Bugün “yapmak zorunda olduğunuz şeyleri” bir düşünün… Hiçbirini yapmak zorunda olmadığınızı fark edin. Yataktan çıkmak zorunda değiliz; işe gitmek zorunda değiliz; nefes almak zorunda bile değiliz…

Yolumuz her ne ise onu kendimiz seçtik. Belki uzun vadedeki getirileri için (işe gitmek istemiyorum ama gelir üretmek istiyorum), belki sevdiklerimiz için, belki anlık keyifler için… Ama biz seçtik… Hatta seçiyoruz…

Ve o, şu, bu suçlu değil hiçbir şeyde… Biz kendi seçimlerimizin sonucunu yaşıyoruz. (Belki eylemsel düzeyde, belki düşünsel, duygusal düzeyde yaptık bu seçimleri…) O halde sorumluluğu da (sorumluluk, kendini suçlamak, yargılamak değildir. Hatta tam tersidir.) alabiliriz… Yani her tür “-meli;-malı” mızın yerine “seçiyorum” diyebiliriz. Seçtikçe, güçleniriz…

“Ben kendi seçimlerimi yapmaya ve bunu fark etmeye izinliyim. Yaptığım seçimler “ben” değildir. Seçimlerim beni yaratır ama sonuçları benim değerliliğimi göstermez. Eğer sonuçlarından memnun değilsem, yeni bir “seçim” yapmaya da izinliyim. Ben değerli ve önemliyim. “

Bir dosta danıştım. Benim A’yı seçmemi destekledi. O sırada zihnimin şunu düşündüğünü yakaladım. Diyordu ki “Tamam A’yı seçmeye karar verirsem bu kişiye B’yi seçmeye karar verirsem diğer kişiye soracağım durumu.” O zaman zihnimin bu kurnazlığı çok güldürmüştü beni.

Ancak şimdi anlıyorum ki bunu hep yapıyoruz. Bilinçaltımız bir kişinin düşünce ve değerlerini çoktan analiz etmiş oluyor. Enerji alanlarımız, düşünce varlıklarımız birbiri ile çoktan iletişimi kurmuş ve fikirlerini almış oluyor zaten.

Bize ise caretta caretta hisleri ile, eyleme geçip o kişileri bulmak düşüyor galiba

En özünde “aldığımız fikir, sevgi, ilgi, yargı, eleştiri, öfke vs” aslında tam olarak bulmayı istediğimiz şey Ve elbette aldığımız şey, o kişilerde ne tip programlar olduğunu tanımamız açısından faydalı. Yaşamımızda nereye koyacağımızla ilgili bir veri.

Ama nihayetinde iş bizde bitiyor…

Ve ben hayatıma dokunan tüm güzel ruhlar için minnettarım. Bu yazıma ilham veren tüm bedenli meleklerime sonsuz şükranımla….

Bir şeyden vazgeçmeden önce ona sahip olmak gerekmez mi?

Diyor ki parayı istemek kötüymüş. Aydınlanıp tekamül edemezmişiz öyle… “Ne kadar paran vardı? Ne kadar kazanabilirdin? Ne kadar gelebilirdi sana? Ne kadar bir paradan vazgeçtin?” diye soruyorum ona. Bakıyor yüzüme; kızıyor bana. Sığ olmakla ve maddiyatçılıkla suçluyor beni… (Başkasına doğrulttuğumuz parmak hep yansıyıp bize dönmez mi?) Anlıyorum ki hep olmadan, hiç olmak istiyor.

Yoo, soru banka hesabımızdaki sıfırlarla ilgili değil. Kimi 100 TL ile zengin olur, kimi 100.000 TL ile… Kimi milyoncukları ile hep yokluk sınırında yaşar. Ancak vazgeçtiğin, gönlünde sahip olduğun kadardır. Gönlün doymadan vazgeçiyorsan bu pes etmek olabilir.

Diyor ki aşktan vazgeçmiş. Artık kadınlara/erkeklere önem vermeyecekmiş. Soruyorum “sevdi mi çok kadınlar/ erkekler seni? Sever miydi ya da? Sevdin mi doyasıya? O’nun gözünden bakıp, sever miydin kendini?” “Hem sevdim hem sevildim ama…” diyor. Devamına gerek yok. O “ama” anlatıyor her şeyi…

Sadece bunlar da değil… Ben hep “insan ol’maktan vazgeçtiğinde ol’ur” derdim. Şimdi düşünüyorum da belki de tek taraflı değil bu durum. Belki “ol’maya başladıkça da ol’maktan vazgeçEBİLiyordur.”

Öyle ya “bir şey olmaya çalışmak” zaten yokluk kabulu değil mi? İyi olMALIyım dediğimizde iyiliğimizden, dürüst olMALIYIM dediğimizde dürüstlüğümüzden şüphede olduğumuz çıkmaz mı ortaya? (Normal şartlarda) İyi, dürüst vs olduğunu BİLEN bir kişinin, böyle düşünceleri var mıdır?

Belki de vazgeçtiğimizi söylediğimiz şeye “ben de var mı?” diye bakmalıyız. Eğer yoksa asıl onu isteyip ona niyet ettiğimizi kabul etsek daha iyi olur.

Lütfen aşk olayım ki, aşktan vazgeçebileyim…
Lütfen bolluk, bereket olayım ki maddiyattan vazgeçebileyim..
Lütfen ben olayım ki, egomdan vazgeçebileyim…
Lütfen BİR/ HEP olayım ki, HİÇ olabileyim…

Aşkla ve sevgiyle…

Sonra bütün bu zihinsel gevezeliklerle kendimi sevemediğimi farkettim. Öyle ya bu kadar kusurla neyini sevecektim? (Sevgi hangi şartta hak edilir sanıyordum bilmiyorum.) Bu farkındalığa ermek beni “kurban” haline de dönüştürdü bir yandan.. (Zavallı ben kendimi sevemiyordum. Çok yazıktı bana)

Kendini sevme, kendini dinleme pratikleri yapmaya başladım. Şüphesiz çok da faydalı oldular.. Bir yanım ise “hala kendini bütünüyle sevememenin” yorgunluğu içerisindeydi. Bir gün kırılma anı geldi çattı. İç sesim ters olmayan ama net bir şekilde şunu söyledi bana.. “Çok da önemli değilsin. Bu kadar büyütüp gözünde mükemmel olmayı bekleme kendinden… İçsel kavgalarını “kendimi seveceksin- sevmeyeceksin” konusuna taşımaktan bir şey değil bu… Rahat bırak kendini… Kendini sevemiyorsan aynadaki suretini sev.”

Birden fark ettim ki kendime dikmişken gözümü seni de sevemiyordum gönlümce.. Ve ben seni sevmeye başladım.. Sende gördüğüm suretimi… Hatalarını da gördüm; zayıflıklarını da.. Hatta bunlarla daha da sevdim seni.. Her şeyi doğru yapan üstün bir varlıktan, sevilmeyi ve kabul edilmeyi isteyen ve var oluşundan kaynaklı bunu hak eden bir İNSAN oldun gözümde.. Seni çok sevdim.. Senin sevemediğin kusurlarını şefkatle kucakladım kabul ettim.. Ve senin kusurlarını sevdikçe, bana düşman olan kusurlarımın, benimle kavga etmediğini gördüm.. Onları da sevdim.. Bir kısmı işi bitince çekip gittiler.. Bir kısmı hala benimle dönüştürülme sırasının onlara gelmesini bekliyorlar.. Ve tüm bunlara aracı olduğun için seni daha da çok sevdim…

Hepimiz “sihirli aynalar diyarındayız”. Kimi büyük gösteriyor kimi küçük.. Kimi tahammül edemeyeceğimiz kadar yamultuyor görüntüyü.. Hiç bir gerçek değil oysa.. Belki çok önemli de değil.. Ben seninle aynalardaki tüm görüntülerimi de sevdim..
Bu yüzden güzel insan, eğer kendini sevemiyorsan beni sev.. Beni kusurlarımla, zaaflarımla olduğum gibi sev.. Beni hak ettiğim için değil,var olduğum için sev…

Seni (beni, bizi, tüm sistemi..) çok seviyorum…

Sinir sistemi ve moleküler biyoloji gibi alanlarda araştırmalar yapan, aslen sinirsistemi genetiği, biyokimyası gibi konularla ilgilenen nörobilim, yoganın insanlar üzerindeki etkileri konusunda da incelemelerde bulunuyor. Eğer yoga ile ilgili bilimsel verileri merak ediyor ve tavsiyelerden çok daha fazlasına ihtiyaç duyuyorsanız, işte nörobilimin yoga ile ilgili görüşleri…

Kendinizi ve evreni tanımanın en iyi yolu yoga

Kendinizle baş başa kalıp, nefesinizi, ruhunuzu, duygu ve düşüncelerinizi dinleyerek, kendinizi nasıl hissettiğinizi ve neye ihtiyaç duyduğunuzu anlamaya ve çevrenizdeki diğer canlılarla ortak duygu ve düşüncelerinizi görebilmeye başlamanız, yogayla mümkün olur. Kendinize özel oluşturduğunuz bir alanda, kendi iç sesinizin size neler söylediğiyle yüzleşebilir, bu sayede hem kendinize hem de evrene karşı farkındalığınızı artırabilirsiniz.

Bununla beraber, nörobilim yoganın insanların ruhları, bedenleri ve zihinleri arasındaki iletişimsizliğin, evrenle de bir iletişimsizliği meydana getirdiğini öne sürüyor. İnsanların kendilerini anlamaları, ruh, beden ve zihin arasındaki sağlıklı iletişimi kurmaları için de yogaya ihtiyaç duyduklarını belirtiyor.

Ayrıca, insanların evrende yalnızca kendilerinin olduğunu düşünerek yaşamalarının, doğayı, canlılığı göz ardı ederek, evrenin farkında olmadan hayatlarını sürdürmelerinin altındaki nedenin de bu iletişimsizlik olduğunu ifade eden nörobilim uzmanları, aslında insanların da diğer canlılarla aynı özelliklere sahip olduklarını anlayarak, evrenle barışabileceklerini, evreni anlayabileceklerini söylüyorlar.

Dolayısıyla, yoganın faydalarının temelinde “farkındalık”, “anlayabilmek” ve ”görebilmek” yatıyor. Tüm bunlar bir araya geldiğinde, yoga aslınıza ve dünyanıza ışık tutmaya, yaşadıklarınızı sindirerek yaşamaya devam etmenizi sağlıyor. Eğer, henüz yogayı tecrübe etmediyseniz, “farkında olmak”, “anlamak” ve “görmek”, size de iyi gelebilir.

Biyoloji ve yoga ortak kümeleri bulunan birer halka

Yogaya başlamadan önce, bu meditatif yöntemler bütününü kabul etmek, yoga yapmaya ikna olmak için bilimsel verilere ihtiyaç duyan kişiler de olabiliyor. Bu noktada, yoga ve biyolojinin, aslında oldukça geniş bir ortak kümeleri bulunduğuna, nörobilim uzmanları da destek veriyor.

Çünkü yoga, zihin ve özde huzur bulmanın, sağlıklı bir bedenle mümkün olabileceği gerçeğine dayanıyor. Dolayısıyla, kendine özgü oturuş pozisyonları, vücutta kan dolaşımının kaslara etkili bir şekilde nüfuz edebilmesini sağlayan hareketlerle, meditasyonun gerçekleşmesini sağlıyor. Bu da sinir sisteminin de sağlıklı bir şekilde çalışmasına, omurganın rahatlamasına ve sonuç olarak ağrı ve uyuşukluk gibi sorunların bertaraf edilmesine yardımcı oluyor. Meditasyon yaparken, vücudunuzda herhangi bir rahatsızlık hissetmeden medite olmanın yolu, yoga hareketlerini doğru bir şekilde yerine getirmekten geçiyor.

Siz de yoganın faydaları ile hayatınızda yepyeni bir sayfa açabilir, kendinizi ve evreni keşfetmeye bir an önce başlayabilirsiniz. Yoga ile kendinizi her zaman olduğunuzdan daha iyi, huzurlu ve enerjik hissedebilir, kariyerinizde, sosyal ve özel hayatınızda mutluluğunuzu artırabilirsiniz.

Olumlamalar istenilen bir durumu tanımlayan pozitif telkinlerdir. Bu cümleler defalarca tekrarlandığında bilinçaltına işler ve onu tetikleyerek olumlu bir harekete geçmeyi sağlar. Olumlamaların işe yaraması için bu telkinlerin dikkat çekici, arzu edilen ve ikna edici olması gerekmektedir.

Örneğin bir sınava veya bir mülakata girecekseniz; kendinize tekrar tekrar “bunu başarabilirim” veya “çok iyi geçiyor” şeklinde tekrarlamanız sizi başarıya götürecek olumlamalardır.

Bilinçaltımız ne veriyorsak onu alır ve doğruluğunu ispatlar. Sadece verilen mesajlar olumlu ise size olumlu deneyimler verecektir. Ne yazık ki bizlere dışarıdan gelen telkinler genellikle negafittir. Siz de son bir hafta içerisinde duyduğunuz olumlu cümleleri bir sayfanın sol tarafına, olumsuz cümleleri ise sağ tarafına yazacak olursanız yaşamınızda karşılaştığınız negatif deneyimlerin kaynaklarını rahatlıkla görebilirsiniz. Aynı alıştırmayı kendi kullandığınız cümleler için de yapabilirsiniz. Sıklıkla karşılaştığımız durumlar “normal” olarak algılandığı için kendi şikayetlerinizi yazdığınızda da, muhtemelen sayfanızda aynı dengesizliği göreceksiniz.

Yaşamınızı değiştirmek için farkında olmadan kullandığınız olumlamaları, sizin tercih ettiğiniz hayatı oluşturmaya yönelik hale getirmeye çalışmalısınız…

Bilinç, hayatımızın çok küçük bir kısmını (%2-5 civarı) yönetirken bilinçaltının kapasitesi ve gücü neredeyse sınırsızdır. Bilinç her saniyede 2000 bilgi parçası işlerken bilinçaltı saniyede 400.000.000.000 bilgi işleyebilir.

Bilinçaltı için geçmiş, gelecek gibi zaman kavramı yoktur. Aynı şekilde yargılama veya yorum yapma yeteneği de bulunmaz. Bilinçaltı zihninizde sıklıkla tekrarlanan düşünceleri, olumlu veya olumsuz telkinleri, kayıtsız şartsız doğru kabul eder. Bilinçaltının görevi doğru kabul edilen gerçeklikleri bize ispatlamaktır. Böylelikle bu düşüncelerimiz hayatımızdaki gerçekliklere dönüşür.

Örneğin “nasılsın?” sorusuna vereceğiniz cevap otomatik bir hale geldiğinde, bu cevabın “artık” sizin gerçeğiniz olduğunu bilmelisiniz. Aynı şekilde para, ilişki, iş gibi konularda sıklıkla tecrübe ettiğiniz bir sıkıntınız varsa, bu sıkıntıdan kurtulmak için ilk yapmanız gereken şeyin; bu konulara verdiğiniz otomatik yanıtları (ya da otomatik şikayetleri) değiştirmek olduğunu unutmayın…