İnsanlar çok güzel davrandılar bana… Sağlam kazık atanlar da oldu; başarılı tuzak kuranlar da… Ama çok nefis şeyler öğrendim vesileleri ile… (Yet’sin; artık güzel insanlarla nezaket ve sevgi içinde öğrenmeyi seçiyorum.)

İtiraf ediyorum gözümde çok büyük yerlere koyduğum insanlar da oldu; yargıladığım insan grupları da… Ama dedim ya hayat hep destekler beni.. Öyle ya da böyle bu kişilerle yan yana oturttu beni

Biliyor musunuz neymiş? İnsanların hepsi ama hepsi etten kemikten, ölümlülermiş. En hayran olduğum bile insanmış meğer… Korkuları varmış; zaafları… Aynı benim gibi sevinir, üzülürlermiş…

O heykel gibi hiçbir yere koyamadığım; imrendiğim insanlar var ya… Onlar da umutsuzluğa düşermiş. En demokratı, kendini tanımladığı etiketlere yaklaşılınca zorba kesilebilirmiş. En seveceni “gitse” diye gözünün içine bakabilirmiş. En merhametlisi mesela bir başkasına bağırabilirmiş.

Hep o çok yargıladığım, hiç hoşlanmadığım insan grupları var ya… İçlerine girince öyle tek tip değillermiş. Herbiri kendine hasmış. İyisi de kötüsü de içindeymiş.

O nefret ettiğim gruptaki kişiler mesela… Ya hu onlar da insanmış. Tıpkı benim gibi sevmek isterlermiş; sevilmek… Meğer benim onlardan korktuğum kadar, onlar da benden korkarmış. Onlar da mutlu olmaya çalışırmış; mutluluğu farklı kaynaklardan bekleseler de… Onlar da sesini duyurmak, önemsenmek isterlermiş özünde…

Biliyor musunuz hepsi insanmış… Kimsenin kendinden başkası ile derdi de yokmuş hem. Beni severken kendini sevmeye çalışırmış. Bana kızgınlığı da özünde kendine kızgınlığıymış…

Ölümlüymüşüz meğer biz… Hepimiz insanmışız meğer… Özünde makine aynıymış da, farklı şeylerden korktuğumuzdan mesela, ikimizinkinin de korku olduğunu anlayamamışız biz.

İnsanmışız meğer… Özü sevgi olan… Ve her yerde özü olan sevgiyi arayan…