Bu kişiler genelde sevgilerinin “hak edilmesini” bekler. Genellikle bu hak etme sürecinde türlü testlere tabi tutulan canlı (ki Nietzche’nin “tanrıyı ve insanları test etme” sözüne sonuna kadar katılırım.) bu süreçte bazı hakedişler kazanır. Sevgiyi (sevilmeyi) kabul ettiği kişiye, kendisi üzerindeki belli hakları da verir.

Kişi yaşamı ve insanları kendisi gibi algılamaya meğillidir. Bu yüzden bu tür kişiler bir kişiyi sevdiği zaman onu eleştirme, koruma, dönüştürmeye çalışma vs gibi haklara sahip olduğu yanılgısına düşer.

Oysa sevgi sadece kalpten akan bir enerjidir. Besleyicidir, iyileştiricidir. Tüm zihinsel olumsuz düşünceleri, korkularımızı bıraktığımızda özümüzdür. Sevgiyi almak da vermek de güvenlidir. Güvenli olmayan sevdiğimizde ya da sevildiğimizde sınırlarımızı ve karşımızdakinin sınırlarını unutabilmezdir.

“Seni seviyorum. Seni, sevmek beni mutlu ettiği için, sevgi almamı kolaylaştırdığı için, beni doğama yaklaştırdığı için, yani kendim için seviyorum.

Seni sevmeme izin verdiğin için, aktardığım enerjiyi kabul ettiğin için sana teşekkür ederim.

Seni sevmenin bana senin üzerinde (yargılama, koruma, eleştirme, geliştirme dahil) hiçbir hak vermediğini kabul ediyorum. Bütün bunların vermek ve almak istediklerimizi birbirimizle paylaştığımızda, iletişimimiz üzerinden şekilleneceğini anlıyorum; kabul ediyorum; teşekkür ediyorum.

Beni sevdiğin için teşekkür ediyorum. Sevginin ile bağımlılık göstermeden beslenmeyi kabul ediyorum. Sevgi enerjinin, daha çok sevebilmek için, birliği hissedebilmek için, sevgi alma ve verme dengemi sağlamama yardımcı olacak şekilde çalışmasına izin veriyorum.

“Sevgini alırken kendi sınırlarımı koruyabileceğimin farkındayım. Sevgiyi kabul ederken tamamen güvendeyim.”

Sevmek ve sevilmek benim var oluşumdan kaynaklı doğal hakkımdır.

Her ne kadar “aynı bizim gibi” HÜR İRADEYE sahip olduklarını bilsek de, bana göre yaşamın en büyük trajedisi “bir insana sahip olmaya çalışmak”tır.

Üstelik bu eziyeti genellikle en yakın gördüklerimize yaparız. Eşimize, partnerimize, çocuklarımıza, yakın arkadaşlarımıza, vs…

Bir kişiye sahip olduğumuz yanılgısına düştüğümüzde, o kişiyi artık enerji alanımızın içerisinde ve bize ait bir uzuv gibi algılamaya başlarız. Bizim uzuvumuz olarak, beklentilerimiz yükselir. Kendileri olup, tatminkar bir yaşam süreceklerine, bizim yapacağımız gibi yapmalarını, bizi temsilen davranmalarını bekleriz (ve bilinç durumunun düşüklüğüne göre zorlarız.)

Bir şeye sahip olduğumuzda, onu sahip olduğumuz şeklinden değişmemesi, önem kazanır. Artık “o bizimdir” ve “biz izin vermeden” değişemez, yok olamaz. Kavgamız sadece dışarıdan gelene değil, aynı zamanda sahip olunana karşıdır. Bu nedenle sahip olunduğu sanılan şey bir canlı ise, bize bizim istediğimiz gibi davranmadığında, bunun nedenini anlamaya çalışmak yerine, ona karşı öfke duyarız. Bilinç durumu düşük ise bu sahip olunana ceza verme, zarar vermeye bile gidebilir. Egomuz bu durumu çoğu zaman “sevgi” ile açıklamaya çalışsa bile, bu “sahiplenme” bile değildir. Sevdiklerine zarar veren kişiler, aslında o kişilere “sahip olmadıkları” gerçeği ile yüzleşemeyen kişilerdir.

Özellikle (çocukluk döneminden itibaren) aşırı dozda bunları almaya alışmış kişiler, bu ihtiyaçlarını kendi içerisinde üretme becerisini /farkındalığını kaybedebilir. Böyle durumlarda kişiler aşırı bağımlılık ve ihtiyaçlılık halleri gösterebilirler. Yoksunluğunda yada bir kayıp durumunda ise sıklıkla çaresizlik, öfke nöbetleri ve depresif duygu durumları gösterirler. İhtiyaçlarını dışarıdan karşılamaya alışmış kişiler aynı zamanda sıklıkla yüksek egoya sahiptir. Bu nedenle (özellikle) kendi içlerine ve dışarıya (başkasına söylediğin özünde kendine söylediğindir) sıklıkla “aslında kimseye ihtiyaç duymadığını” söyleme/gösterme ihtiyacında bulunabilirler. (Onları “çok da güçlüyüm, çok da süperim, zaten insanlar da çok nankör, artık sadece hak edeni seveceğim” tarzı paylaşımlarda gözlemleyebilirsiniz )

Bu kişiler bu duyguları (sevilmek, değer görülmek, onaylanmak ve istenmek/arzulanmak vs) kendi ihtiyaçlarını karşılamak için aldıkları için, genellikle dışarıya karşı “karşılıksız” verme eğiliminde değildirler. Ancak alabilecekleri kişilere verirler. Ve aldıkları süreç bittiği anda verme süreçleri de bitecektir. (Bir açıdan haklılar zira zaten kendilerine kadar alıyorlar ) (Bu kişiler verme sürecinin bitmesini genellikle karşı tarafı suçlayarak açıklarlar.)

Birilerinin bizi sevmesi, değer göstermesi, onaylaması ve istemesi harikadır… Ancak böyle durumlarda bile aynı hisleri kendimize vermeye devam etmek bizim asıl mutluluk kaynağımızdır. Hali hazırda kendimiz için bunları üretebiliyorsak, örneğin biri bize değer verdiğinde, bunu sakinlikle kabul edebilir ve biz de başkalarına verebiliriz. Bütün bunlar gerçekleşmediğinde üzülmek yerine, her gerçekleşmesinde keyfini sürebiliriz.

Sevilmek, değerli olmak, onaylanmak, istenebilir olmak her daim hayatımızda olsun. Bunlar hayatımıza bolca aksın ve biz de bolca verelim.. Ama en çok da kendimize verelim..

“Sevilmeyi hak ediyorum ve kendimi eksik ve fazlalarıyla seviyorum.”
“Ben tüm diğer var olanlar gibi çok çok değerliyim.”
“Ben kendimi yapabildiklerim için ve yapamadıklarımı fark ettiğim için taktir ediyorum. Varlığım yaşama değer katıyor. Aferin bana…”
” Ben var oluş içerisinde varlığı fark edilen, bir arada olunmak istenilen biriyim. Varlığımı fark ediyorum ve kendi kendime olmaktan çok haz alıyorum.”