Tam da böyle söyledi… “kızdım, üzüldüm… Kalbim kırıldı sana…” Anlamlandıramadığım bir biçimde gelişti her şey… Basit bir yanlış anlaşılma ve basit bir iletişim kopukluğuyla…

Tuhaftı bu durum. Çünkü niyetim çok iyiydi… “Neden?” diye sorsaydı bana ya da ne bileyim “ne demek istedin?” diye bambaşka gelişecekti her şey.. Öyle olmadı. Kalbi kırıldı bana….

Tamam konuştuk sonunda… Aldım gönlünü ama bu sefer de kalbinin kırılmasına, benim kalbim kırıldı….

Saçma değil mi böyle dile getirince… Biri size kırıldı diye ona kırılmak… “Neden kalp kırılıyor?” diye düşünmeye başladım birden… Neden zihin değil? Neden ruh değil? Neden mide (ben merkezi solar pleksus) değil de kalp?

Kalp sevgi merkezidir. Belki de kırılmıyor da kapanıveriyor bazen… Hani gürül gürül sevgi akarken aniden kapanınca biz o akışın durmasını “acı” gibi algılıyor bunu da “kırılma” gibi mi açıklıyoruz acaba? Belki de bu yüzden en çok sevdiğimize kırılıyoruz…

İyi de o zaman bize kalbi kırılan birine karşı “bizi sevdiğini düşünmemiz”, bize akan sevgi enerjisinden beslenmemiz gerekmez mi? Oysa ben kalbi kırıldı diye “dışlanmış” ve “uzaklaştırılmış” hissediyorum…

Belki de kalp kırlıklığı, asıl “kırılanın kalbini kapatmasıdır.” Belki de algımızın sonucu olarak “sevilmediğimizi düşündüğümüz an (ki bu pek çok eylemin farklı değerlendirilmesi olabilir, belki de bize karşı akış devam ederken yapıyoruz bunu), karşı taraftan akan enerjiyi hesaba almadan, kendimizi korumak için kapatıveriyoruz kalbimizi…

Bu kötü niyetli insanlara karşı bir savunma mekanizması olabilir elbette.. Ama çoğu kez de hala akan sevgi enerjisini reddetmek ve zihnimizdeki kurgu nedeniyle, sürmesini istediğimiz enerji akışını, kendi irademizle kesmek olabilir…

En nihayetinde kalp kırıklığı ile kalpten kalbe akışı kestiğimiz kesin gibi görünüyor.. O halde bunun çözümü de yine kalpte ve sevgide olmalı… Beklentisizce birilerine sevgi göndermek, bizim kalp çakramızı açacağına göre, belki kırıldığımız kişi ile ilgili bir karar vermeden önce, durumu sağduyulu bir şekilde değerlendirmek için, atılması gereken ilk adım da tam budur…

O halde bügüne kadar yaşamış olduğum, bende iz bırakan tüm kalp kırklarım için size ve dünyaya sevgi yaymayı seçiyorum. Hemen ve şimdi…

Seni seviyorum….

Seni seviyorum….

Seni seviyorum….

- Yalnızlığın ile ilgili mi konuşmak istiyorsun?
- Hayır ne olursa…

- Benim bu sohbetten keyif alacağımı mı düşünüyorsun?
- İnsanlar ….. (olumsuz yargılar); sen iyisin…

- Evet ben iyi biriyim. Sana durduk yere zarar vermem. Ama neden seninle sohbet edeyim?
- Bana kıyamazsın….

- Yani iyi niyetli olduğum için “hayır demeyi bilmediğime” mi inanıyorsun?
- Yani sadece sohbet.. Çok yalnızım. İnsanlar beni anlamıyor.. (vs) insanlar ….( olumsuz yargı)

- Yani insanları anlamıyorsun ve onları küçümsüyorsun…
- Hayır tabi insanları severim.

- Sanmıyorum. Mesela benim sohbetten nasıl keyif alacağımı önemsemiyorsun. Dikkatin ne alabileceğinde… Birşey vermeyi önemsemiyorsun.

Tecrübeme göre en yalnız insanlar (herkes zaman zaman yalnızlık hisseder.) ne verdiğinden çok ne alacağına odaklananlar. Ya da istediğini alamadığı için insanları küçümseyen veya onlara küsenler…

Karşılıksız sevmeye veya vermeye gönüllü olmayanlar. Dünyaya borçlu değil, dünyadan alacaklı olanlar…

Birileriyle sohbet mi etmek istiyorsun? Sürdürülebilir dostluk için keyif almayı umduğun kişilere, keyif verecek sohbetler aç… Kimse almadan sonsuza kadar veremez…

İnsanlar çok güzel davrandılar bana… Sağlam kazık atanlar da oldu; başarılı tuzak kuranlar da… Ama çok nefis şeyler öğrendim vesileleri ile… (Yet’sin; artık güzel insanlarla nezaket ve sevgi içinde öğrenmeyi seçiyorum.)

İtiraf ediyorum gözümde çok büyük yerlere koyduğum insanlar da oldu; yargıladığım insan grupları da… Ama dedim ya hayat hep destekler beni.. Öyle ya da böyle bu kişilerle yan yana oturttu beni

Biliyor musunuz neymiş? İnsanların hepsi ama hepsi etten kemikten, ölümlülermiş. En hayran olduğum bile insanmış meğer… Korkuları varmış; zaafları… Aynı benim gibi sevinir, üzülürlermiş…

O heykel gibi hiçbir yere koyamadığım; imrendiğim insanlar var ya… Onlar da umutsuzluğa düşermiş. En demokratı, kendini tanımladığı etiketlere yaklaşılınca zorba kesilebilirmiş. En seveceni “gitse” diye gözünün içine bakabilirmiş. En merhametlisi mesela bir başkasına bağırabilirmiş.

Hep o çok yargıladığım, hiç hoşlanmadığım insan grupları var ya… İçlerine girince öyle tek tip değillermiş. Herbiri kendine hasmış. İyisi de kötüsü de içindeymiş.

O nefret ettiğim gruptaki kişiler mesela… Ya hu onlar da insanmış. Tıpkı benim gibi sevmek isterlermiş; sevilmek… Meğer benim onlardan korktuğum kadar, onlar da benden korkarmış. Onlar da mutlu olmaya çalışırmış; mutluluğu farklı kaynaklardan bekleseler de… Onlar da sesini duyurmak, önemsenmek isterlermiş özünde…

Biliyor musunuz hepsi insanmış… Kimsenin kendinden başkası ile derdi de yokmuş hem. Beni severken kendini sevmeye çalışırmış. Bana kızgınlığı da özünde kendine kızgınlığıymış…

Ölümlüymüşüz meğer biz… Hepimiz insanmışız meğer… Özünde makine aynıymış da, farklı şeylerden korktuğumuzdan mesela, ikimizinkinin de korku olduğunu anlayamamışız biz.

İnsanmışız meğer… Özü sevgi olan… Ve her yerde özü olan sevgiyi arayan…

Bir dosta danıştım. Benim A’yı seçmemi destekledi. O sırada zihnimin şunu düşündüğünü yakaladım. Diyordu ki “Tamam A’yı seçmeye karar verirsem bu kişiye B’yi seçmeye karar verirsem diğer kişiye soracağım durumu.” O zaman zihnimin bu kurnazlığı çok güldürmüştü beni.

Ancak şimdi anlıyorum ki bunu hep yapıyoruz. Bilinçaltımız bir kişinin düşünce ve değerlerini çoktan analiz etmiş oluyor. Enerji alanlarımız, düşünce varlıklarımız birbiri ile çoktan iletişimi kurmuş ve fikirlerini almış oluyor zaten.

Bize ise caretta caretta hisleri ile, eyleme geçip o kişileri bulmak düşüyor galiba

En özünde “aldığımız fikir, sevgi, ilgi, yargı, eleştiri, öfke vs” aslında tam olarak bulmayı istediğimiz şey Ve elbette aldığımız şey, o kişilerde ne tip programlar olduğunu tanımamız açısından faydalı. Yaşamımızda nereye koyacağımızla ilgili bir veri.

Ama nihayetinde iş bizde bitiyor…

Ve ben hayatıma dokunan tüm güzel ruhlar için minnettarım. Bu yazıma ilham veren tüm bedenli meleklerime sonsuz şükranımla….

Bu kişiler genelde sevgilerinin “hak edilmesini” bekler. Genellikle bu hak etme sürecinde türlü testlere tabi tutulan canlı (ki Nietzche’nin “tanrıyı ve insanları test etme” sözüne sonuna kadar katılırım.) bu süreçte bazı hakedişler kazanır. Sevgiyi (sevilmeyi) kabul ettiği kişiye, kendisi üzerindeki belli hakları da verir.

Kişi yaşamı ve insanları kendisi gibi algılamaya meğillidir. Bu yüzden bu tür kişiler bir kişiyi sevdiği zaman onu eleştirme, koruma, dönüştürmeye çalışma vs gibi haklara sahip olduğu yanılgısına düşer.

Oysa sevgi sadece kalpten akan bir enerjidir. Besleyicidir, iyileştiricidir. Tüm zihinsel olumsuz düşünceleri, korkularımızı bıraktığımızda özümüzdür. Sevgiyi almak da vermek de güvenlidir. Güvenli olmayan sevdiğimizde ya da sevildiğimizde sınırlarımızı ve karşımızdakinin sınırlarını unutabilmezdir.

“Seni seviyorum. Seni, sevmek beni mutlu ettiği için, sevgi almamı kolaylaştırdığı için, beni doğama yaklaştırdığı için, yani kendim için seviyorum.

Seni sevmeme izin verdiğin için, aktardığım enerjiyi kabul ettiğin için sana teşekkür ederim.

Seni sevmenin bana senin üzerinde (yargılama, koruma, eleştirme, geliştirme dahil) hiçbir hak vermediğini kabul ediyorum. Bütün bunların vermek ve almak istediklerimizi birbirimizle paylaştığımızda, iletişimimiz üzerinden şekilleneceğini anlıyorum; kabul ediyorum; teşekkür ediyorum.

Beni sevdiğin için teşekkür ediyorum. Sevginin ile bağımlılık göstermeden beslenmeyi kabul ediyorum. Sevgi enerjinin, daha çok sevebilmek için, birliği hissedebilmek için, sevgi alma ve verme dengemi sağlamama yardımcı olacak şekilde çalışmasına izin veriyorum.

“Sevgini alırken kendi sınırlarımı koruyabileceğimin farkındayım. Sevgiyi kabul ederken tamamen güvendeyim.”

Sevmek ve sevilmek benim var oluşumdan kaynaklı doğal hakkımdır.

Çok açsanız mesela, hemen yemek yemeyin. Ufak bir şeyler atıştırıp dengelenebilirsiniz. O kişiyi çok istiyorsanız eğer, onsuz da “mutlu, huzurlu, güvende” olacağınızı ruhunuza, zihninize, bedeninize anlatana kadar adım atmayın. O işi çok istiyorsanız eğer, kendinize bu ve bunun gibi nice işe layık olduğunuzu hatırlatın. O eşyayı, kıyafeti, objeyi çok istiyorsanız eğer, bekleyin. Gerçekten ihtiyacınız olmadığını fark edin.

Zira iş bir kere ele geçirme ile bitmez; hatta daha yeni başlamıştır. Çok açken yediğinin kontrolsüz yemek midenizi rahatsız edebilir. Çok tutku ile başladığınız ilişki, sizi olmadık beklentilere sürükleyebilir. Büyük bir heyecanla başladığınız işinizde, kendinizi ispatlamak ve elde tutmak adına kendinizden fazlasını verebilirsiniz. Sakin olun dengelenin; var olan her şeyin zaten sizin için, zaten sizin doğal hakkınız olduğunu hatırlayın. Tüm isteklerinizin bolluk bilinci içerisindeyken size kolaylıkla akacağını unutmayın.

Bu yaşam, ruhunuzun yolculuğudur. O bolluk bilincinin farkındadır. Bir şeyi çok istiyorsanız eğer, bunun zihninizden, nefsinizden geldiğini unutmayın. Nefes alın. Çiçekleri, denizleri, göğü izleyin. Evrenin küçücük bir parçası olmanıza rağmen tanrının nefesini taşıdığınızı hatırlayın. Bekleyin ve dengelenin. Sonrasında her şeyi isteyebilir ve alabilirsiniz.

Her ne kadar “aynı bizim gibi” HÜR İRADEYE sahip olduklarını bilsek de, bana göre yaşamın en büyük trajedisi “bir insana sahip olmaya çalışmak”tır.

Üstelik bu eziyeti genellikle en yakın gördüklerimize yaparız. Eşimize, partnerimize, çocuklarımıza, yakın arkadaşlarımıza, vs…

Bir kişiye sahip olduğumuz yanılgısına düştüğümüzde, o kişiyi artık enerji alanımızın içerisinde ve bize ait bir uzuv gibi algılamaya başlarız. Bizim uzuvumuz olarak, beklentilerimiz yükselir. Kendileri olup, tatminkar bir yaşam süreceklerine, bizim yapacağımız gibi yapmalarını, bizi temsilen davranmalarını bekleriz (ve bilinç durumunun düşüklüğüne göre zorlarız.)

Bir şeye sahip olduğumuzda, onu sahip olduğumuz şeklinden değişmemesi, önem kazanır. Artık “o bizimdir” ve “biz izin vermeden” değişemez, yok olamaz. Kavgamız sadece dışarıdan gelene değil, aynı zamanda sahip olunana karşıdır. Bu nedenle sahip olunduğu sanılan şey bir canlı ise, bize bizim istediğimiz gibi davranmadığında, bunun nedenini anlamaya çalışmak yerine, ona karşı öfke duyarız. Bilinç durumu düşük ise bu sahip olunana ceza verme, zarar vermeye bile gidebilir. Egomuz bu durumu çoğu zaman “sevgi” ile açıklamaya çalışsa bile, bu “sahiplenme” bile değildir. Sevdiklerine zarar veren kişiler, aslında o kişilere “sahip olmadıkları” gerçeği ile yüzleşemeyen kişilerdir.

Bir kişi size karşı bir kusur işliyorsa, durumun gerektirdiği sertlikte (egonuzu tatmin için değil, sınırları belirleyecek nitelikte) ve o kişinin ruhunu sevmekten vazgeçmeden uyarmak ve tepki vermek iyidir. O kadar iyidir ki böylelikle hem çevreniz sizi tanımış olur (benliğinize sahip çıkmış olursunuz) hem de o kişinin öğrenmesi gereken derse aracı olursunuz

İnsanlara sevgi dolu olacağım derken, kendinize duyduğunuz sevgi ve saygıyı azaltmayın

Sahip olma denemelerimiz ZİHİNDEN gelir ve YOKLUK BİLİNCİ taşır. Çünkü RUH her şeyin deneyimden ibaret olduğunu ve deneyime aracı olacak her şeyin BOLLUK içinde olduğunu bilir.

Düşünün eğer bir şeyden bol bol varsa, onun tamamını ya da bir kısmını saklamaya, ona sahip olmaya çalışır mıydınız? Hayır, deneyimler,farkındalığınız yüksekse minnettar olur, ve bir sonraki deneyime geçerdiniz. Bu nedenle sahip olmaya çalıştığınız herşeyde yokluk bilinciniz sizi yönetir.

Yokluk bilincinin olduğu yerde “korku” vardır. Bu kaybetme korkusu, eksik kalma ve nihai olarak ölüm korkusuna kadar uzayan bir döngüdür. Korkunun olduğu yerde “savaşma ve mücadele” duygusu aktif olacaktır. Böylece “be kadar çok şeye sahip olmaya çalışırsanız, yaşam sizin için o kadar ZEVK ve OYUNDAN uzaklaşarak, MÜCADELE haline dönüp, yorucu olacaktır.

Sahip olamama korkusu, zihne yani daha özünde EGO’ya aittir. Bu nedenle sahip olmada “BEN” olgusu aktiftir. Dikkat artık “sahip olunan şeyde” değil “ben”dedir. Ve kişilerin yaşama dair “korkuları” azaldıkça “sahip olma” arzuları da azalır.

Sahip olma ve sahiplenme olgusu en kolay objede karışır. Çünkü objelerin “hür iradeleri” yoktur. Eğer yaşamınızda olan bir objenin “en yüksek hayrını” gözetiyorsanız,(bakımına, duruşuna, işlevini gerçekleştirmesine dikkat ediyorsanız) bu sahiplenmedir. Ancak çekmecelerinize tıktığınız, yılda bir bile bakmadığınız, tozlu sararmış her tür eşya umutsuzca sahip olmaya çalıştığınız şeydir (bazen de anıdır).

Serimizin ikinci yazısını buradan okuyabilirsiniz.

Şimdi öncelikle aslında bir şeye tutunmuş olduğunuz da zihnimizin verdiği bir yanılgı. Var oluşumuz gereği ihtiyacımız olan her şey, tüm potansiyel zaten bizde mevcut.. Bırakamıyorum dediğimiz her tür kişi, olay, obje, duygu özünde tutulu da değil. Bu dünyanın verdiği en büyük yanılgı “bir şeylere sahip olduğumuz” hissimizdir.

Hiçbir şeye, hiçbir zaman sahip olmayız. İnsanlar, objeler ve diğer her şey yaşam yolumuzda bize eşlik eden, deneyimimize vesile olan oyun arkadaşları sadece. Bu yüzden de tutunduğumuzu sandığımız ne varsa biz onun hayalinle tutunuyoruz aslında… O vazgeçemediğiniz (affedemediğiniz, onsuz olmaz dediğiniz, ya da illa bu şekilde olacak diye zorladığınız) şey; sizin o kişiye, o duruma, o objeye vermiş olduğunuz anlam.. Sadece ve sadece sizin zihninizde var.

Ancak bu “gerçeklik” “sahip olma” gibi bilgiler bize doktrin inanç olarak neredeyse doğduğumuz günden beri işlendi.. O annenin, o emziğin, o oyuncağın “bize ait” olduğu yanılgısı ile büyütüldük biz.. Bu yüzden ilk aşamalarda bu bilincin hücrelerinize işlenip, doğanız olduğunu hatırlamanız için “bilinçli egzersiz yapmak” veya”bir uzmanla çalışmak” gerekli olabilir.

Buyurun küçük bir çalışma:
Olmazsa olmaz seviyesinde düşündüğünüz bir şeyi/kişiyi, aşamadığınız bir durumu “olduğu şekliyle” anlatmaya ya da yazmaya çalışın. “Bana şöyle söyleyince kalbim kırıldı”, “tabi beni sevmediğinden… yaptı” gibi yargı ve etiketleri aradan kaldırarak ama.. Örneğin “bu bir insan/adam/kadın” “şöyle bir yerde” “şöyle söyledi” “ben de onu şöyle söyledim” gibi.. ” ya da artık beni sevmediğini söylüyor” gibi.. Böylece o kişilerin size sağladığı deneyimi de gözlemlemiş olursunuz. Yani asıl üzüntünüzün “o kişinin olmaması” ile ilgili değil, “yalnız kalma korkunuz olduğu” gibi..

Ya da vazgeçemediğiniz şey bir obje ise “bu bir araba” “bir yerden bir yere kolay ulaştırmaya yarıyor. ” onunla kendimi güçlü ve havalı hissediyorum ” gibi…

Olanı olan olarak algıladığınızda, olana yüklediğiniz anlam ve duyguları (çoğu zaman konu ile direkt ilgisi yoktur.. örneğin kızgınlık sandığınız şey kendinizi değersiz hissetmeniz olabilir) fark etmeye başlarsınız. Farkında olduğunuz her şey ise yönetilebilir, vazgeçilebilir veya aynı deneyimi yaratacak farklı vesileler ortaya çıktığında algılayabilirsiniz. (Çoğu zaman kendiliğinden dönüşür; özel bir çabaya ihtiyaç kalmaz) Bir şeyi yönetebiliyorsanız başka şeyleri de dönüştürebilirsiniz. Eğer kendinizi rahatlıkla dönüştürmeye başlarsanız artık “ihtiyaçlarınız/ tutunma ihtiyacınız kalmaz”. ÖZGÜRLEŞİR ve OLANIN TADINI çıkarabilirsiniz