İyi de “yalan söylememiş insan” var mıdır? Hiç yalan söylememek de hep “doğruyu söyleyeceği” vaadini, patavatsızlık riskini, yine gönül kırma riskini getirmez mi? Madem bu kadar kötü bu yalan, neden herkes (en iyi, en doğru kişiler bile) söylüyor?

Baktım literatüre yalan da iyi, kötü; büyük,küçük; beyaz, siyah (bunu ben ekledim. Beyaz yalanın zıttı nedir ki?) diye ayrılıyor. İyi de bunların sınırları nerede?

Örneğin büyük ihtimalle kötüye gidecek hasta bir sevdiğinize “iyileşeceğine inanıyorum; yapabilirsin” demek” yine yalan değil mi? Peki dememeli mi?

Tamam söylemeyelim yalan… Ama ya kendimizi de kandırdıysak yalanlarımızla çoktan? Evet evet eşimi, işimi seviyorum dediysek mesela bir “acaba” anında… Ve sevdiysek artık.. Bu yalan mıdır hala?

Ayrıca “yalan söylememek” her zaman “doğruyu söyleyeceğimizin” bir vaadiyse, her zaman “doğruyu” bileceğimizi de vaad etmiş olmuyor muyuz? Doğru ne ki? Hep biliyor muyuz hakikaten yoksa bu kendimize söylediğimiz en büyük yalan mı?

Galiba yalan değil kötü olan. Ne amaçla kullandığın ve ardından içinde bıraktığı his belirliyor yine temizliğini ya da kirliliğini…

Bir insanı hep inandıklarını söyleyerek de olsa, bir amaca manipüle etmek yalanların en kötüsü… O amaç doğru, güzel bile olsa, bir kişiyi tarafsızca bilgilendirip (ki bilgimiz bile doğru olmayabilir. Başka kaynaklardan da bilgilenmesine izin vermek gerek.) seçimini yapmasına izin vermediğimiz her an yalan söylüyoruz aslında…

Sana hiç yalan söylemeyeceğime söz vermem için kendimi her duygu ve düşüncemle çırılçıplak göreceğime de söz vermiş olmuyor muyum? Bunu yapabilecek kadar gelişmiş ve erdemli miyim acaba? O erdeme ulaşmamışsam henüz, her olanı olduğu gibi göremiyor dahası gördüklerimi bile kaldıramayabiliyorsam, mutlak doğruluktan ahkam kesebilir miyim?