Bunun en önemli nedeni ise “üzülme korkusu” gibi geliyor bana… Oysa üzülmek de bize “tutunduklarımızı” gösteren bir duygu… Hani layığıyla üzülünce; duyguyla kavga etmeyince akıp geçiyor sanki… “Olsun ne yapayım; en kötü biraz üzülürüm” noktasına geldiğimizde sanki insanları daha çok tanıyıp, gönülden yakınlaşabiliyoruz.

Bir de eskiden çok daha sık yalnız hissederdim ki; bir gün “bu duyguyu geçirecek bir kişinin” olmadığını kabul ettim. O zaman aslında insan denilen varlığın çok yüzeyi olan bir şekli olduğunu fark ettim. (Teşbih de hata olmaz)
Yani çevremde 3-5 dostum, sevdiğim olsun, her yönümü kapsasın deyince açıkta kalan yüzeylerin olması kaçınılmaz sanki… Hele de bunu “özel bir kişiden beklemek” alenen haksızlık.

Sonra benim de bir kişinin her yüzeyini kapatamayacağını fark ettim ki; benim gibi derdi kendiyle olan bir kişi için bu daha sarsıcıydı Ben de birilerine yalnız hissettiriyordum yani…

Velhasıl bir kişiden çok şey beklemektense, deneyimlemek istediğim yönlerimi paylaştığım çok kişi aldım hayatıma Hem kendi yüzeylerimi silip, pürüzsüzleştirdikçe, daha da temiz, daha pürüzsüz yüzeyleri olan kişilerle karşılaştırıyordu hayat

Haa, püripak oldum mu? Tabi ki hayır; karanlıklarım, kirli, sivri yüzeylerim de var benim. Haliyle böyle insanlar da çekilecek hayatıma… Üzülürüz de o zaman kabul… Ama yine kendi karanlığımı göstermiş olur bana… Oturur orayı temizlerim bu sefer Hem bu sefer aydınlıklarda buluştuğum o muhteşem ruhlar da destek verir, güç verir bana

Yine de hep güzel insanlar girsin hayatlarımıza… Bizler hassas insanlarız; üzmesinler bizi

Özellikle (çocukluk döneminden itibaren) aşırı dozda bunları almaya alışmış kişiler, bu ihtiyaçlarını kendi içerisinde üretme becerisini /farkındalığını kaybedebilir. Böyle durumlarda kişiler aşırı bağımlılık ve ihtiyaçlılık halleri gösterebilirler. Yoksunluğunda yada bir kayıp durumunda ise sıklıkla çaresizlik, öfke nöbetleri ve depresif duygu durumları gösterirler. İhtiyaçlarını dışarıdan karşılamaya alışmış kişiler aynı zamanda sıklıkla yüksek egoya sahiptir. Bu nedenle (özellikle) kendi içlerine ve dışarıya (başkasına söylediğin özünde kendine söylediğindir) sıklıkla “aslında kimseye ihtiyaç duymadığını” söyleme/gösterme ihtiyacında bulunabilirler. (Onları “çok da güçlüyüm, çok da süperim, zaten insanlar da çok nankör, artık sadece hak edeni seveceğim” tarzı paylaşımlarda gözlemleyebilirsiniz )

Bu kişiler bu duyguları (sevilmek, değer görülmek, onaylanmak ve istenmek/arzulanmak vs) kendi ihtiyaçlarını karşılamak için aldıkları için, genellikle dışarıya karşı “karşılıksız” verme eğiliminde değildirler. Ancak alabilecekleri kişilere verirler. Ve aldıkları süreç bittiği anda verme süreçleri de bitecektir. (Bir açıdan haklılar zira zaten kendilerine kadar alıyorlar ) (Bu kişiler verme sürecinin bitmesini genellikle karşı tarafı suçlayarak açıklarlar.)

Birilerinin bizi sevmesi, değer göstermesi, onaylaması ve istemesi harikadır… Ancak böyle durumlarda bile aynı hisleri kendimize vermeye devam etmek bizim asıl mutluluk kaynağımızdır. Hali hazırda kendimiz için bunları üretebiliyorsak, örneğin biri bize değer verdiğinde, bunu sakinlikle kabul edebilir ve biz de başkalarına verebiliriz. Bütün bunlar gerçekleşmediğinde üzülmek yerine, her gerçekleşmesinde keyfini sürebiliriz.

Sevilmek, değerli olmak, onaylanmak, istenebilir olmak her daim hayatımızda olsun. Bunlar hayatımıza bolca aksın ve biz de bolca verelim.. Ama en çok da kendimize verelim..

“Sevilmeyi hak ediyorum ve kendimi eksik ve fazlalarıyla seviyorum.”
“Ben tüm diğer var olanlar gibi çok çok değerliyim.”
“Ben kendimi yapabildiklerim için ve yapamadıklarımı fark ettiğim için taktir ediyorum. Varlığım yaşama değer katıyor. Aferin bana…”
” Ben var oluş içerisinde varlığı fark edilen, bir arada olunmak istenilen biriyim. Varlığımı fark ediyorum ve kendi kendime olmaktan çok haz alıyorum.”

Masanın sırf bir yanında oturuyoruz diye, diğer yanında oturanı yargıladığımızda, empatiden uzak durduğumuzda, peşin yargı ve kararlar verdiğimizde, hatta bazen bakış açımızı değiştirmeden bir kişiyi iyi, doğru, kötü, yanlış diye değerlendirdiğimizde bile sistem harekete geçer. Ufacık bir rüzgarla bizi, masayı, yerleri öyle bir değiştirir ki yepyeni bir açı çıkıverir karşımıza…

Yapmam dediğimiz ne varsa yapıveririz. Yargıladığımız kim varsa ona benzemek ve benzememek arasında seçimler çıkar karşımıza…

İşte o noktada zihnimizin farklı percerelerde, farklı açıları, eş zamanlı oynatmasıdır farkındalık… Hangi koltukta, hangi şartlarda, kim olduğumuzu önümüze sermesidir. Kızdığımız, tepki verdiğimiz, yargıladığımız her bir kişi ve davranışın içimizde olduğunu göstermesidir.

Zihnimizi yönetemediğimiz durumlarda o bizi korumak için çalışır hep. “Ama o durum farklı…” deyip önümüze bahaneler serer. Zihnimiz her an, her durumda HAKLI olduğumuza dair deliller bulmakla görevlidir. Ve öyle muazzam bir sistemdir ki, görevini her koşulda yapar…

Oysa insanı HAKLI olmak MUTLU kılmaz. En fazla bir güç, bir üstünlük duygusu verir bu haklılık. Ancak bu geçicidir; ders öğrenilmemiştir ve tekrar tekrar benzer bir deneyim içerisinde buluruz kendimizi.

Bu yaşamın bize hediyesi deneyimleyerek öğretmesidir. Ve hiç bir deneyim “nedensiz, amaçsız veya tesadüfi” değildir. Yeter ki zihnimizde olanı çoklu pencerelerde, çoklu açılarda, geçmiş deneyimlerle birlikte eş zamanlı izlemeyi öğrenelim.

Güzel yargılar, güzel bakış, güzel sorular, bize güzel ve keyifli bir deneyimle öğretir. Hepimiz güzel bakalım, güzel görelim, eğlenerek öğrenelim yaşam derslerimizi

Ben “orada” olmadığımdan olsa gerek bana çok havada geliyor bu tür söylemler. Yani nihai bir hedef olabilir belki ama bu söylemlerde bulunan ve “oraya yakın” birini de tanımadığımdan belki…

Egonu Öldür: Neden? Ego, zihnin bir parçası değil mi? İd (hepsini hemen şimdi istiyorum diyen ilkel benlik) ile Süperego (ayıp, elalem ne der, sürüden sakın ayrılma diyen benlik) arasında arabuluculuk yapan “ben” dediğim kısım ego… Zihnimin bir parçası ve bana hizmet için donanıma dahil edilmiş. Eeee neden emekli ediyorum şimdi?

Bana kalırsa ortalık ya “ohh çok şükür egomu öldürdüğümden….” diyerek “spritüel ego” yapanlarla, ya da egosu ile kavga halinde yaşayıp dünyaya barış getirmeye çalışanlarla dolu.. Ya hu neden eziyet ediyorsun zihnine? Ne güzel işte, o donanım özelliği de pakete dahil edilmiş. Eyvallah yazılım (ruh, ruhanilik) daha mühim belki ama o yazılımda o donanım üzerinden yürüyecek.

Bana göre ise “Egonu sev, onu koru!”. O ego sana dünyevi malı, mülkü, şanı, şöhreti getirecek. Tamam “para hakkındaki pek çok olumsuz zihinsel kaydından dolayı” bu söylediğim sana itici gelmiş olabilir. Ancak biraz izin verirsen kendine göreceksin ki “bu dünyayı sevmeden, ruhsal çalışmalar da biraz sakat kalıyor.”

Bizzat şahidim kaç meditasyon,dua ” ulen kira vakti yaklaştı” larla bölünmüştür. Kaç gönül oluk oluk sevgi, şefkat akıtırken “ama ben de sevgili istiyorum” diye tıkanıvermiştir. Kaç neredeyse ol’acak ruhsal rehber, bir diğer meslektaşının kalabalık sınıf resimlerine bakıp, kıskançlık duygusu ile 3-5 basamak geri gitmiştir.

Hadi bunlarda gözün yok. Güçlü bir aura için bile egodan destek alabilirsin. Güçlü enerji alanı, güçlü sınırlar demek. Hayır diyebilmek, ben istiyorum diyebilmek, bu yaşamı kendine “hak” görmek demek. Peki bunu öncelikli diyecek olan kim?

Sana “ben, ben diye dolaş” demiyorum tabi. Ego da bir emir kulu. Doğru kullan. Daha da önemlisi “sen” kullan ama, oturup kavga da etme yani. Dışarda çok kavga var; sen bari barışa hizmet et.

Haa çok eksik ve güdüktür belki benim bakış açım. Olabilir. Bu benim seçilmiş doğrum.. Benim ol’asım yok zaten. Ol’duğum kadar ol’mak ve öğreniyor ol’mak bana yetiyor. Hoş ol’mayı arayarak ol’unur mu ondan da şüpheliyim.

Ben zihnimi seviyorum arkadaş.. Zihni tanımak ve doğru kullanmak amacı ile başladım bu işe. Zihnimi izlemeyi öğrendikçe “izleyen kim?” diye ruhumla iletişime geçebildim ancak. Bu nedenle “zihinle kavga etmek” bana bir garip geliyor.

“Bir olmak” mı? Zihnimi, bedenimi, duygu bedenimi, ruhumu sevmeden, denemeden, öğrenmeden, yani daha bendeki ile BİR’leşmeden ne ile BİR olabilirim ki?

“Hiç olmak” mı? HİÇ olacak kadar kıymetli bir şey değilim. HİÇ de olmadım.. Boşver sen de olma.. Sen bi sen ol, hiçlik gelecekse gelir

Kendinizi anlamaya ve yaratmaya çalışın

Etrafımızdaki insanları tanımaya ve onları hayatımıza sokmaya o kadar odaklanıyoruz ki, bu süreçte genelde hep kendimizi unutuyoruz. Aslında “olan sadece olur”; olana karşı verdiğimiz duygusal ve zihinsel tepkiler deneyimlerimizi oluşturur. Bu yüzden artık kendinize odaklanmanızın vakti geldi. Hemen şu anda yaşamınızda yaptığınız şeylerin ne kadarını kendiniz için ne kadarını başkaları veya toplum için ya da mecbur olduğunuzu düşündüğünüz için yapıyorsunuz, bir fark edin. Bu süreçte şu ana kadar kim olduğunuz kadar bundan sonra kim olmak istediğinizi de seçmenizde çok fayda var.

Aktif adımlar atın

Artık geçmişteki hatalarınız için üzülmek yerine, sizi bu hatalara sevk eden durumların neler olduğunu ve bunun karakterinizle nasıl bir ilgisi bulunduğunu çözünce, artık bundan sonra yapacaklarınız hakkında fikir sahibi olmalısınız. Geçmişte yaşamış olduğunuz her şey öğrenmeniz içindi. Öğrendiklerinizle birlikte yeni bir yol haritası çizin. Hatta bu konuda bir liste bile oluşturabilir, tekrar hayatınızın kontrolünü elinize almanızı sağlayacak adımları sırasıyla atabilirsiniz.

Başkalarından yardım istemekten korkmayın

Hayatınızın kontrolünü elinize almak güçlü bir karakter olmayı gerektirse de bunu yapmaya çalışırken başkalarından yardım istemenin, sizi zayıf düşüreceğini asla düşünmemelisiniz. Çünkü belli dönemlerde ailenizden, dostlarınızdan, sevgilinizden ya da uzman kişilerden yardım istemek, gelişmenizi sağlayacak en önemli noktalardan biridir.

Fiziksel faktörlere dikkat edin

Önünüzde gireceğiniz psikolojik bir savaş varmış gibi görünse de aslında doğru noktalara odaklanmak için fiziksel olarak da destek almanız gerekiyor. Buna göre mutlaka sağlıklı beslenmeli ve düzenli olarak egzersiz yapmalısınız.

Geriye düştüğünüzde korkmayın

Bu süreçte de her zaman olduğu gibi sizi bir takım zorluklar bekliyor olabilir. Fakat bu zorluklar karşısında yılmamanız ve kontrolünüzü kaybetmemeniz şu ana kadar gösterdiğiniz çabaların boşuna gitmemesi açısından oldukça önemli.

Yaşamınızda kendi seçtiğiniz kararlarınızı uygulamaya başladığınızda gücünüzün ve yaşam coşkunuzun giderek arttığını hissedebilirsiniz. Küçük ama etkili adımlar atmaya başladığjnızda bugün önünüzde zor gibi görünen konular giderek hafifleyecek ve rahatlayacaktır. Hepimiz tüm yaşamımızı kontrol edebilecek muazzam bir güç ile doğarız. Kendinizi güçsüz hissetmeniz sadece bir yanılsamadır. Bu önerileri yavaş yavaş hayata geçirerek gücünüzü yeniden elinize alabilirsiniz.