Duygular yoğun bir frekans salınımı yapar ve bu nedenle bulaşıcıdır. Eğer yakınınızdaki kişinin korku duygusu baskınsa belli süre içerisinde içinizdeki korkuyu tetiklemeye başlar. Sevgi frekansı aktifse içinizdeki sevgiyi… Bu durumda duygu bize ait gibi hissederiz ancak aslında tetikleyen başkalarıdır.

Özellikle toplumsal olaylarda, toplu olarak yayılan enerji ise hepimizi içine alır. Eğer bilinçli olarak bir seçim yapmazsak baskın enerjinin etkisine girebiliriz.

Duygularımızı hissetmek de, onları yönetmek de, onlar aracılığıyla yaratmak da bizim sorumluluğumuzdur.

Dışarıda hangi duygular hakim olursa olsun, dışarda olup bitenlere nasıl duygusal tepki vermen gerektiğine inanırsan inan, geleceği yaratma sorumluluğunu unutma..

Duygularını, sonsuz duygu şelalenin içinden bilinçli olarak seçebilirsin. Gözün yaratmak istediğin gelecekte, kalbin ise bu geleceğe hizmet edecek duygularda olsun…

Aşk ile…

Dahası duygular gelirler ve giderler. Acı da gerçektir, sevgi de… Sevinç de hüzün de… Hepsini kabul edebilme beceriniz gelişir. Buyur edersiniz içeri, mutlak bir teslimiyetle… Ve işte o zaman farkedersiniz aslında bu duyguların bir yerden gelip gitmediğini.. Zaten içinizde akıp durduğunu… Bir çoğunu hissetmeyi, en azından farklı zamanlarda, kendinize yasakladığınız çarpar yüzünüze.. O zaman şu soru karıştırmaya başlar aklınızı: ” Eğer deneyimleri yaratan ona yüklediğim duygularımsa, ve eğer bütün bu duygular zaten benim içimde akıp duruyorsa; o zaman deneyimlerimi yaratan nedir? Bu deneyimler nereden gelir?” İşte o zaman anlamaya başlarsınız neden alimler hep ” içeri bak” der… Gördüğüm herşey zaten benim içimdedir dersiniz…

O zaman yaşamın ne kadar da anlamsız olduğunu ve ne kadar büyük bir hediye olduğunu anlamaya başlarsınız. Tıpkı bir film izlerken o filmi hissetmek gibi gelir ve gider duygular. Siz her zaman “çerçeveyi” de görürsünüz.

Sonra “o çerçeveyi hiç görmeyenleri” de görmeye başlarsınız. İçiniz acır. Çekip çıkarasınız gelir insanları oradan. Hatta daha da sevdiklerinizi tokatlayarak bile çıkarmayı düşünürsünüz o hipnozdan. İşte orası “hür iradenin” anlaşılmaya başladı yerdir. Ve anlarsınız “neden sırat köprüsünden yanlız geçilmesi gerektiğini”. En sevdikleriniz ve dahi eşiniz, çocuğunuz gibi “sahip olduklarınız(!)” bile kandi yaratırlar dünyalarını. Hiçbir şey yapamazsınız. Kafanızı başka yere çevirmeyi seçmezseniz “kabul etmeyi” öğrenmeniz gerekir. OL’anı OL’duğu gibi…

Kolay değildir… Ama evrim asla geriye doğru işlemez.. Bir kez algınız açıldı mı mühürler kalkar. “Gör” meyi bırakamazsınız. Neden- sonuç ilişkileri tüm şatafatıyla karşınızdadır. Yaptığınızın, düşündüğünüzün, hissettiğinizin sorumluluğunu başkalarına atma lüksünüz bitmiştir artık. Tüm sorumlu sizsinizdir. Ve her sorun da çözümde içinizdedir artık. “O öyle yapsadı bu böyle olurdular biter”… Kolay değildir…

Başka insanlardan farklı şeyler görmek kimi zaman yanlızlaştırır insanı. Aynı manzaraya bakamaz, aynı deneyimi paylaşamazsınız kimi zaman… Kapatsam gözlerimi, en başa dönsem dediğiniz günler olur.. Bazen de egonuz sizi korumaya çalışır “aman en güzeli sensin, zaten anlamıyorlar” diyerek.

Oysa siz derinde bir yerde “onlarsız, ben olamayacağını bilirsiniz.” Ve “ben”e sarılmadan bu yanlızlık hissinin geçmeyeceğini de… Ve o kadar “yanlış” “eksik” ve “hatalıdır” ki benleriniz, “ben”i sevmek daha zor gelir “onu” sevmekten… Ve bilirsiniz “beni” sevmeden “”onu ” asla sevemeyeceğinizi….

Tüm yollar gelir ve “ben” e ve altındaki, ve altındaki ben’e dayanır… Bundan sonrası çoook uzun bir yoldur…

Duygular yoğun bir frekans salınımı yapar ve bu nedenle bulaşıcıdır. Eğer yakınınızdaki kişinin korku duygusu baskınsa belli süre içerisinde içinizdeki korkuyu tetiklemeye başlar. Sevgi frekansı aktifse içinizdeki sevgiyi… Bu durumda duygu bize ait gibi hissederiz ancak aslında tetikleyen başkalarıdır.

Özellikle toplumsal olaylarda, toplu olarak yayılan enerji ise hepimizi içine alır. Eğer bilinçli olarak bir seçim yapmazsak baskın enerjinin etkisine girebiliriz.

Duygularımızı hissetmek de, onları yönetmek de, onlar aracılığıyla yaratmak da bizim sorumluluğumuzdur.
Dışarıda hangi duygular hakim olursa olsun, dışarda olup bitenlere nasıl duygusal tepki vermen gerektiğine inanırsan inan, geleceği yaratma sorumluluğunu unutma..

Duygularını, sonsuz duygu şelalenin içinden bilinçli olarak seçebilirsin. Gözün yaratmak istediğin gelecekte, kalbin ise bu geleceğe hizmet edecek duygularda olsun…

Aşk ile…

Genellikle ilk tepkimiz öfkeyi damarlarımızda hissetmek olur. Daha sonra o güne kadar bize öğretildiği şekilde bu öfkeyi ifade ederiz. Karşılıklı küfürleşmeler, kavga veya en azından hızla oradan uzaklaşma beklenen ihtimallerden bazıları… Ancak hemen hepimizin o az önceki neşesinden eser kalmaz değil mi?  Peki neden? Neden bu öfkeyi hissederiz?

Öncelikle sakin olarak düşündüğümüzde “hakaret” bir söz dizilimidir. Yani sadece arka arkaya gelmiş kelimelerdir. Üstelik hepimiz karşımızdaki kişinin söylemesiyle bu durumun gerçek olmayacağını biliriz. O halde bizi harekete geçiren gerçek şey hakaretin kendisi değil altındaki duygudur. Biz o kişinin bize saygı duymadığını, saldırgan olduğunu hatta bazı durumlarda bize meydan okuduğunu düşünürüz. Peki bu varsayımın doğru olduğuna nasıl emin oluruz?

Bu örnekteki “hakaret” genel olarak tüm ülkemizde saygısızlık anlamına gelir. Bunu yapan kişinin de bunu bildiğini kabul edelim. Peki eşimizle, dostumuzla, kardeşlerimizle özetle en yakınlarımıza karşı duyduğumuz öfke hissinde haklı olduğumuzu nereden biliriz?

Bu duyguyu doğuran tüm hareketler aslında tamamen bizimle, bizde var olan kodlamalarla ilgilidir. Maalesef verdiğimiz duygusal tepkiler aslında direkt olarak o olayla ve o kişi ile ilgili değildir. Çünkü duygusal tepki anidir; üzerinde düşünülmüş tepkiler değildir. Bu nedenle o “anda” olan duygusal tepkimiz iyi ihtimalle önceki deneyimlerimiz ile oluşmuş, kötü ihtimalle ise bizim herhangi bir değerlendirmemizden geçmeden başkaları tarafından oluşturulmuş tepkilerdir. Başkaları tarafından bize kodlanmış tepkiler elbette iyi bir nedenle çıkmıştır. Ancak zaman içerisinde bu kodlamayı gerektiren şartlar değişmiş olabilir ve bizler verdiğimiz tepkiler süresince düşünmezsek bunları sadece sürdürmeye devam ederiz.

Bir kafese 10 adet maymun koymuşlar ve bu kafesin üzerine bir salkım muz asmışlar. Elbette maymunlar hemen muzları almak için harekete geçmiş. Salkıma dokunan her maymunun üzerine tazyikli su sıkmışlar. Bir süre sonra maymunlar denemekten vazgeçmiş. Bu aşamada kafesteki maymunlardan birini çıkarıp yerine yeni bir maymun koymuşlar. Bu maymun muz salkımına doğru hamle yapınca diğerleri onu durdurmuş ve biraz da hırpalamak zorunda kalmışlar. Daha sonra aynı şekilde teker teker eski maymunları çıkarıp yeni maymunları koymuşlar. Sonradan gelip ne olduğunu anlamadan hırpalanan maymunlar yenileri daha bir istekle dövüyormuş. İşte bu maymunların verdiği tepki ve öfke bu duruma iyi bir örnektir. Arada hala aynı şartlar geçerli mi diye düşünmediğimizde başkalarının kodlarıyla yaşayan bu yeni maymunların durumuna düşmemiz çok muhtemeldir. İşin ilginci bu durumda hissettiğimiz öfke de sanki bu kodlamalar biz yapmışız kadar gerçektir.

Olan sadece olur. Buna inanmak biraz zor olsa da sizi hedef almamaktadır. Duygularımızla verdiğimiz her negatif tepki aslında bize yazılmış kodlamaların sonucudur. Peki bizler bu kodların hala doğru ve geçerli olduğundan emin miyiz?