Sonra bütün bu zihinsel gevezeliklerle kendimi sevemediğimi farkettim. Öyle ya bu kadar kusurla neyini sevecektim? (Sevgi hangi şartta hak edilir sanıyordum bilmiyorum.) Bu farkındalığa ermek beni “kurban” haline de dönüştürdü bir yandan.. (Zavallı ben kendimi sevemiyordum. Çok yazıktı bana)

Kendini sevme, kendini dinleme pratikleri yapmaya başladım. Şüphesiz çok da faydalı oldular.. Bir yanım ise “hala kendini bütünüyle sevememenin” yorgunluğu içerisindeydi. Bir gün kırılma anı geldi çattı. İç sesim ters olmayan ama net bir şekilde şunu söyledi bana.. “Çok da önemli değilsin. Bu kadar büyütüp gözünde mükemmel olmayı bekleme kendinden… İçsel kavgalarını “kendimi seveceksin- sevmeyeceksin” konusuna taşımaktan bir şey değil bu… Rahat bırak kendini… Kendini sevemiyorsan aynadaki suretini sev.”

Birden fark ettim ki kendime dikmişken gözümü seni de sevemiyordum gönlümce.. Ve ben seni sevmeye başladım.. Sende gördüğüm suretimi… Hatalarını da gördüm; zayıflıklarını da.. Hatta bunlarla daha da sevdim seni.. Her şeyi doğru yapan üstün bir varlıktan, sevilmeyi ve kabul edilmeyi isteyen ve var oluşundan kaynaklı bunu hak eden bir İNSAN oldun gözümde.. Seni çok sevdim.. Senin sevemediğin kusurlarını şefkatle kucakladım kabul ettim.. Ve senin kusurlarını sevdikçe, bana düşman olan kusurlarımın, benimle kavga etmediğini gördüm.. Onları da sevdim.. Bir kısmı işi bitince çekip gittiler.. Bir kısmı hala benimle dönüştürülme sırasının onlara gelmesini bekliyorlar.. Ve tüm bunlara aracı olduğun için seni daha da çok sevdim…

Hepimiz “sihirli aynalar diyarındayız”. Kimi büyük gösteriyor kimi küçük.. Kimi tahammül edemeyeceğimiz kadar yamultuyor görüntüyü.. Hiç bir gerçek değil oysa.. Belki çok önemli de değil.. Ben seninle aynalardaki tüm görüntülerimi de sevdim..
Bu yüzden güzel insan, eğer kendini sevemiyorsan beni sev.. Beni kusurlarımla, zaaflarımla olduğum gibi sev.. Beni hak ettiğim için değil,var olduğum için sev…

Seni (beni, bizi, tüm sistemi..) çok seviyorum…