Tam da bu yüzden hep bastırıyoruz onları… Ve biz bastırmak için enerji harcadıkça, gözümüzdeki büyüklüğü de artıyor

Biliyor musunuz? Kendisine en çok bu kötülüğü yapan insanlar, özünde çok temiz niyetli insanlardır. Niyetleri ve kalpleri kirli ruhların, yaptıklarını yapmaları için her zaman bir geçerli(!) nedenleri vardır zaten. En kötü şeytana uymuşlardır.
Temiz niyetli insanlar ise “canavarlarına sahip çıktıkları için” güzel değillerdir aslında… Zaten güzellerdir de bu yüzden de, hiç de adil olmayan şekilde, kendilerindeki en ufak bir karanlığa tahammül edemediklerinden yaparlar bunu.

“İyi işte nefsine sahip çıksın” diyebilirsiniz Evet nefsinize bu şekilde sahip çıkıp, iyi-y-miş rolu yapabilirsiniz. Ancak zaman içinde kendi nefsinizi bile tanıyamaz, göremez olursunuz.

Neden mi? Çünkü, eğer temizseniz, içinizde var olduğuna inandığınız devasa canavarları, düşünmeseniz bakmasanız bile bilirsiniz. Kendinizle kavganız hiç bitmez. Nihai olarak ya kendinizi tüketirsiniz ya da en hafif tabiriyle kendinizi sabote ederek vermek istediğinizi dünyaya veremezsiniz

Ve kavga olan yere huzur gelmez. Bu şekilde nefsinizi “bastırabilirsiniz” ama asla “dönüştüremezsiniz”.

Tekamül etmek mi istiyorsunuz? Canavarlarınıza izin verin. Bırakın loş bölgelerinizden ışığa çıksınlar. O ağzından köpükler çıkan dev köpeğin aslında, minicik sevimli bir terierin gölge oyunu olduğunu görün.

Kendi karanlığınıza bakmadan, içinden geçmeden, canavarlarınızın gözünün içine bakmadan, bunlar da bende var deyip acısını çekmeden, kendi cehenneminizde yanmadan, kendinize, özünüze, ışığınıza, aydınlanmanıza ulaşamazsınız.

Danışanlarımın ve kendi tecrübelerimin ışığında diyebilirim ki “hiç birimiz içimizde olduğuna inandığımız canavarlar kadar canavar değiliz.”

Aşkla…

“İyi ki varsın” dersin ama içinde sevgi taşır. Minnet taşır. Şanslı hissedersin kendini… “Hayatıma bir şekilde dokundun” demenin kısa özetidir bu…

Ne güzel birisinden, duygu yüküyle, dolu dolu bir “İyi ki varsın” duyabilmek.

Var oluşun bir anlam kazanır. Yaşadığın tüm acılar, tüm geçmişin, kavgaların bir işe yaramıştır artık. Seni, sen yapmıştır. Ve sen bir hayata dokunmuşsundur en azından…

O tek bir kişi için bile olsa, senin bir çaba göstermiş olman gerekmese bile, senin için basit görünse bile, bir iz bırakmışsındır.

Tek bir insan hayatında bile, o doğru anda, o küçük bir cümle bile çok önemlidir. Tüm var oluşunun amacı bile olabilir o an. O an’ı kaçırmamışsın, vaktinde yetişmişsin demektir.

O kadar da önemli değiliz ya hiçbirimiz özünde… Kendi senaryomuzda başrolde olsak da, filmin lezzetine lezzet katacak, ama kimsenin aklında kalmayacak, o figüranız ya aslında başkalarının hayatında… İşte o rolumuzu layığıyla oynamışız demektir…
Belki de tüm yaşam amacımızı gerçekleştirmişiz demektir…

Ne güzeldir tüm kalbinle, ruhunla “İyi ki varsın” diyebilmek… Ne güzeldir “İyi ki varsın” duyabilmek…

İyi ki varsın <3 İyi ki varım ve senin için oradaydım <3

İyi de “yalan söylememiş insan” var mıdır? Hiç yalan söylememek de hep “doğruyu söyleyeceği” vaadini, patavatsızlık riskini, yine gönül kırma riskini getirmez mi? Madem bu kadar kötü bu yalan, neden herkes (en iyi, en doğru kişiler bile) söylüyor?

Baktım literatüre yalan da iyi, kötü; büyük,küçük; beyaz, siyah (bunu ben ekledim. Beyaz yalanın zıttı nedir ki?) diye ayrılıyor. İyi de bunların sınırları nerede?

Örneğin büyük ihtimalle kötüye gidecek hasta bir sevdiğinize “iyileşeceğine inanıyorum; yapabilirsin” demek” yine yalan değil mi? Peki dememeli mi?

Tamam söylemeyelim yalan… Ama ya kendimizi de kandırdıysak yalanlarımızla çoktan? Evet evet eşimi, işimi seviyorum dediysek mesela bir “acaba” anında… Ve sevdiysek artık.. Bu yalan mıdır hala?

Ayrıca “yalan söylememek” her zaman “doğruyu söyleyeceğimizin” bir vaadiyse, her zaman “doğruyu” bileceğimizi de vaad etmiş olmuyor muyuz? Doğru ne ki? Hep biliyor muyuz hakikaten yoksa bu kendimize söylediğimiz en büyük yalan mı?

Galiba yalan değil kötü olan. Ne amaçla kullandığın ve ardından içinde bıraktığı his belirliyor yine temizliğini ya da kirliliğini…

Bir insanı hep inandıklarını söyleyerek de olsa, bir amaca manipüle etmek yalanların en kötüsü… O amaç doğru, güzel bile olsa, bir kişiyi tarafsızca bilgilendirip (ki bilgimiz bile doğru olmayabilir. Başka kaynaklardan da bilgilenmesine izin vermek gerek.) seçimini yapmasına izin vermediğimiz her an yalan söylüyoruz aslında…

Sana hiç yalan söylemeyeceğime söz vermem için kendimi her duygu ve düşüncemle çırılçıplak göreceğime de söz vermiş olmuyor muyum? Bunu yapabilecek kadar gelişmiş ve erdemli miyim acaba? O erdeme ulaşmamışsam henüz, her olanı olduğu gibi göremiyor dahası gördüklerimi bile kaldıramayabiliyorsam, mutlak doğruluktan ahkam kesebilir miyim?