Bu kişiler genelde sevgilerinin “hak edilmesini” bekler. Genellikle bu hak etme sürecinde türlü testlere tabi tutulan canlı (ki Nietzche’nin “tanrıyı ve insanları test etme” sözüne sonuna kadar katılırım.) bu süreçte bazı hakedişler kazanır. Sevgiyi (sevilmeyi) kabul ettiği kişiye, kendisi üzerindeki belli hakları da verir.

Kişi yaşamı ve insanları kendisi gibi algılamaya meğillidir. Bu yüzden bu tür kişiler bir kişiyi sevdiği zaman onu eleştirme, koruma, dönüştürmeye çalışma vs gibi haklara sahip olduğu yanılgısına düşer.

Oysa sevgi sadece kalpten akan bir enerjidir. Besleyicidir, iyileştiricidir. Tüm zihinsel olumsuz düşünceleri, korkularımızı bıraktığımızda özümüzdür. Sevgiyi almak da vermek de güvenlidir. Güvenli olmayan sevdiğimizde ya da sevildiğimizde sınırlarımızı ve karşımızdakinin sınırlarını unutabilmezdir.

“Seni seviyorum. Seni, sevmek beni mutlu ettiği için, sevgi almamı kolaylaştırdığı için, beni doğama yaklaştırdığı için, yani kendim için seviyorum.

Seni sevmeme izin verdiğin için, aktardığım enerjiyi kabul ettiğin için sana teşekkür ederim.

Seni sevmenin bana senin üzerinde (yargılama, koruma, eleştirme, geliştirme dahil) hiçbir hak vermediğini kabul ediyorum. Bütün bunların vermek ve almak istediklerimizi birbirimizle paylaştığımızda, iletişimimiz üzerinden şekilleneceğini anlıyorum; kabul ediyorum; teşekkür ediyorum.

Beni sevdiğin için teşekkür ediyorum. Sevginin ile bağımlılık göstermeden beslenmeyi kabul ediyorum. Sevgi enerjinin, daha çok sevebilmek için, birliği hissedebilmek için, sevgi alma ve verme dengemi sağlamama yardımcı olacak şekilde çalışmasına izin veriyorum.

“Sevgini alırken kendi sınırlarımı koruyabileceğimin farkındayım. Sevgiyi kabul ederken tamamen güvendeyim.”

Sevmek ve sevilmek benim var oluşumdan kaynaklı doğal hakkımdır.

Sahip olma denemelerimiz ZİHİNDEN gelir ve YOKLUK BİLİNCİ taşır. Çünkü RUH her şeyin deneyimden ibaret olduğunu ve deneyime aracı olacak her şeyin BOLLUK içinde olduğunu bilir.

Düşünün eğer bir şeyden bol bol varsa, onun tamamını ya da bir kısmını saklamaya, ona sahip olmaya çalışır mıydınız? Hayır, deneyimler,farkındalığınız yüksekse minnettar olur, ve bir sonraki deneyime geçerdiniz. Bu nedenle sahip olmaya çalıştığınız herşeyde yokluk bilinciniz sizi yönetir.

Yokluk bilincinin olduğu yerde “korku” vardır. Bu kaybetme korkusu, eksik kalma ve nihai olarak ölüm korkusuna kadar uzayan bir döngüdür. Korkunun olduğu yerde “savaşma ve mücadele” duygusu aktif olacaktır. Böylece “be kadar çok şeye sahip olmaya çalışırsanız, yaşam sizin için o kadar ZEVK ve OYUNDAN uzaklaşarak, MÜCADELE haline dönüp, yorucu olacaktır.

Sahip olamama korkusu, zihne yani daha özünde EGO’ya aittir. Bu nedenle sahip olmada “BEN” olgusu aktiftir. Dikkat artık “sahip olunan şeyde” değil “ben”dedir. Ve kişilerin yaşama dair “korkuları” azaldıkça “sahip olma” arzuları da azalır.

Sahip olma ve sahiplenme olgusu en kolay objede karışır. Çünkü objelerin “hür iradeleri” yoktur. Eğer yaşamınızda olan bir objenin “en yüksek hayrını” gözetiyorsanız,(bakımına, duruşuna, işlevini gerçekleştirmesine dikkat ediyorsanız) bu sahiplenmedir. Ancak çekmecelerinize tıktığınız, yılda bir bile bakmadığınız, tozlu sararmış her tür eşya umutsuzca sahip olmaya çalıştığınız şeydir (bazen de anıdır).

Serimizin ikinci yazısını buradan okuyabilirsiniz.