“Seven kıskanır” klişesinin de sevmekle değil “sahip olmakla” ilgisi vardır. Artık sevilen, sahip olan kişinin uzvu olduğundan, ona karşı gelişebilecek her ilgi, her teklif kişinin bizzat kendisine yapılmış bir saldırı olarak algılanır. Ayrıca “sahip olma güdüsünün” yokluk bilincinden doğan, korku kaynaklı olduğunu söylemiştik. Korku, zihinden geldiği için değersizlik duygusu ile kardeştir. Ruh kendi değerini bilir. Bu nedenle “sahip olunan kişinin” başka birini beğenmesi, kendisini yeniden seçip seçmeyeceğini gözlemleme gereksinimi duymadan, kişinin alarma geçmesine korku ve öfke duymasına neden olur.

Sahip olduğu yanılgısıyla, sevdiğini bir uzvu olarak gören kişi, o kişiden enerji alanını ayıramaz. Kendisinde merkezlenemez. Bu nedenle zaman içinde kendi olmaktan da vazgeçebilir. Eğer bu vazgeçme çok fazla ise, sahip olduğu kişiye karşı, nedenini anlayamadığı bir kırgınlık duygusu hissedebilir.

Aynı şekilde toplumsal kültürümüzde “sevmek, sahiplenmek ve sahip olmak” olgusu net bir şekilde ayrılamadığı için çoğu zaman kişiler “sahip olunma arzusunu” sevilme ve sahiplenilme ile karıştırırlar. Bu nedenle (bazen orada olduğu bile kesin olmayan sevgiyi kaybetmemek adına, çoğu zaman) sahip olanın beklentilerine uygun davranmak ve asi bir uzuv olmamak isterler. Bu eğer karşılıklı gönülden vermenin bir parçası değilse, genellikle “saçımı süpürge ettim” edebiyatına gider. Bunun asıl meali “sen bana sahip olduğun yanılgını sürdürebil diye ben kendim olmaktan vazgeçtim” dir.

Kendi varlığını olmak istediği gibi ortaya koyamayan bir ruh içsel olarak sıkışır. Huzursuz ve mutsuzdur. Aynı şekilde “özellikle hür iradeye sahip bir insana sahip olma girişimi” tüketici ve hayal kırıklıklarına açık (ki hiç kimse tam olarak başka bir kişinin beklentilerine uygun davranamaz) bir durumdur.

Sahip olmak bir ilizyondur. Kendimizi güvende hissetmemizi sağlayan ve egomuzu besleyen bir yanı olmakla beraber, bizden aldıkları bize verdiklerinden fazladır.

Hepinize bol sahiplenmeli, sahiplenilmeli ve “sahip olmadan güvende hissedeceğiniz” bir yaşam dilerim.

Sahip olma denemelerimiz ZİHİNDEN gelir ve YOKLUK BİLİNCİ taşır. Çünkü RUH her şeyin deneyimden ibaret olduğunu ve deneyime aracı olacak her şeyin BOLLUK içinde olduğunu bilir.

Düşünün eğer bir şeyden bol bol varsa, onun tamamını ya da bir kısmını saklamaya, ona sahip olmaya çalışır mıydınız? Hayır, deneyimler,farkındalığınız yüksekse minnettar olur, ve bir sonraki deneyime geçerdiniz. Bu nedenle sahip olmaya çalıştığınız herşeyde yokluk bilinciniz sizi yönetir.

Yokluk bilincinin olduğu yerde “korku” vardır. Bu kaybetme korkusu, eksik kalma ve nihai olarak ölüm korkusuna kadar uzayan bir döngüdür. Korkunun olduğu yerde “savaşma ve mücadele” duygusu aktif olacaktır. Böylece “be kadar çok şeye sahip olmaya çalışırsanız, yaşam sizin için o kadar ZEVK ve OYUNDAN uzaklaşarak, MÜCADELE haline dönüp, yorucu olacaktır.

Sahip olamama korkusu, zihne yani daha özünde EGO’ya aittir. Bu nedenle sahip olmada “BEN” olgusu aktiftir. Dikkat artık “sahip olunan şeyde” değil “ben”dedir. Ve kişilerin yaşama dair “korkuları” azaldıkça “sahip olma” arzuları da azalır.

Sahip olma ve sahiplenme olgusu en kolay objede karışır. Çünkü objelerin “hür iradeleri” yoktur. Eğer yaşamınızda olan bir objenin “en yüksek hayrını” gözetiyorsanız,(bakımına, duruşuna, işlevini gerçekleştirmesine dikkat ediyorsanız) bu sahiplenmedir. Ancak çekmecelerinize tıktığınız, yılda bir bile bakmadığınız, tozlu sararmış her tür eşya umutsuzca sahip olmaya çalıştığınız şeydir (bazen de anıdır).

Serimizin ikinci yazısını buradan okuyabilirsiniz.