konularda yüzmeyi öğrenebilmemiz için denize atılmamız gerekir. Ve mücadeleden vazgeçtiğimiz anda suyun kaldırma gücünü deneyimleriz.

Teslimiyet demek, kesinlikle hareketsiz kalmak değildir. Teslimiyet, tevekküldür. Ve ancak tedbir ile (yani hareket ile) birleştiğinde tam manasıyla kalıcı olabilir.

Bazen çaresizlik bizi hareketsiz kalmaya ve kendimiz için üzülmeye, kendimize acımaya sürükleyebilir. İşte dikkat etmemiz gereken nokta budur. Bu döngüye girdiğimizde kendimizi tekrarlayan bir yıkım sürecine sokarız. Ta ki tüm ruhumuzu yaralayıp, kendimizi yok edene kadar.

Böyle bir döngüye girdiğimiz anda can simidimiz öfkemizdir. Çaresizlik ve acının olduğu yerde, bastırılmış bile olsa, mutlaka kendimize veya olana karşı bir öfke de vardır. Halihazırda kırılgan olan duygusal bedenimize öfkenin yıkıcı gücünü sokmaktan çekindiğimiz için öfkeyi durağan halde tutmayı tercih ederiz çoğu zaman…

Oysa öfke doğru kullanıldığında muhteşem bir kararlılık ve harekete geçme gücü içerir. Böyle bir durumda olanın altındaki öfke kaynağımızı bulmak, buna dair yapıcı kararlar almak ve öfkemizin verdiği kararlılık enerjisini, (ruhsallığı fiziksele dönüştüren ve gerçekleştirme noktası olan) karnımızda toplayarak bunu yeni kararımızı gerçekleştirmeye yönelik hareket enerjisi olarak kullanmak, tüm sistemimizi yeniden başlatmak için ihtiyaç duyduğumuz tek şeydir.

Ve böylece yapım süreci aktive olur.

Ve böylece yıkım ne kadar güçlüyse yapım o kadar net ve güçlü olacaktır.

Ve bu yüzden “kaybedecek hiçbir şeyimiz olmadığında, artık her şeyi yaratabiliriz.”

Unutmamalıyız ki her şey yolunda giderken, günlük hayatımızda, alışkanlıklarımıza, kimliğimize, sahip olduğumuzu sandıklarımıza dair yıkım süreci de hiç kolay değildir.

Bu nedenle daha iyiyi, daha güzeli, daha yeniyi yapmama yönelik yıkım süreçlerim için minnettarım. Var oluşuma, özüme, kaynağıma şükürler olsun…

Bunun en önemli nedeni ise “üzülme korkusu” gibi geliyor bana… Oysa üzülmek de bize “tutunduklarımızı” gösteren bir duygu… Hani layığıyla üzülünce; duyguyla kavga etmeyince akıp geçiyor sanki… “Olsun ne yapayım; en kötü biraz üzülürüm” noktasına geldiğimizde sanki insanları daha çok tanıyıp, gönülden yakınlaşabiliyoruz.

Bir de eskiden çok daha sık yalnız hissederdim ki; bir gün “bu duyguyu geçirecek bir kişinin” olmadığını kabul ettim. O zaman aslında insan denilen varlığın çok yüzeyi olan bir şekli olduğunu fark ettim. (Teşbih de hata olmaz)
Yani çevremde 3-5 dostum, sevdiğim olsun, her yönümü kapsasın deyince açıkta kalan yüzeylerin olması kaçınılmaz sanki… Hele de bunu “özel bir kişiden beklemek” alenen haksızlık.

Sonra benim de bir kişinin her yüzeyini kapatamayacağını fark ettim ki; benim gibi derdi kendiyle olan bir kişi için bu daha sarsıcıydı Ben de birilerine yalnız hissettiriyordum yani…

Velhasıl bir kişiden çok şey beklemektense, deneyimlemek istediğim yönlerimi paylaştığım çok kişi aldım hayatıma Hem kendi yüzeylerimi silip, pürüzsüzleştirdikçe, daha da temiz, daha pürüzsüz yüzeyleri olan kişilerle karşılaştırıyordu hayat

Haa, püripak oldum mu? Tabi ki hayır; karanlıklarım, kirli, sivri yüzeylerim de var benim. Haliyle böyle insanlar da çekilecek hayatıma… Üzülürüz de o zaman kabul… Ama yine kendi karanlığımı göstermiş olur bana… Oturur orayı temizlerim bu sefer Hem bu sefer aydınlıklarda buluştuğum o muhteşem ruhlar da destek verir, güç verir bana

Yine de hep güzel insanlar girsin hayatlarımıza… Bizler hassas insanlarız; üzmesinler bizi

Haa “nerede o aşık olunacak kadın/erkek” diyorsan da günün tadını çıkar. Gelmeyecekse hiç, böyle acılı mı geçsin günler?

Aslında bütün bu acı, aşkla vs değil de kendinden sıkılmanla veya yalnız kalmaktan korkmakla ilgili olmasın? Eğer öyle ise bunu gelecek bir kişi ile çözemezsin ki… Hatta sen daha sıkılırken kendinden, elin kadını/erkeği ne yapsın seni?

Biri gelsin de beni aşkla motive edip, içimden daha güzel bir ben çıkarsın diyorsan, o motivasyon bir süre gider… Sonra fabrika ayarlarına geri döneceksin zaten.

Yok “bu arzum sadece deneyimlemek ile ilgili” dersen, “öyle olsa yeni bir deneyime karşı heyecan ve merak duyardın; yok diye üzülmezdin” derim. Bir şeyin varlığına seviniyorsan, yokluğunda ise sadece “olsa ne güzel” diyebiliyorsan bu şey bir istek, varlığında “bugünü de atlattık” hissiyle seviniyorsan, sürekli kaybetme korkusu duyuyorsan ve yokluğunda “yıkılıyor, acı çekiyorsan” bu bir ihtiyaçtır.

Ve istekler gerçekleşir, ihtiyaçlar değil. Çünkü ihtiyaç “yokluk bilincidir“. İhtiyaç haliyle bir ilişkiye başlarsan, zaten o kişiye de kendine de eziyet edersin o ilişkiyi…

Bir bak bakalım “aşık olamama acının altında ne var?” Kendinde o ihtiyacı tamamlayarak isteğe dönüşür… Sonrasını ise şansa tesadüfe bırak…

Her şeyi sen mi düşüneceksin? Sistem bir yol bulur, buluşturur elbet