Kimi zaman sevgi duygusudur öne çıkan, kimi zaman merak… Kimi zaman ise irrite edici gelmesine rağmen bir çekilme hissi…

Çoğu zaman bunlar bir ruhsal kontrat vaktinin geldiğinin işaretidir. Eğer düşüncenin, duygunun enerjisinin nasıl işlediğini bilmiyorsa bir kişi bu tür hislere abartılı anlamlar yüklemeye eğilimli olabilir. Aşk gibi, tutku gibi, rekabet etmesi gerekir gibi, çok şey beklemesi gerektiği gibi anlamlar yükleyebilir.

Oysa bu hisler sadece yeni veya hala öğrenemediğiniz bir ders için yeni bir fırsatın geldiğinin işaretidir çoğu zaman… Bu ders olumlu ve muhteşem olabileceği gibi, bizim acıyı yaşayabilme, sabrı öğrenme, kendimizi fark etme veya hayır diyebilme gibi becerilerimizi geliştirebileceğimiz (zihnimiz için olumsuz) ruhumuz için muhteşem bir ders de olabilir.

Gözümüz sonuçta değil, süreçte, yani ne hissediyorumda, ne öğreniyorumda olduğu sürece olumsuz dediğimiz bir deneyimi bile yumuşak bir şekilde yaşayabiliriz aslında… Her ders bize yumuşakça öğretme amacı taşır. Biz öğrenmemekte direndikçe sertleşir.

Aracılar harikadır (bize nasıl davranırsa davransın.)…
Yaşam muhteşemdir (öğrenmeyi bildiğimizde)…

Ancak ne aracıdır önemli olan, ne de yaşadıklarımız.

Önemli olan:
Deneyimlemek, hissetmek ve öğrenmektir…

Sevdiğimiz bir şeyi, kendi hayatımızın içinde yaşamak, deneyimi sürdürmek istediğimizde aktive olur. Bir deneyime aracılık ettiği için biliçli ya da bilinçaltında (veya ruhsal yolda) bir “nedeni, mantığı” vardır.

Yaşadığımız, arzu ettiğimiz hiç bir deneyim özünde o kişi ile, o obje ile ilgili değildir. O kişinin bize hissettirdikleri, o kişi vesilesi ile kendimizde keşfettiklerimiz ve yaşama dair öğrendiklerimizdir kişiyi değerli kılan.

Bir kişiyi sahiplendiğimiz sürece, henüz o kişinin bize yaşam yolunda vereceği deneyim bitmemiştir. Sağlıklı bir sevgi ve ilişki düzleminde, yaşamımızda tuttuğumuz herkes ve her şey bu gruba girer. Ailemiz, eşimiz, çocuğumuz, arkadaşlarımız, dostlarımız; yaşam, dünya, insanlık; takip ettiğimiz yazarlar, sanatçılar, filozoflar; sevdiğimiz müzikler, filmler, kitaplar… Yani sevdiğimiz ve başına “benim (en sevdiğim, idolüm, annem, babam,..vs) …” dediğimiz her şey… ( Not: ailenizde vs bazen sahiplenmediğiniz, bazen de sahip olduğunuz kişiler olabilir. Ayrıma dikkat..)

Bir kişiyi /objeyi/ anıyı yaşamımızda tutmamız için onun mutlaka fiziksel varlığına ihtiyacımız yoktur. Unutamadığımız kişiler, kaybolduğu halde sürekli aklımıza gelen objeler, hatta anılar bile sahiplenilebilir.

Sahiplenmede dikkat ve sevgi hala “sahiplenilen (sevilen) şeydedir. Sahiplenilenin en yüksek hayrı ön plandadır.

Sahiplenilene kıymet verme vardır. Bu yüzden mutlaka somut varlığa ihtiyaç duyulmaz. Örneğin yolda görüp sevdiğiniz bir kediyi sahiplenmek isteyebilirsiniz. Ancak ona layığıyla bakamayacağınızı düşünüyorsanız, ya da o kedi sizinle kalmak istemiyorsa, evinize götürmekten vazgeçersiniz. Onu uzaktan takip etmeye ve yardımcı olmaya çalışırsınız. Aynı şekilde aşık olduğunuz kişi sizinle mutlu olmayacağını düşünüyor ve ifade ediyorsa, gitmesine izin vermek de sahiplenmenin bir parçasıdır.

Sahiplendiğiniz kişi/şey sizde kendi var oluşuyla vardır. Yani onu tanımaya, anlamaya çalışırsınız ancak onu dönüştürmeye, değiştirmeye çalışmazsınız. Aynı şekilde sahiplenileni koruma iç güdüsü uyanır. Ancak bu da “sizin istediğiniz sınırlarda” değil, sahiplenilenin talep ettiği veya ihtiyaç duyduğu sınırlarda yapılır.

Sahiplenme sadece sevme değil, sevgiyi gösterme gerekliliği getirir. Yani sahiplenmenin bir sorumluluğu vardır. Bu (zaman, ilgi, eylem vs gibi) “verme” eylemini de beraberinde getirir. Vermeyi (vermek karşılıksızdır, beklentisizdir) bilmeyen, egosunu yönetemeyen, ruhsal olarak çok gelişmemiş kişilerde “sahiplenme olgusu” hızla “sahip olmaya” dönüşebilir. Kişi kendi (ve sevilenin) mutluluğu için sık sık “hala sahipleniyor muyum yoksa sahip mi olmaya çalışıyorum?” sorusunu kendine sormalıdır.

Sahiplenmek ve sahiplenilmek harikadır. Yaşam deneyimine renk ve anlam katar.

Bol sahiplenmeli ve sahiplenilmeli bir yaşam hepimizin olsun!

Masanın sırf bir yanında oturuyoruz diye, diğer yanında oturanı yargıladığımızda, empatiden uzak durduğumuzda, peşin yargı ve kararlar verdiğimizde, hatta bazen bakış açımızı değiştirmeden bir kişiyi iyi, doğru, kötü, yanlış diye değerlendirdiğimizde bile sistem harekete geçer. Ufacık bir rüzgarla bizi, masayı, yerleri öyle bir değiştirir ki yepyeni bir açı çıkıverir karşımıza…

Yapmam dediğimiz ne varsa yapıveririz. Yargıladığımız kim varsa ona benzemek ve benzememek arasında seçimler çıkar karşımıza…

İşte o noktada zihnimizin farklı percerelerde, farklı açıları, eş zamanlı oynatmasıdır farkındalık… Hangi koltukta, hangi şartlarda, kim olduğumuzu önümüze sermesidir. Kızdığımız, tepki verdiğimiz, yargıladığımız her bir kişi ve davranışın içimizde olduğunu göstermesidir.

Zihnimizi yönetemediğimiz durumlarda o bizi korumak için çalışır hep. “Ama o durum farklı…” deyip önümüze bahaneler serer. Zihnimiz her an, her durumda HAKLI olduğumuza dair deliller bulmakla görevlidir. Ve öyle muazzam bir sistemdir ki, görevini her koşulda yapar…

Oysa insanı HAKLI olmak MUTLU kılmaz. En fazla bir güç, bir üstünlük duygusu verir bu haklılık. Ancak bu geçicidir; ders öğrenilmemiştir ve tekrar tekrar benzer bir deneyim içerisinde buluruz kendimizi.

Bu yaşamın bize hediyesi deneyimleyerek öğretmesidir. Ve hiç bir deneyim “nedensiz, amaçsız veya tesadüfi” değildir. Yeter ki zihnimizde olanı çoklu pencerelerde, çoklu açılarda, geçmiş deneyimlerle birlikte eş zamanlı izlemeyi öğrenelim.

Güzel yargılar, güzel bakış, güzel sorular, bize güzel ve keyifli bir deneyimle öğretir. Hepimiz güzel bakalım, güzel görelim, eğlenerek öğrenelim yaşam derslerimizi