Sanki hiçbirimiz varlığımızdan emin olamıyoruz, gözlemci olmadığında. Var olmam için benim varlığımı görmen gerekiyor. Bu yüzden düşmanımızdan çok biz yokmuşuz gibi davrananlar yaralıyor benliğimizi…

Lütfen gör beni…

Bedenimi gör… Bu yüzden bazen giyinip süslenerek, bazen tam tersine bedenimizi itici hale getirerek fark edilmeye çalışıyoruz aslında… İnsan “acaba bedenini en sıradışı hale getirenler, en çok görülmek istenenler mi?” diye düşünüyor. Acaba kendi bedenine zarar verenlerin sorumluluğu, biz onları zamanında göremedik diye biraz da biz de mi?

Lütfen gör beni…

Zihnimi gör… Yanlış düşündüğüme inanman umrumda değil… Sadece zihnimi gördüğünü, düşüncelerimi duyduğunu hissettir bana. Bana sorular sor. Kim olduğumu, daha da önemlisi var olduğumu hissettir bana.

Belki de başkalarının düşüncesine en şiddetli şekilde saldıranların en çok ihtiyacı var buna. “Düşüncelerinin zihninin farkındayım. Senin bir zihnin düşüncelerin var.” dediğimiz anda sanki artık kavgalar fikir tartışmasına dönebiliyor. En hırçın, en saldırgan, en başkasının fikrini önemsemeyen görünenler aslında “ne olur zihnimi gör!” çığlığı atıyor derinde…

Lütfen gör beni…

Duygularımı gör. Tıpkı senin gibi sevindiğimi, imrendiğimi, heyecanlandığımı, öfkelendiğimi ve en çok da senin kadar acı çektiğimi gör. Ne kadar insan olduğumu fark et.

Duygularımı ben gördüğümde bile, etkisi yıpratma oranı değişiyor. Sen gördüğünde ise dönüşmeye başlıyor işte…
“Öfkeni görüyorum” dediğinde öfkem, “acını görüyorum” dediğinde acım dönüşmeye başlıyor. Belki de en öfkeli kişilerin, en saldırgan kişilerin, o ölüme üzül buna üzülme diyenin, derinde anlatmaya çalıştığı tek şey bu: “Duygumu gör. Yaşadığım duyguyu değersizleştirme. Duygumun var olmasına izin ver.”

Lütfen gör beni…

Ruhumu gör… Zihin ve beden ile sınırlı olmadığımı fark et. Bu yol ruhumun yolculuğu; tanıklık et buna…
Ruhu en acı içinde olanlar, maddenin ötesini göremeyenlerden muzdarip değil mi zaten? En acı çeken ruhlar, en hassas en duyarlı olanlar değil mi? Kendi ruhunu gözlemleyemeyenler düşmüyor mu en çok anlamsızlığa…

Lütfen gör beni…

Beni gör ki var olduğumu anlayayım. Eşim ol; kardeşim ol; arkadaşım ol; destekçim ol… Hatta istersen kız bana; tepki göster. Hatta düşmanım ol. Ama bir şekilde gir hayatıma… Gör beni…. Var olduğumu ispatla bana…

——-
Seni görüyorum…
Sevgi ile…

Dahası duygular gelirler ve giderler. Acı da gerçektir, sevgi de… Sevinç de hüzün de… Hepsini kabul edebilme beceriniz gelişir. Buyur edersiniz içeri, mutlak bir teslimiyetle… Ve işte o zaman farkedersiniz aslında bu duyguların bir yerden gelip gitmediğini.. Zaten içinizde akıp durduğunu… Bir çoğunu hissetmeyi, en azından farklı zamanlarda, kendinize yasakladığınız çarpar yüzünüze.. O zaman şu soru karıştırmaya başlar aklınızı: ” Eğer deneyimleri yaratan ona yüklediğim duygularımsa, ve eğer bütün bu duygular zaten benim içimde akıp duruyorsa; o zaman deneyimlerimi yaratan nedir? Bu deneyimler nereden gelir?” İşte o zaman anlamaya başlarsınız neden alimler hep ” içeri bak” der… Gördüğüm herşey zaten benim içimdedir dersiniz…

O zaman yaşamın ne kadar da anlamsız olduğunu ve ne kadar büyük bir hediye olduğunu anlamaya başlarsınız. Tıpkı bir film izlerken o filmi hissetmek gibi gelir ve gider duygular. Siz her zaman “çerçeveyi” de görürsünüz.

Sonra “o çerçeveyi hiç görmeyenleri” de görmeye başlarsınız. İçiniz acır. Çekip çıkarasınız gelir insanları oradan. Hatta daha da sevdiklerinizi tokatlayarak bile çıkarmayı düşünürsünüz o hipnozdan. İşte orası “hür iradenin” anlaşılmaya başladı yerdir. Ve anlarsınız “neden sırat köprüsünden yanlız geçilmesi gerektiğini”. En sevdikleriniz ve dahi eşiniz, çocuğunuz gibi “sahip olduklarınız(!)” bile kandi yaratırlar dünyalarını. Hiçbir şey yapamazsınız. Kafanızı başka yere çevirmeyi seçmezseniz “kabul etmeyi” öğrenmeniz gerekir. OL’anı OL’duğu gibi…

Kolay değildir… Ama evrim asla geriye doğru işlemez.. Bir kez algınız açıldı mı mühürler kalkar. “Gör” meyi bırakamazsınız. Neden- sonuç ilişkileri tüm şatafatıyla karşınızdadır. Yaptığınızın, düşündüğünüzün, hissettiğinizin sorumluluğunu başkalarına atma lüksünüz bitmiştir artık. Tüm sorumlu sizsinizdir. Ve her sorun da çözümde içinizdedir artık. “O öyle yapsadı bu böyle olurdular biter”… Kolay değildir…

Başka insanlardan farklı şeyler görmek kimi zaman yanlızlaştırır insanı. Aynı manzaraya bakamaz, aynı deneyimi paylaşamazsınız kimi zaman… Kapatsam gözlerimi, en başa dönsem dediğiniz günler olur.. Bazen de egonuz sizi korumaya çalışır “aman en güzeli sensin, zaten anlamıyorlar” diyerek.

Oysa siz derinde bir yerde “onlarsız, ben olamayacağını bilirsiniz.” Ve “ben”e sarılmadan bu yanlızlık hissinin geçmeyeceğini de… Ve o kadar “yanlış” “eksik” ve “hatalıdır” ki benleriniz, “ben”i sevmek daha zor gelir “onu” sevmekten… Ve bilirsiniz “beni” sevmeden “”onu ” asla sevemeyeceğinizi….

Tüm yollar gelir ve “ben” e ve altındaki, ve altındaki ben’e dayanır… Bundan sonrası çoook uzun bir yoldur…

Ölmediğiniz sürece yaşarsınız ama yaşamı layığıyla deneyimlemeden ölebilirsiniz.

Bu sabah uyandınız ve koca bir gün geçirdiniz. Peki gerçekten ne kadarını deneyimlediniz? Kaç çiçek gördünüz? İçtiğiniz çayın tadını aldınız mı? Sevdiklerinizi gerçekten gördünüz mü? Dokunurken gerçekten dokundunuz mu? Gözlerinizden yaşlar dökülürken acınızı yaşadınız mı? Veya attığınız kahkahanın tadını çıkardınız mı?

Evinize nasıl girdiniz farkında mısınız? Her gün yaptığınız şeyleri deneyimlediniz mi yoksa otomotik pilotunuz sizin için mi gerçekleştirdi?

Biliyorum kolay değil her an bedende durmak ve farkında olmak. Fakat yaşam ancak ve ancak onu deneyimlediğimizde anlam kazanır.
Yaşamınızda anlam mı arıyorsunuz? Derin nefes alın, sakinleşin. Arkanıza yaslanın ve yaşadıklarınızı bu kez deneyimleyin.

Yaşamınızdaki heyecanı, sürekliliği ve üretkenliği tam olarak hissedebilmeniz ile sacral çakranızın sağlıklı ve dengede olması çok bağlantılı. Bu çakranın fazla çalışması, dürtülerinize tamamen teslim olmanızı ve dengenizi kaybetmenize; az çalışması ise, zihinsel ve cinsel olarak yetersiz kalmanıza sebep oluyor. Dolayısıyla bu noktada denge oldukça önemli.

Denge pozisyonu alın

Sacral çakrayı dengelemek için öncelikle dizlerinizin üzerine rahat bir şekilde oturarak pozisyon alın ve ellerinizi kucağınızın üzerine getirin. Sol elinizi sağ elinizin altına koyun ve başparmaklarınızı birbirine değdirin. Bu sırada gözlerinizi kapatın ve bulunduğunuz sakin ve huzurlu ortamda sakral çakralarınızın dengede olması için iyice yoğunlaşın. Yaşadığınız olumsuz durumların tam tersine döndüğünü hayal edin.

Kendi kendinize telkinlerde bulunun

Denge pozisyonundayken mutlaka zihninizi olumsuz tüm düşüncelerden arındırın ve kendinizi olduğunuz gibi sevdiğinize, cesur olduğunuza, hayatınızdan heyecan duyduğunuza ve hayallerinizi gerçekleştireceğinize dair kendinize telkinlerde bulunun.

Çakranın temsili renginden faydalanın

Sacral çakranın rengi turuncudur. Bu yüzden tüm bu dengeleme sürecinde etrafınızda bu renkte objeler ve özellikle mumlar bulundurarak denge için daha kolay odaklanabilirsiniz. Ayrıca günlük olarak kullandığınız birçok eşyanın bu renkte olması da aynı şekilde işinize yarar.

Dans edin

Sacral çakraları açmanın ve dengelemenin bir yolu da dans etmektir. Çünkü hareketlilik ve dans ederken hissettiğiniz olumlu enerji, çakranın dengesizliğinin sebep olduğu tıkanıklıkları açar ve rahatlamanızı sağlar.

Sevdiğiniz kokuları kullanın

Bulunduğunuz ortamda sevdiğiniz hafif bir kokuyu duymak da rahatlamanıza ve sacral çakranızın açılmasına yardımcı olur. Özellikle çiçek esansları bu konuda oldukça etkilidir.