Çok açsanız mesela, hemen yemek yemeyin. Ufak bir şeyler atıştırıp dengelenebilirsiniz. O kişiyi çok istiyorsanız eğer, onsuz da “mutlu, huzurlu, güvende” olacağınızı ruhunuza, zihninize, bedeninize anlatana kadar adım atmayın. O işi çok istiyorsanız eğer, kendinize bu ve bunun gibi nice işe layık olduğunuzu hatırlatın. O eşyayı, kıyafeti, objeyi çok istiyorsanız eğer, bekleyin. Gerçekten ihtiyacınız olmadığını fark edin.

Zira iş bir kere ele geçirme ile bitmez; hatta daha yeni başlamıştır. Çok açken yediğinin kontrolsüz yemek midenizi rahatsız edebilir. Çok tutku ile başladığınız ilişki, sizi olmadık beklentilere sürükleyebilir. Büyük bir heyecanla başladığınız işinizde, kendinizi ispatlamak ve elde tutmak adına kendinizden fazlasını verebilirsiniz. Sakin olun dengelenin; var olan her şeyin zaten sizin için, zaten sizin doğal hakkınız olduğunu hatırlayın. Tüm isteklerinizin bolluk bilinci içerisindeyken size kolaylıkla akacağını unutmayın.

Bu yaşam, ruhunuzun yolculuğudur. O bolluk bilincinin farkındadır. Bir şeyi çok istiyorsanız eğer, bunun zihninizden, nefsinizden geldiğini unutmayın. Nefes alın. Çiçekleri, denizleri, göğü izleyin. Evrenin küçücük bir parçası olmanıza rağmen tanrının nefesini taşıdığınızı hatırlayın. Bekleyin ve dengelenin. Sonrasında her şeyi isteyebilir ve alabilirsiniz.

Daimi olmayan sevinçtir. Gerçekleşmesini istediğiniz/umduğunuz bir şey somut olarak dünyada oluştuğunda hissettiğimiz duygudur sevinç. Kendi yaratıcı gücümüzün, tanrısal yanımızın kutlamasıdır. İnsanın bu dünyada bedenlenmesinin bir amacı da bu gücü kullanmasıdır. Yani daima istemesi ve yaratmasıdır. Bu nedenle sevinçler kısa sürer. Kutlama bittikten sonra yeniden bir şey ister ve yaratır insan. Sistem böyle kurulmuştur.

Mutluluk ise kendi yolunda olduğunu bilmenin keyifli, neşeli duygusudur. Ruhun yolu düz bir çizgi olmadığı için kolay kolay yoldan çıkmaz. Bizim yanlış diye değerlendirdiğimiz pek çok deneyim özünde ruhun seçtiği, zihnin ise olumsuz bir şekilde etiketlediği olaylar olabilir.

Bu yolculuk sırasında, mutluluğumuz bozulmasın diye, üzülürüz bazen…
Hüzünleniriz…
Korku ve öfke de hissedebiliriz…
Bu duygular bize “mutlu olacağımız yolu” işaret eden tabelalar gibidir. Bazen yanlış yolda olduğumuzu değil, yolumuzda bizi engelleyen düşünce kalıpları taşıdığımızı işaret ediyordur. Tüm bu duyguları doğru okuyup değerlendirdiğimizde, duyguların mesajlarını aldığımızda çözülür, dağılır duygular. En büyük üzüntü bile içimizden akıp gider ancak kalıcı bir hasar bırakmaz. Eğer yaşadığınız bir üzüntü hala sizi sarabiliyorsa “bitmesi uygun olan / bitmiş ancak sizin enerjisel olarak tutunduğunuz ve serbest bırakamadığınız” bir şey var demektir. Kendinize “bunu serbest bırakabilir miyim?” diye sorduğunuzda, o olanı serbest bıraktığınızda daha gelişmiş ve ilerlemiş hissedersiniz.
İnsan hiç bir şeye tutunmadan, neşe ile hoplayıp zıplayarak yolunu alması için tasarlanmıştır. Tutunduğumuz her şey, bizim kendi özümüze yeterince güvenmediğimizin işaretidir. Bu yolda insanoğlunun “ihtiyacı olan tek şey”, “hiç bir şeye ihtiyaç duymadan güvende olduğunu” hatırlamasıdır