Üniversiteye yeni başladığım yıllarda bir kız arkadaşım erkek arkadaşı tarafından aldatılmıştı ve ilişkisi bitmişti. O acı çekerken çok yakın arkadaşları olan bizler de birlikte acı çekiyorduk. (O zamanlar ne empat olduğumu ne de empatın ne olduğunu biliyordum.) Düşünün sevgilim yok, aşık değilim ve aşk acısı yaşıyorum )

Bu ne kadar sürdü bilmiyorum ama bir gün uyandım? Ben neyin acısını yaşıyordum? Peki ilişkisinde zaten mutlu olmayan arkadaşım neyin acısını çekiyordu? Bunu arkadaşlarımla birlikte sorgulamaya başladığımda ortaya şu çıktı “Aldatılmak kötüydü ve acı çekilmesi gerekiyordu.” Ve “Eğer dostsan arkadaşının acısını paylaşmalıydın” Bunlar sadece düşünce kalıplarıydı ve bize bir realite oluşturuyordu.

Birden ben acıdan sıkıldım. Bu kadar dostluğun(!) yeterli olduğunu düşünüp acı çekmeyi reddettim. Ve çok ilginç bir şey oldu. Tüm grubun acısı/yası bitti. Sanki illüzyon bozulmuştu ve benim kendi içimde kaldırdığım perde, aynı sanılgıdaki herkesi etkilemişti.

Danışmanlığım sırasında bu olguyu tekrar tekrar gördüm. Çoğumuz “gerçekten hissettiği duyguları” değil “hissetmesi gerektiğine inandığı duyguları” tekrar tekrar yaşıyordu.

O halde yaşadığımız duyguların ne kadarı bize ait? Ne kadarı gerçekten olmak istediğimiz ben’e, yani ruhumuzun yoluna hizmet ediyor? Ne kadarı “bize öğretilen duygular“?

Peki, neden gerçekten ne hissettiğimizi öncelikli algılayamıyoruz? Öyle ya kendi duygularım/hislerim daha güçlü olmalı mantıken

Gözlemlerime göre bunun nedeni “kendi duygularımızdan korkmamız”. Toplumun bize yüklediği genel geçer duygular ile yaşamak, çoğu zaman daha güvenli geliyor. Aynı şeye kızmak, aynı şeye üzülmek, aynı şeye sevinmek bizi “sürüye ait” hissettiriyor.

Öyle ya, “ya hissetmeye izin verdiğimde içimden, topluma uygun olmayan bir duygu çıkarsa?”. Ya “iyi, doğru olmak adına” tanımladığım değer ve ahlak tanımlarını ben seçmediysem? Ya kendimden ummadığım bir şehvet, hırs, öfke duyguları önüme dökülürse? Ya istemem gerektiği öğretilen geleceği aslında istemiyorsam?

Çoğu zaman gerçek duygularımızdan korkuyoruz. Bu yüzden de hissetmekten vazgeçiyoruz. Görmezden gelmeyi alışkanlık haline getiriyoruz. Bize ait olmayan duygularla, güvenli bir hayat sürmeyi, kendi hislerimizin doğrultusunda, kendisiyle barışık, özgür bir birey olmaya tercih ediyoruz.

İşte o noktada ruhumuz devreye giriyor. “Bizim yolumuz bu değil” diye çığlık atıyor içimizde… Ve biz “yapmamız gerekeni yaptığımız halde” kendimizi sıkışmış hissediyoruz. Ve yine güvenli olanı yapıyoruz. Suçu dışarıya atıyoruz. Hep “tam mutlu olacağız ama ah bu şartlar/çevre” hissi ile yaşıyoruz.

Oysa biz bu bedenli yaşama, kendi ruhsal yolumuzu seçmeye gelmedik mi? Kendi hislerimizi görmezden gelerek içimizde var olduğuna inandığımız canavar kadar, kötü değiliz hiçbirimiz… Özgürlüğümüzü içimizde ve dışımızda başkalarına vermekteki bu ısrarımız, sadece kendi hislerimizi dinlemekten korkmamızın sonucu olmasın?

Sadece kendi hislerimi ve duygularımı dinleyip, ruhumun bana gösterdiği yolda ilerleseydim, bu yol beni nereye götürürdü?

Aklımda deli sorular…

Özellikle (çocukluk döneminden itibaren) aşırı dozda bunları almaya alışmış kişiler, bu ihtiyaçlarını kendi içerisinde üretme becerisini /farkındalığını kaybedebilir. Böyle durumlarda kişiler aşırı bağımlılık ve ihtiyaçlılık halleri gösterebilirler. Yoksunluğunda yada bir kayıp durumunda ise sıklıkla çaresizlik, öfke nöbetleri ve depresif duygu durumları gösterirler. İhtiyaçlarını dışarıdan karşılamaya alışmış kişiler aynı zamanda sıklıkla yüksek egoya sahiptir. Bu nedenle (özellikle) kendi içlerine ve dışarıya (başkasına söylediğin özünde kendine söylediğindir) sıklıkla “aslında kimseye ihtiyaç duymadığını” söyleme/gösterme ihtiyacında bulunabilirler. (Onları “çok da güçlüyüm, çok da süperim, zaten insanlar da çok nankör, artık sadece hak edeni seveceğim” tarzı paylaşımlarda gözlemleyebilirsiniz )

Bu kişiler bu duyguları (sevilmek, değer görülmek, onaylanmak ve istenmek/arzulanmak vs) kendi ihtiyaçlarını karşılamak için aldıkları için, genellikle dışarıya karşı “karşılıksız” verme eğiliminde değildirler. Ancak alabilecekleri kişilere verirler. Ve aldıkları süreç bittiği anda verme süreçleri de bitecektir. (Bir açıdan haklılar zira zaten kendilerine kadar alıyorlar ) (Bu kişiler verme sürecinin bitmesini genellikle karşı tarafı suçlayarak açıklarlar.)

Birilerinin bizi sevmesi, değer göstermesi, onaylaması ve istemesi harikadır… Ancak böyle durumlarda bile aynı hisleri kendimize vermeye devam etmek bizim asıl mutluluk kaynağımızdır. Hali hazırda kendimiz için bunları üretebiliyorsak, örneğin biri bize değer verdiğinde, bunu sakinlikle kabul edebilir ve biz de başkalarına verebiliriz. Bütün bunlar gerçekleşmediğinde üzülmek yerine, her gerçekleşmesinde keyfini sürebiliriz.

Sevilmek, değerli olmak, onaylanmak, istenebilir olmak her daim hayatımızda olsun. Bunlar hayatımıza bolca aksın ve biz de bolca verelim.. Ama en çok da kendimize verelim..

“Sevilmeyi hak ediyorum ve kendimi eksik ve fazlalarıyla seviyorum.”
“Ben tüm diğer var olanlar gibi çok çok değerliyim.”
“Ben kendimi yapabildiklerim için ve yapamadıklarımı fark ettiğim için taktir ediyorum. Varlığım yaşama değer katıyor. Aferin bana…”
” Ben var oluş içerisinde varlığı fark edilen, bir arada olunmak istenilen biriyim. Varlığımı fark ediyorum ve kendi kendime olmaktan çok haz alıyorum.”