Duygular yoğun bir frekans salınımı yapar ve bu nedenle bulaşıcıdır. Eğer yakınınızdaki kişinin korku duygusu baskınsa belli süre içerisinde içinizdeki korkuyu tetiklemeye başlar. Sevgi frekansı aktifse içinizdeki sevgiyi… Bu durumda duygu bize ait gibi hissederiz ancak aslında tetikleyen başkalarıdır.

Özellikle toplumsal olaylarda, toplu olarak yayılan enerji ise hepimizi içine alır. Eğer bilinçli olarak bir seçim yapmazsak baskın enerjinin etkisine girebiliriz.

Duygularımızı hissetmek de, onları yönetmek de, onlar aracılığıyla yaratmak da bizim sorumluluğumuzdur.

Dışarıda hangi duygular hakim olursa olsun, dışarda olup bitenlere nasıl duygusal tepki vermen gerektiğine inanırsan inan, geleceği yaratma sorumluluğunu unutma..

Duygularını, sonsuz duygu şelalenin içinden bilinçli olarak seçebilirsin. Gözün yaratmak istediğin gelecekte, kalbin ise bu geleceğe hizmet edecek duygularda olsun…

Aşk ile…

Tam da bu yüzden hep bastırıyoruz onları… Ve biz bastırmak için enerji harcadıkça, gözümüzdeki büyüklüğü de artıyor

Biliyor musunuz? Kendisine en çok bu kötülüğü yapan insanlar, özünde çok temiz niyetli insanlardır. Niyetleri ve kalpleri kirli ruhların, yaptıklarını yapmaları için her zaman bir geçerli(!) nedenleri vardır zaten. En kötü şeytana uymuşlardır.
Temiz niyetli insanlar ise “canavarlarına sahip çıktıkları için” güzel değillerdir aslında… Zaten güzellerdir de bu yüzden de, hiç de adil olmayan şekilde, kendilerindeki en ufak bir karanlığa tahammül edemediklerinden yaparlar bunu.

“İyi işte nefsine sahip çıksın” diyebilirsiniz Evet nefsinize bu şekilde sahip çıkıp, iyi-y-miş rolu yapabilirsiniz. Ancak zaman içinde kendi nefsinizi bile tanıyamaz, göremez olursunuz.

Neden mi? Çünkü, eğer temizseniz, içinizde var olduğuna inandığınız devasa canavarları, düşünmeseniz bakmasanız bile bilirsiniz. Kendinizle kavganız hiç bitmez. Nihai olarak ya kendinizi tüketirsiniz ya da en hafif tabiriyle kendinizi sabote ederek vermek istediğinizi dünyaya veremezsiniz

Ve kavga olan yere huzur gelmez. Bu şekilde nefsinizi “bastırabilirsiniz” ama asla “dönüştüremezsiniz”.

Tekamül etmek mi istiyorsunuz? Canavarlarınıza izin verin. Bırakın loş bölgelerinizden ışığa çıksınlar. O ağzından köpükler çıkan dev köpeğin aslında, minicik sevimli bir terierin gölge oyunu olduğunu görün.

Kendi karanlığınıza bakmadan, içinden geçmeden, canavarlarınızın gözünün içine bakmadan, bunlar da bende var deyip acısını çekmeden, kendi cehenneminizde yanmadan, kendinize, özünüze, ışığınıza, aydınlanmanıza ulaşamazsınız.

Danışanlarımın ve kendi tecrübelerimin ışığında diyebilirim ki “hiç birimiz içimizde olduğuna inandığımız canavarlar kadar canavar değiliz.”

Aşkla…

Bir sabah kalkmışlar ki at yok. İhtiyarın ahırı boş. Köylüler ihtiyarın başına toplanmışlar. “Seni ihtiyar bunak” demişler, “kralın bu atı sana bırakmayacağı, adamlarını gönderip atı çaldıracağı belliydi. Neden atı ona satmadın? Zengin bir adam olacaktın… Şimdiyse ne paran var, ne atın.”

“Karar vermek için acele etmeyin,” demiş ihtiyar. “Şimdilik sadece ‘at kayıp’ deyin . Çünkü bildiğimiz gerçek bu. Atımın kaybolması bir talihsizlik mi, yoksa bir talih mi, henüz bunu bilmiyoruz. Atın kaybolması bir başlangıç, ardından ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz.” Köylüler ihtiyarla alay etmişler.

Gülmüşler onun haline.

——-

İki hafta sonra at bir gece ansızın dönmüş. Meğer çalınmamış.

Ahırından kaçıp dağlara gitmiş. Dönerken de dağlarda rastladığı on iki atı peşine takıp getirmiş. Atları gören köylüler gelip ihtiyardan özür dilemişler.

“Sen haklı çıktın ihtiyar,” demişler. “Atının kaybolması bir talihsizlik değil bir talih oldu senin için. Eskiden bir atın vardı şimdi bir at sürüsüne sahipsin. “Karar vermek için gene acele ediyorsunuz” demiş ihtiyar köylü. “Şimdilik sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Çünkü bildiğimiz o kadar. Bundan sonra ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz. Bu sadece başlangıç… Bir kitabın ilk sayfasını okur okumaz nasıl sonu hakkında fikir yürütebilirsiniz?”. Köylüler bu kez açıkça alay etmemişler ama içlerinden “bu adam şaşkın” diye geçirmişler.

———-

Bir hafta geçmeden, ihtiyarın tek oğlu vahşi atları terbiye etmeye çalışırken attan düşüp bacağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul uzun bir zaman için yatağa mahkum olmuş.

Köylüler gene gelmişler ihtiyara. “Bu kez de haklı çıktın,” demişler, “bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını kırdı. Uzun süre yataktan kalkamayacak. Sana bakacak ondan başka kimse de yok. Eskisinden daha da fakir olacaksın.”
“Gene erken karar veriyorsunuz” demiş ihtiyar, “hiç ders almıyorsunuz. Hemen karar vermeyin. Oğlum bacağını kırdı. Bildiğimiz gerçek bu. Ondan ötesini bilmiyoruz. Biz hayatın sadece bir parçasını görebiliyoruz, ondan sonrasını göremiyoruz, onun için çabuk bir hüküm vermeyin.”

Birkaç hafta sonra düşmanlar büyük bir orduyla ihtiyarın ülkesine saldırmışlar. Kral seferberlik ilan etmiş. Köye gelen görevliler köyün bütün gençlerini askere almışlar. Sadece ihtiyarın bacağı kırık oğlunu bırakmışlar sakat olduğu için.
Köyü matem sarmış. Ordularının yenileceğini ve askere giden bütün çocuklarının öleceğini düşünüyorlarmış.
İhtiyarın evine gelmişler yeniden. “Gene haklı çıktın,” demişler. “Oğlunun bacağı kırık ama hiç olmazsa evinde, güvende. Oysa bizimkiler belki bir daha hiç geri gelmeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması talihsizlik değil, büyük bir şansmış meğerse.”
İhtiyar başını sallamış.

“Siz hiç ders almıyorsunuz,” demiş, “gene erken karar veriyorsunuz. Oysa ne olacağını, hayatın ne getireceğini kimse bilmez. Bildiğimiz tek bir gerçek var, benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde… Ama bunlardan hangisinin şans, hangisinin şanssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.”

İyi de “yalan söylememiş insan” var mıdır? Hiç yalan söylememek de hep “doğruyu söyleyeceği” vaadini, patavatsızlık riskini, yine gönül kırma riskini getirmez mi? Madem bu kadar kötü bu yalan, neden herkes (en iyi, en doğru kişiler bile) söylüyor?

Baktım literatüre yalan da iyi, kötü; büyük,küçük; beyaz, siyah (bunu ben ekledim. Beyaz yalanın zıttı nedir ki?) diye ayrılıyor. İyi de bunların sınırları nerede?

Örneğin büyük ihtimalle kötüye gidecek hasta bir sevdiğinize “iyileşeceğine inanıyorum; yapabilirsin” demek” yine yalan değil mi? Peki dememeli mi?

Tamam söylemeyelim yalan… Ama ya kendimizi de kandırdıysak yalanlarımızla çoktan? Evet evet eşimi, işimi seviyorum dediysek mesela bir “acaba” anında… Ve sevdiysek artık.. Bu yalan mıdır hala?

Ayrıca “yalan söylememek” her zaman “doğruyu söyleyeceğimizin” bir vaadiyse, her zaman “doğruyu” bileceğimizi de vaad etmiş olmuyor muyuz? Doğru ne ki? Hep biliyor muyuz hakikaten yoksa bu kendimize söylediğimiz en büyük yalan mı?

Galiba yalan değil kötü olan. Ne amaçla kullandığın ve ardından içinde bıraktığı his belirliyor yine temizliğini ya da kirliliğini…

Bir insanı hep inandıklarını söyleyerek de olsa, bir amaca manipüle etmek yalanların en kötüsü… O amaç doğru, güzel bile olsa, bir kişiyi tarafsızca bilgilendirip (ki bilgimiz bile doğru olmayabilir. Başka kaynaklardan da bilgilenmesine izin vermek gerek.) seçimini yapmasına izin vermediğimiz her an yalan söylüyoruz aslında…

Sana hiç yalan söylemeyeceğime söz vermem için kendimi her duygu ve düşüncemle çırılçıplak göreceğime de söz vermiş olmuyor muyum? Bunu yapabilecek kadar gelişmiş ve erdemli miyim acaba? O erdeme ulaşmamışsam henüz, her olanı olduğu gibi göremiyor dahası gördüklerimi bile kaldıramayabiliyorsam, mutlak doğruluktan ahkam kesebilir miyim?

İçimde yürüyüşe çıkmıştım. Çiçekler, böcekler derken, karşımdan kalbimin henüz dokunulmamış, son derece hassas ve son derece kırılgan bir yanı çıkageldi…

Güçlü bir kadındım ya hani ben… Hani incinmenin, kalp kırıklığının ruhsal bağlantımı kestiğimi görünce kırılmayı da bırakmıştım. Bu kadar naif, bu kadar kırılgan, cam gibi bir parçamı görünce şaşırdım önce…

Sonra korktum birden. Öyle az buz değil çok korktum. Bu kırılganlığımı anlayıp, çözüp bir yere koyana kadar zamana ihtiyacım vardı. Bir de baktım içimin savaşçı yanı, bu camdan yanımın kırılganlığı, hassaslığı nedeniyle kılınç kuşanmış…

Tamam niyeti “nefsi müdafa” idi ama hiç çekilen kılınç, kınındaki gibi durur mu? Durmuyor. Zihnim olası tehditlere karşı savaş planları yaparken, dilim en güvendiklerime karşı “eğer beni incitirsen…” diye tehditler savuruyor…

Biliyorum içi(m)(n)de bir kötülük yok ama yoksa var mı? Dünyadaki tüm kötülükler “nefs-i müdafa” ile başlamadı mı? Ya aç kalırsam diye aç gözlülük, ya zarar görürsem diye zarar verme… Hepsi ama hepsi bir korku ile başlamadı mı?
Tırnaklarımı çıkarmış beklerken görünce kendimi, yeniden sorguladım “Neydi ki iyi kalplilik?”

İyi kalplilik, temiz kalplilik, kimseye kötülük yapmaya istekli olmamak değil miydi? İyi de zarar görmekten çok korkan, bunu önlemek için tüm gördüğü güzel insanlarda bile karanlık bir yan arayan biri yine de iyi /temiz kalpli olabilir miydi?

Neyi beklersen onu görürsün. Sürekli insanların stratejik davrandığını, sahte olabileceğini, zarar vereceğini düşünmek de bize sürekli tehditleri göstermez miydi? O kınından çıkmış kılınç mesela gün gelip de “yanlış anlaşılmış” bir masuma saplanmaz mıydı? İnsan korktukça, bir art niyet bekledikçe sonunda direncini yitirip bir kötülük yapmaz mıydı?

Oysa düne kadar güvende hissediyordum kendimi… Oysa düne kadar rengimi “bembeyaz”, kalbimi temiz sanıyordum. Bugün gördüm ki kalbim kırılgan yerinden kararmış…

—-

Ey içimin hassas yanı… Tez vakitte sana ne olduğunu anlamaya, seni de çözüp ruhumun henüz tespit edemediğim yaralarını sarmaya niyet ediyorum. Bundan sonra önceliğim sana da kendi içindeki gücünü buldurmak olsun.

Ama bu süreçte kalbimi karatma ve insandaki kötülüğü arama pahasına koruyamam ben seni… Yeniden doğmak için, bir kez daha, ölmeyi göze alıyorum… Korkumdan kurtulmak, aydınlanmamış yanımı aydınlatmak için, bir kez daha, karanlığımın içinden geçmeyi seçiyorum…

Seni benden daha güçlü olan bütünün merhametine teslim ediyorum… İlahi ışık ve sevgi rehberim olsun…
Var oluşa güven ve aşkla…

“Sevgili …..…………….

Sen artık şeytan olacaksın. Hiç varlığa doğrudan kötülük yapma, hiç bir canlıya görünme gibi hakların yok.
Yapabileceğin tek şey onların “kulaklarına konuşmak”. Onlar senin sesini kendi içlerinden duyacak ve iç sesleri ile karıştıracak.

Yapacağın şey bu muhteşem düzeni onlara bozdurmak ve kaos yaratmak. İnsanlığın yaptığı her kötülük sana bonus olarak yazılacak ve her asır sonunda prim olarak hesabına geçirilecek.

Kendi vicdanını bir yana bırak. Çünkü insanlık en büyük kaosun içinden el ele ve sevgi ile çıkabilecek potansiyele sahip. Bu onların kendi güçlerini hatırlamaları için de büyük bir fırsat olacak. Zaten görevi reddetme gibi bir olasılığın yok.

Sana güveniyoruz ve yeni kariyerinde sana başarılar diliyoruz.”

Siz olsaydınız işe ne tür insanlara ne söyleyerek başlardınız?

———–

Ben şeytan olsam ve birine kötülük yaptırmak istesem öncelikle onun sevgi yaymasını engellemek isterdim. Öyle ya sevgi, şefkat dolu biri kötülük yapamaz…

Birinin sevgiden uzaklaşmasını nasıl yaparsınız? En kolay yol kalbini korku ile doldurmak…

“O sana düşman”, “bu sana zarar verebilir”, “şuradaki grup senin ölmeni isterdi” gibi gibi…

Üzerine bir de az sayıdaki kötüleri gösterir “insanlar bencil, kötü, iyileri ezerler, merhametten maraz doğar” vs vs gibi inançları yükler; kişinin herkesten korkmasını, sürekli savunmada durmasını sağlardım. Böylece yaptığı her kötülüğü vicdanına “ama hak ettiler”, “ben yapmasam onlar yapacaktı”, “onlar asıl kötüler” gibi anlatıp kendini ikna edebilirdi…

Çaresizlik hissi, teslimiyet ve olanı kabul edebilme erdemimizi geliştirmek için büyük bir fırsat içerir. Bazen bazı konularda yüzmeyi öğrenebilmemiz için denize atılmamız gerekir. Ve mücadeleden vazgeçtiğimiz anda suyun kaldırma gücünü deneyimleriz.

Teslimiyet demek, kesinlikle hareketsiz kalmak değildir. Teslimiyet, tevekküldür. Ve ancak tedbir ile (yani hareket ile) birleştiğinde tam manasıyla kalıcı olabilir.

Bazen çaresizlik bizi hareketsiz kalmaya ve kendimiz için üzülmeye, kendimize acımaya sürükleyebilir. İşte dikkat etmemiz gereken nokta budur. Bu döngüye girdiğimizde kendimizi tekrarlayan bir yıkım sürecine sokarız. Ta ki tüm ruhumuzu yaralayıp, kendimizi yok edene kadar.

Böyle bir döngüye girdiğimiz anda can simidimiz öfkemizdir. Çaresizlik ve acının olduğu yerde, bastırılmış bile olsa, mutlaka kendimize veya olana karşı bir öfke de vardır. Halihazırda kırılgan olan duygusal bedenimize öfkenin yıkıcı gücünü sokmaktan çekindiğimiz için öfkeyi durağan halde tutmayı tercih ederiz çoğu zaman…

Oysa öfke doğru kullanıldığında muhteşem bir kararlılık ve harekete geçme gücü içerir. Böyle bir durumda olanın altındaki öfke kaynağımızı bulmak, buna dair yapıcı kararlar almak ve öfkemizin verdiği kararlılık enerjisini, (ruhsallığı fiziksele dönüştüren ve gerçekleştirme noktası olan) karnımızda toplayarak bunu yeni kararımızı gerçekleştirmeye yönelik hareket enerjisi olarak kullanmak, tüm sistemimizi yeniden başlatmak için ihtiyaç duyduğumuz tek şeydir.

Ve böylece yapım süreci aktive olur.

Ve böylece yıkım ne kadar güçlüyse yapım o kadar net ve güçlü olacaktır.

Ve bu yüzden “kaybedecek hiçbir şeyimiz olmadığında, artık her şeyi yaratabiliriz.”

Unutmamalıyız ki her şey yolunda giderken, günlük hayatımızda, alışkanlıklarımıza, kimliğimize, sahip olduğumuzu sandıklarımıza dair yıkım süreci de hiç kolay değildir.

Bu nedenle daha iyiyi, daha güzeli, daha yeniyi yapmama yönelik yıkım süreçlerim için minnettarım. Var oluşuma, özüme, kaynağıma şükürler olsun…

Kimi zaman sevgi duygusudur öne çıkan, kimi zaman merak… Kimi zaman ise irrite edici gelmesine rağmen bir çekilme hissi…

Çoğu zaman bunlar bir ruhsal kontrat vaktinin geldiğinin işaretidir. Eğer düşüncenin, duygunun enerjisinin nasıl işlediğini bilmiyorsa bir kişi bu tür hislere abartılı anlamlar yüklemeye eğilimli olabilir. Aşk gibi, tutku gibi, rekabet etmesi gerekir gibi, çok şey beklemesi gerektiği gibi anlamlar yükleyebilir.

Oysa bu hisler sadece yeni veya hala öğrenemediğiniz bir ders için yeni bir fırsatın geldiğinin işaretidir çoğu zaman… Bu ders olumlu ve muhteşem olabileceği gibi, bizim acıyı yaşayabilme, sabrı öğrenme, kendimizi fark etme veya hayır diyebilme gibi becerilerimizi geliştirebileceğimiz (zihnimiz için olumsuz) ruhumuz için muhteşem bir ders de olabilir.

Gözümüz sonuçta değil, süreçte, yani ne hissediyorumda, ne öğreniyorumda olduğu sürece olumsuz dediğimiz bir deneyimi bile yumuşak bir şekilde yaşayabiliriz aslında… Her ders bize yumuşakça öğretme amacı taşır. Biz öğrenmemekte direndikçe sertleşir.

Aracılar harikadır (bize nasıl davranırsa davransın.)…
Yaşam muhteşemdir (öğrenmeyi bildiğimizde)…

Ancak ne aracıdır önemli olan, ne de yaşadıklarımız.

Önemli olan:
Deneyimlemek, hissetmek ve öğrenmektir…

Sanki hiçbirimiz varlığımızdan emin olamıyoruz, gözlemci olmadığında. Var olmam için benim varlığımı görmen gerekiyor. Bu yüzden düşmanımızdan çok biz yokmuşuz gibi davrananlar yaralıyor benliğimizi…

Lütfen gör beni…

Bedenimi gör… Bu yüzden bazen giyinip süslenerek, bazen tam tersine bedenimizi itici hale getirerek fark edilmeye çalışıyoruz aslında… İnsan “acaba bedenini en sıradışı hale getirenler, en çok görülmek istenenler mi?” diye düşünüyor. Acaba kendi bedenine zarar verenlerin sorumluluğu, biz onları zamanında göremedik diye biraz da biz de mi?

Lütfen gör beni…

Zihnimi gör… Yanlış düşündüğüme inanman umrumda değil… Sadece zihnimi gördüğünü, düşüncelerimi duyduğunu hissettir bana. Bana sorular sor. Kim olduğumu, daha da önemlisi var olduğumu hissettir bana.

Belki de başkalarının düşüncesine en şiddetli şekilde saldıranların en çok ihtiyacı var buna. “Düşüncelerinin zihninin farkındayım. Senin bir zihnin düşüncelerin var.” dediğimiz anda sanki artık kavgalar fikir tartışmasına dönebiliyor. En hırçın, en saldırgan, en başkasının fikrini önemsemeyen görünenler aslında “ne olur zihnimi gör!” çığlığı atıyor derinde…

Lütfen gör beni…

Duygularımı gör. Tıpkı senin gibi sevindiğimi, imrendiğimi, heyecanlandığımı, öfkelendiğimi ve en çok da senin kadar acı çektiğimi gör. Ne kadar insan olduğumu fark et.

Duygularımı ben gördüğümde bile, etkisi yıpratma oranı değişiyor. Sen gördüğünde ise dönüşmeye başlıyor işte…
“Öfkeni görüyorum” dediğinde öfkem, “acını görüyorum” dediğinde acım dönüşmeye başlıyor. Belki de en öfkeli kişilerin, en saldırgan kişilerin, o ölüme üzül buna üzülme diyenin, derinde anlatmaya çalıştığı tek şey bu: “Duygumu gör. Yaşadığım duyguyu değersizleştirme. Duygumun var olmasına izin ver.”

Lütfen gör beni…

Ruhumu gör… Zihin ve beden ile sınırlı olmadığımı fark et. Bu yol ruhumun yolculuğu; tanıklık et buna…
Ruhu en acı içinde olanlar, maddenin ötesini göremeyenlerden muzdarip değil mi zaten? En acı çeken ruhlar, en hassas en duyarlı olanlar değil mi? Kendi ruhunu gözlemleyemeyenler düşmüyor mu en çok anlamsızlığa…

Lütfen gör beni…

Beni gör ki var olduğumu anlayayım. Eşim ol; kardeşim ol; arkadaşım ol; destekçim ol… Hatta istersen kız bana; tepki göster. Hatta düşmanım ol. Ama bir şekilde gir hayatıma… Gör beni…. Var olduğumu ispatla bana…

——-
Seni görüyorum…
Sevgi ile…

Üniversiteye yeni başladığım yıllarda bir kız arkadaşım erkek arkadaşı tarafından aldatılmıştı ve ilişkisi bitmişti. O acı çekerken çok yakın arkadaşları olan bizler de birlikte acı çekiyorduk. (O zamanlar ne empat olduğumu ne de empatın ne olduğunu biliyordum.) Düşünün sevgilim yok, aşık değilim ve aşk acısı yaşıyorum )

Bu ne kadar sürdü bilmiyorum ama bir gün uyandım? Ben neyin acısını yaşıyordum? Peki ilişkisinde zaten mutlu olmayan arkadaşım neyin acısını çekiyordu? Bunu arkadaşlarımla birlikte sorgulamaya başladığımda ortaya şu çıktı “Aldatılmak kötüydü ve acı çekilmesi gerekiyordu.” Ve “Eğer dostsan arkadaşının acısını paylaşmalıydın” Bunlar sadece düşünce kalıplarıydı ve bize bir realite oluşturuyordu.

Birden ben acıdan sıkıldım. Bu kadar dostluğun(!) yeterli olduğunu düşünüp acı çekmeyi reddettim. Ve çok ilginç bir şey oldu. Tüm grubun acısı/yası bitti. Sanki illüzyon bozulmuştu ve benim kendi içimde kaldırdığım perde, aynı sanılgıdaki herkesi etkilemişti.

Danışmanlığım sırasında bu olguyu tekrar tekrar gördüm. Çoğumuz “gerçekten hissettiği duyguları” değil “hissetmesi gerektiğine inandığı duyguları” tekrar tekrar yaşıyordu.

O halde yaşadığımız duyguların ne kadarı bize ait? Ne kadarı gerçekten olmak istediğimiz ben’e, yani ruhumuzun yoluna hizmet ediyor? Ne kadarı “bize öğretilen duygular“?

Peki, neden gerçekten ne hissettiğimizi öncelikli algılayamıyoruz? Öyle ya kendi duygularım/hislerim daha güçlü olmalı mantıken

Gözlemlerime göre bunun nedeni “kendi duygularımızdan korkmamız”. Toplumun bize yüklediği genel geçer duygular ile yaşamak, çoğu zaman daha güvenli geliyor. Aynı şeye kızmak, aynı şeye üzülmek, aynı şeye sevinmek bizi “sürüye ait” hissettiriyor.

Öyle ya, “ya hissetmeye izin verdiğimde içimden, topluma uygun olmayan bir duygu çıkarsa?”. Ya “iyi, doğru olmak adına” tanımladığım değer ve ahlak tanımlarını ben seçmediysem? Ya kendimden ummadığım bir şehvet, hırs, öfke duyguları önüme dökülürse? Ya istemem gerektiği öğretilen geleceği aslında istemiyorsam?

Çoğu zaman gerçek duygularımızdan korkuyoruz. Bu yüzden de hissetmekten vazgeçiyoruz. Görmezden gelmeyi alışkanlık haline getiriyoruz. Bize ait olmayan duygularla, güvenli bir hayat sürmeyi, kendi hislerimizin doğrultusunda, kendisiyle barışık, özgür bir birey olmaya tercih ediyoruz.

İşte o noktada ruhumuz devreye giriyor. “Bizim yolumuz bu değil” diye çığlık atıyor içimizde… Ve biz “yapmamız gerekeni yaptığımız halde” kendimizi sıkışmış hissediyoruz. Ve yine güvenli olanı yapıyoruz. Suçu dışarıya atıyoruz. Hep “tam mutlu olacağız ama ah bu şartlar/çevre” hissi ile yaşıyoruz.

Oysa biz bu bedenli yaşama, kendi ruhsal yolumuzu seçmeye gelmedik mi? Kendi hislerimizi görmezden gelerek içimizde var olduğuna inandığımız canavar kadar, kötü değiliz hiçbirimiz… Özgürlüğümüzü içimizde ve dışımızda başkalarına vermekteki bu ısrarımız, sadece kendi hislerimizi dinlemekten korkmamızın sonucu olmasın?

Sadece kendi hislerimi ve duygularımı dinleyip, ruhumun bana gösterdiği yolda ilerleseydim, bu yol beni nereye götürürdü?

Aklımda deli sorular…