Sanki hiçbirimiz varlığımızdan emin olamıyoruz, gözlemci olmadığında. Var olmam için benim varlığımı görmen gerekiyor. Bu yüzden düşmanımızdan çok biz yokmuşuz gibi davrananlar yaralıyor benliğimizi…

Lütfen gör beni…

Bedenimi gör… Bu yüzden bazen giyinip süslenerek, bazen tam tersine bedenimizi itici hale getirerek fark edilmeye çalışıyoruz aslında… İnsan “acaba bedenini en sıradışı hale getirenler, en çok görülmek istenenler mi?” diye düşünüyor. Acaba kendi bedenine zarar verenlerin sorumluluğu, biz onları zamanında göremedik diye biraz da biz de mi?

Lütfen gör beni…

Zihnimi gör… Yanlış düşündüğüme inanman umrumda değil… Sadece zihnimi gördüğünü, düşüncelerimi duyduğunu hissettir bana. Bana sorular sor. Kim olduğumu, daha da önemlisi var olduğumu hissettir bana.

Belki de başkalarının düşüncesine en şiddetli şekilde saldıranların en çok ihtiyacı var buna. “Düşüncelerinin zihninin farkındayım. Senin bir zihnin düşüncelerin var.” dediğimiz anda sanki artık kavgalar fikir tartışmasına dönebiliyor. En hırçın, en saldırgan, en başkasının fikrini önemsemeyen görünenler aslında “ne olur zihnimi gör!” çığlığı atıyor derinde…

Lütfen gör beni…

Duygularımı gör. Tıpkı senin gibi sevindiğimi, imrendiğimi, heyecanlandığımı, öfkelendiğimi ve en çok da senin kadar acı çektiğimi gör. Ne kadar insan olduğumu fark et.

Duygularımı ben gördüğümde bile, etkisi yıpratma oranı değişiyor. Sen gördüğünde ise dönüşmeye başlıyor işte…
“Öfkeni görüyorum” dediğinde öfkem, “acını görüyorum” dediğinde acım dönüşmeye başlıyor. Belki de en öfkeli kişilerin, en saldırgan kişilerin, o ölüme üzül buna üzülme diyenin, derinde anlatmaya çalıştığı tek şey bu: “Duygumu gör. Yaşadığım duyguyu değersizleştirme. Duygumun var olmasına izin ver.”

Lütfen gör beni…

Ruhumu gör… Zihin ve beden ile sınırlı olmadığımı fark et. Bu yol ruhumun yolculuğu; tanıklık et buna…
Ruhu en acı içinde olanlar, maddenin ötesini göremeyenlerden muzdarip değil mi zaten? En acı çeken ruhlar, en hassas en duyarlı olanlar değil mi? Kendi ruhunu gözlemleyemeyenler düşmüyor mu en çok anlamsızlığa…

Lütfen gör beni…

Beni gör ki var olduğumu anlayayım. Eşim ol; kardeşim ol; arkadaşım ol; destekçim ol… Hatta istersen kız bana; tepki göster. Hatta düşmanım ol. Ama bir şekilde gir hayatıma… Gör beni…. Var olduğumu ispatla bana…

——-
Seni görüyorum…
Sevgi ile…

Bunun en önemli nedeni ise “üzülme korkusu” gibi geliyor bana… Oysa üzülmek de bize “tutunduklarımızı” gösteren bir duygu… Hani layığıyla üzülünce; duyguyla kavga etmeyince akıp geçiyor sanki… “Olsun ne yapayım; en kötü biraz üzülürüm” noktasına geldiğimizde sanki insanları daha çok tanıyıp, gönülden yakınlaşabiliyoruz.

Bir de eskiden çok daha sık yalnız hissederdim ki; bir gün “bu duyguyu geçirecek bir kişinin” olmadığını kabul ettim. O zaman aslında insan denilen varlığın çok yüzeyi olan bir şekli olduğunu fark ettim. (Teşbih de hata olmaz)
Yani çevremde 3-5 dostum, sevdiğim olsun, her yönümü kapsasın deyince açıkta kalan yüzeylerin olması kaçınılmaz sanki… Hele de bunu “özel bir kişiden beklemek” alenen haksızlık.

Sonra benim de bir kişinin her yüzeyini kapatamayacağını fark ettim ki; benim gibi derdi kendiyle olan bir kişi için bu daha sarsıcıydı Ben de birilerine yalnız hissettiriyordum yani…

Velhasıl bir kişiden çok şey beklemektense, deneyimlemek istediğim yönlerimi paylaştığım çok kişi aldım hayatıma Hem kendi yüzeylerimi silip, pürüzsüzleştirdikçe, daha da temiz, daha pürüzsüz yüzeyleri olan kişilerle karşılaştırıyordu hayat

Haa, püripak oldum mu? Tabi ki hayır; karanlıklarım, kirli, sivri yüzeylerim de var benim. Haliyle böyle insanlar da çekilecek hayatıma… Üzülürüz de o zaman kabul… Ama yine kendi karanlığımı göstermiş olur bana… Oturur orayı temizlerim bu sefer Hem bu sefer aydınlıklarda buluştuğum o muhteşem ruhlar da destek verir, güç verir bana

Yine de hep güzel insanlar girsin hayatlarımıza… Bizler hassas insanlarız; üzmesinler bizi

Dahası duygular gelirler ve giderler. Acı da gerçektir, sevgi de… Sevinç de hüzün de… Hepsini kabul edebilme beceriniz gelişir. Buyur edersiniz içeri, mutlak bir teslimiyetle… Ve işte o zaman farkedersiniz aslında bu duyguların bir yerden gelip gitmediğini.. Zaten içinizde akıp durduğunu… Bir çoğunu hissetmeyi, en azından farklı zamanlarda, kendinize yasakladığınız çarpar yüzünüze.. O zaman şu soru karıştırmaya başlar aklınızı: ” Eğer deneyimleri yaratan ona yüklediğim duygularımsa, ve eğer bütün bu duygular zaten benim içimde akıp duruyorsa; o zaman deneyimlerimi yaratan nedir? Bu deneyimler nereden gelir?” İşte o zaman anlamaya başlarsınız neden alimler hep ” içeri bak” der… Gördüğüm herşey zaten benim içimdedir dersiniz…

O zaman yaşamın ne kadar da anlamsız olduğunu ve ne kadar büyük bir hediye olduğunu anlamaya başlarsınız. Tıpkı bir film izlerken o filmi hissetmek gibi gelir ve gider duygular. Siz her zaman “çerçeveyi” de görürsünüz.

Sonra “o çerçeveyi hiç görmeyenleri” de görmeye başlarsınız. İçiniz acır. Çekip çıkarasınız gelir insanları oradan. Hatta daha da sevdiklerinizi tokatlayarak bile çıkarmayı düşünürsünüz o hipnozdan. İşte orası “hür iradenin” anlaşılmaya başladı yerdir. Ve anlarsınız “neden sırat köprüsünden yanlız geçilmesi gerektiğini”. En sevdikleriniz ve dahi eşiniz, çocuğunuz gibi “sahip olduklarınız(!)” bile kandi yaratırlar dünyalarını. Hiçbir şey yapamazsınız. Kafanızı başka yere çevirmeyi seçmezseniz “kabul etmeyi” öğrenmeniz gerekir. OL’anı OL’duğu gibi…

Kolay değildir… Ama evrim asla geriye doğru işlemez.. Bir kez algınız açıldı mı mühürler kalkar. “Gör” meyi bırakamazsınız. Neden- sonuç ilişkileri tüm şatafatıyla karşınızdadır. Yaptığınızın, düşündüğünüzün, hissettiğinizin sorumluluğunu başkalarına atma lüksünüz bitmiştir artık. Tüm sorumlu sizsinizdir. Ve her sorun da çözümde içinizdedir artık. “O öyle yapsadı bu böyle olurdular biter”… Kolay değildir…

Başka insanlardan farklı şeyler görmek kimi zaman yanlızlaştırır insanı. Aynı manzaraya bakamaz, aynı deneyimi paylaşamazsınız kimi zaman… Kapatsam gözlerimi, en başa dönsem dediğiniz günler olur.. Bazen de egonuz sizi korumaya çalışır “aman en güzeli sensin, zaten anlamıyorlar” diyerek.

Oysa siz derinde bir yerde “onlarsız, ben olamayacağını bilirsiniz.” Ve “ben”e sarılmadan bu yanlızlık hissinin geçmeyeceğini de… Ve o kadar “yanlış” “eksik” ve “hatalıdır” ki benleriniz, “ben”i sevmek daha zor gelir “onu” sevmekten… Ve bilirsiniz “beni” sevmeden “”onu ” asla sevemeyeceğinizi….

Tüm yollar gelir ve “ben” e ve altındaki, ve altındaki ben’e dayanır… Bundan sonrası çoook uzun bir yoldur…