Daimi olmayan sevinçtir. Gerçekleşmesini istediğiniz/umduğunuz bir şey somut olarak dünyada oluştuğunda hissettiğimiz duygudur sevinç. Kendi yaratıcı gücümüzün, tanrısal yanımızın kutlamasıdır. İnsanın bu dünyada bedenlenmesinin bir amacı da bu gücü kullanmasıdır. Yani daima istemesi ve yaratmasıdır. Bu nedenle sevinçler kısa sürer. Kutlama bittikten sonra yeniden bir şey ister ve yaratır insan. Sistem böyle kurulmuştur.

Mutluluk ise kendi yolunda olduğunu bilmenin keyifli, neşeli duygusudur. Ruhun yolu düz bir çizgi olmadığı için kolay kolay yoldan çıkmaz. Bizim yanlış diye değerlendirdiğimiz pek çok deneyim özünde ruhun seçtiği, zihnin ise olumsuz bir şekilde etiketlediği olaylar olabilir.

Bu yolculuk sırasında, mutluluğumuz bozulmasın diye, üzülürüz bazen…
Hüzünleniriz…
Korku ve öfke de hissedebiliriz…
Bu duygular bize “mutlu olacağımız yolu” işaret eden tabelalar gibidir. Bazen yanlış yolda olduğumuzu değil, yolumuzda bizi engelleyen düşünce kalıpları taşıdığımızı işaret ediyordur. Tüm bu duyguları doğru okuyup değerlendirdiğimizde, duyguların mesajlarını aldığımızda çözülür, dağılır duygular. En büyük üzüntü bile içimizden akıp gider ancak kalıcı bir hasar bırakmaz. Eğer yaşadığınız bir üzüntü hala sizi sarabiliyorsa “bitmesi uygun olan / bitmiş ancak sizin enerjisel olarak tutunduğunuz ve serbest bırakamadığınız” bir şey var demektir. Kendinize “bunu serbest bırakabilir miyim?” diye sorduğunuzda, o olanı serbest bıraktığınızda daha gelişmiş ve ilerlemiş hissedersiniz.
İnsan hiç bir şeye tutunmadan, neşe ile hoplayıp zıplayarak yolunu alması için tasarlanmıştır. Tutunduğumuz her şey, bizim kendi özümüze yeterince güvenmediğimizin işaretidir. Bu yolda insanoğlunun “ihtiyacı olan tek şey”, “hiç bir şeye ihtiyaç duymadan güvende olduğunu” hatırlamasıdır

Teslimiyet, savunma mekanizmalarımızın ve kontrolümüzün bir kenara bırakılması anlamına da gelir. Bu gibi durumlarda, kendimizi denizin üzerinde serbest bırakmış gibi, aynı anda hem özgür hem de hassas ve kırılgan hissedebiliriz. Bunun teslimiyetin son derece doğal aşamalarından biri olduğunu; süreç içerisinde hissedebileceğimiz acıların, biz kendimizi yeniden savunmaya geçirmezsek, bir tel içerisinden akıp geçen elektrik akımı gibi, kalıcı bir hasar bırakmadan içimizden akıp gideceğini bilmek bizi, hissettiğimiz kırılganlığın aksine, son derece güçlü bir hale getirecektir.

Teslim olma sırasında bırakmış olduğumuz silahlarımız, gerçekten bize lazım olup olmadığı bile tartışmalı olan, zihinsel yargı ve kalıplarımız, incinme ve yaralanma korkumuzdur. Kalıplarımızı bırakıp da teslim olduğumuz zaman, zihnimizden daha güçlü olan ruhumuzun sesini duymaya başlarız.

Ruhumuzun rehberliğinde,nice kıymetli deneyimlere…