Tam da bu yüzden hep bastırıyoruz onları… Ve biz bastırmak için enerji harcadıkça, gözümüzdeki büyüklüğü de artıyor

Biliyor musunuz? Kendisine en çok bu kötülüğü yapan insanlar, özünde çok temiz niyetli insanlardır. Niyetleri ve kalpleri kirli ruhların, yaptıklarını yapmaları için her zaman bir geçerli(!) nedenleri vardır zaten. En kötü şeytana uymuşlardır.
Temiz niyetli insanlar ise “canavarlarına sahip çıktıkları için” güzel değillerdir aslında… Zaten güzellerdir de bu yüzden de, hiç de adil olmayan şekilde, kendilerindeki en ufak bir karanlığa tahammül edemediklerinden yaparlar bunu.

“İyi işte nefsine sahip çıksın” diyebilirsiniz Evet nefsinize bu şekilde sahip çıkıp, iyi-y-miş rolu yapabilirsiniz. Ancak zaman içinde kendi nefsinizi bile tanıyamaz, göremez olursunuz.

Neden mi? Çünkü, eğer temizseniz, içinizde var olduğuna inandığınız devasa canavarları, düşünmeseniz bakmasanız bile bilirsiniz. Kendinizle kavganız hiç bitmez. Nihai olarak ya kendinizi tüketirsiniz ya da en hafif tabiriyle kendinizi sabote ederek vermek istediğinizi dünyaya veremezsiniz

Ve kavga olan yere huzur gelmez. Bu şekilde nefsinizi “bastırabilirsiniz” ama asla “dönüştüremezsiniz”.

Tekamül etmek mi istiyorsunuz? Canavarlarınıza izin verin. Bırakın loş bölgelerinizden ışığa çıksınlar. O ağzından köpükler çıkan dev köpeğin aslında, minicik sevimli bir terierin gölge oyunu olduğunu görün.

Kendi karanlığınıza bakmadan, içinden geçmeden, canavarlarınızın gözünün içine bakmadan, bunlar da bende var deyip acısını çekmeden, kendi cehenneminizde yanmadan, kendinize, özünüze, ışığınıza, aydınlanmanıza ulaşamazsınız.

Danışanlarımın ve kendi tecrübelerimin ışığında diyebilirim ki “hiç birimiz içimizde olduğuna inandığımız canavarlar kadar canavar değiliz.”

Aşkla…

Bir sabah kalkmışlar ki at yok. İhtiyarın ahırı boş. Köylüler ihtiyarın başına toplanmışlar. “Seni ihtiyar bunak” demişler, “kralın bu atı sana bırakmayacağı, adamlarını gönderip atı çaldıracağı belliydi. Neden atı ona satmadın? Zengin bir adam olacaktın… Şimdiyse ne paran var, ne atın.”

“Karar vermek için acele etmeyin,” demiş ihtiyar. “Şimdilik sadece ‘at kayıp’ deyin . Çünkü bildiğimiz gerçek bu. Atımın kaybolması bir talihsizlik mi, yoksa bir talih mi, henüz bunu bilmiyoruz. Atın kaybolması bir başlangıç, ardından ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz.” Köylüler ihtiyarla alay etmişler.

Gülmüşler onun haline.

——-

İki hafta sonra at bir gece ansızın dönmüş. Meğer çalınmamış.

Ahırından kaçıp dağlara gitmiş. Dönerken de dağlarda rastladığı on iki atı peşine takıp getirmiş. Atları gören köylüler gelip ihtiyardan özür dilemişler.

“Sen haklı çıktın ihtiyar,” demişler. “Atının kaybolması bir talihsizlik değil bir talih oldu senin için. Eskiden bir atın vardı şimdi bir at sürüsüne sahipsin. “Karar vermek için gene acele ediyorsunuz” demiş ihtiyar köylü. “Şimdilik sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Çünkü bildiğimiz o kadar. Bundan sonra ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz. Bu sadece başlangıç… Bir kitabın ilk sayfasını okur okumaz nasıl sonu hakkında fikir yürütebilirsiniz?”. Köylüler bu kez açıkça alay etmemişler ama içlerinden “bu adam şaşkın” diye geçirmişler.

———-

Bir hafta geçmeden, ihtiyarın tek oğlu vahşi atları terbiye etmeye çalışırken attan düşüp bacağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul uzun bir zaman için yatağa mahkum olmuş.

Köylüler gene gelmişler ihtiyara. “Bu kez de haklı çıktın,” demişler, “bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını kırdı. Uzun süre yataktan kalkamayacak. Sana bakacak ondan başka kimse de yok. Eskisinden daha da fakir olacaksın.”
“Gene erken karar veriyorsunuz” demiş ihtiyar, “hiç ders almıyorsunuz. Hemen karar vermeyin. Oğlum bacağını kırdı. Bildiğimiz gerçek bu. Ondan ötesini bilmiyoruz. Biz hayatın sadece bir parçasını görebiliyoruz, ondan sonrasını göremiyoruz, onun için çabuk bir hüküm vermeyin.”

Birkaç hafta sonra düşmanlar büyük bir orduyla ihtiyarın ülkesine saldırmışlar. Kral seferberlik ilan etmiş. Köye gelen görevliler köyün bütün gençlerini askere almışlar. Sadece ihtiyarın bacağı kırık oğlunu bırakmışlar sakat olduğu için.
Köyü matem sarmış. Ordularının yenileceğini ve askere giden bütün çocuklarının öleceğini düşünüyorlarmış.
İhtiyarın evine gelmişler yeniden. “Gene haklı çıktın,” demişler. “Oğlunun bacağı kırık ama hiç olmazsa evinde, güvende. Oysa bizimkiler belki bir daha hiç geri gelmeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması talihsizlik değil, büyük bir şansmış meğerse.”
İhtiyar başını sallamış.

“Siz hiç ders almıyorsunuz,” demiş, “gene erken karar veriyorsunuz. Oysa ne olacağını, hayatın ne getireceğini kimse bilmez. Bildiğimiz tek bir gerçek var, benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde… Ama bunlardan hangisinin şans, hangisinin şanssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.”

İçimde yürüyüşe çıkmıştım. Çiçekler, böcekler derken, karşımdan kalbimin henüz dokunulmamış, son derece hassas ve son derece kırılgan bir yanı çıkageldi…

Güçlü bir kadındım ya hani ben… Hani incinmenin, kalp kırıklığının ruhsal bağlantımı kestiğimi görünce kırılmayı da bırakmıştım. Bu kadar naif, bu kadar kırılgan, cam gibi bir parçamı görünce şaşırdım önce…

Sonra korktum birden. Öyle az buz değil çok korktum. Bu kırılganlığımı anlayıp, çözüp bir yere koyana kadar zamana ihtiyacım vardı. Bir de baktım içimin savaşçı yanı, bu camdan yanımın kırılganlığı, hassaslığı nedeniyle kılınç kuşanmış…

Tamam niyeti “nefsi müdafa” idi ama hiç çekilen kılınç, kınındaki gibi durur mu? Durmuyor. Zihnim olası tehditlere karşı savaş planları yaparken, dilim en güvendiklerime karşı “eğer beni incitirsen…” diye tehditler savuruyor…

Biliyorum içi(m)(n)de bir kötülük yok ama yoksa var mı? Dünyadaki tüm kötülükler “nefs-i müdafa” ile başlamadı mı? Ya aç kalırsam diye aç gözlülük, ya zarar görürsem diye zarar verme… Hepsi ama hepsi bir korku ile başlamadı mı?
Tırnaklarımı çıkarmış beklerken görünce kendimi, yeniden sorguladım “Neydi ki iyi kalplilik?”

İyi kalplilik, temiz kalplilik, kimseye kötülük yapmaya istekli olmamak değil miydi? İyi de zarar görmekten çok korkan, bunu önlemek için tüm gördüğü güzel insanlarda bile karanlık bir yan arayan biri yine de iyi /temiz kalpli olabilir miydi?

Neyi beklersen onu görürsün. Sürekli insanların stratejik davrandığını, sahte olabileceğini, zarar vereceğini düşünmek de bize sürekli tehditleri göstermez miydi? O kınından çıkmış kılınç mesela gün gelip de “yanlış anlaşılmış” bir masuma saplanmaz mıydı? İnsan korktukça, bir art niyet bekledikçe sonunda direncini yitirip bir kötülük yapmaz mıydı?

Oysa düne kadar güvende hissediyordum kendimi… Oysa düne kadar rengimi “bembeyaz”, kalbimi temiz sanıyordum. Bugün gördüm ki kalbim kırılgan yerinden kararmış…

—-

Ey içimin hassas yanı… Tez vakitte sana ne olduğunu anlamaya, seni de çözüp ruhumun henüz tespit edemediğim yaralarını sarmaya niyet ediyorum. Bundan sonra önceliğim sana da kendi içindeki gücünü buldurmak olsun.

Ama bu süreçte kalbimi karatma ve insandaki kötülüğü arama pahasına koruyamam ben seni… Yeniden doğmak için, bir kez daha, ölmeyi göze alıyorum… Korkumdan kurtulmak, aydınlanmamış yanımı aydınlatmak için, bir kez daha, karanlığımın içinden geçmeyi seçiyorum…

Seni benden daha güçlü olan bütünün merhametine teslim ediyorum… İlahi ışık ve sevgi rehberim olsun…
Var oluşa güven ve aşkla…

İnsanlar çok güzel davrandılar bana… Sağlam kazık atanlar da oldu; başarılı tuzak kuranlar da… Ama çok nefis şeyler öğrendim vesileleri ile… (Yet’sin; artık güzel insanlarla nezaket ve sevgi içinde öğrenmeyi seçiyorum.)

İtiraf ediyorum gözümde çok büyük yerlere koyduğum insanlar da oldu; yargıladığım insan grupları da… Ama dedim ya hayat hep destekler beni.. Öyle ya da böyle bu kişilerle yan yana oturttu beni

Biliyor musunuz neymiş? İnsanların hepsi ama hepsi etten kemikten, ölümlülermiş. En hayran olduğum bile insanmış meğer… Korkuları varmış; zaafları… Aynı benim gibi sevinir, üzülürlermiş…

O heykel gibi hiçbir yere koyamadığım; imrendiğim insanlar var ya… Onlar da umutsuzluğa düşermiş. En demokratı, kendini tanımladığı etiketlere yaklaşılınca zorba kesilebilirmiş. En seveceni “gitse” diye gözünün içine bakabilirmiş. En merhametlisi mesela bir başkasına bağırabilirmiş.

Hep o çok yargıladığım, hiç hoşlanmadığım insan grupları var ya… İçlerine girince öyle tek tip değillermiş. Herbiri kendine hasmış. İyisi de kötüsü de içindeymiş.

O nefret ettiğim gruptaki kişiler mesela… Ya hu onlar da insanmış. Tıpkı benim gibi sevmek isterlermiş; sevilmek… Meğer benim onlardan korktuğum kadar, onlar da benden korkarmış. Onlar da mutlu olmaya çalışırmış; mutluluğu farklı kaynaklardan bekleseler de… Onlar da sesini duyurmak, önemsenmek isterlermiş özünde…

Biliyor musunuz hepsi insanmış… Kimsenin kendinden başkası ile derdi de yokmuş hem. Beni severken kendini sevmeye çalışırmış. Bana kızgınlığı da özünde kendine kızgınlığıymış…

Ölümlüymüşüz meğer biz… Hepimiz insanmışız meğer… Özünde makine aynıymış da, farklı şeylerden korktuğumuzdan mesela, ikimizinkinin de korku olduğunu anlayamamışız biz.

İnsanmışız meğer… Özü sevgi olan… Ve her yerde özü olan sevgiyi arayan…

Bir dosta danıştım. Benim A’yı seçmemi destekledi. O sırada zihnimin şunu düşündüğünü yakaladım. Diyordu ki “Tamam A’yı seçmeye karar verirsem bu kişiye B’yi seçmeye karar verirsem diğer kişiye soracağım durumu.” O zaman zihnimin bu kurnazlığı çok güldürmüştü beni.

Ancak şimdi anlıyorum ki bunu hep yapıyoruz. Bilinçaltımız bir kişinin düşünce ve değerlerini çoktan analiz etmiş oluyor. Enerji alanlarımız, düşünce varlıklarımız birbiri ile çoktan iletişimi kurmuş ve fikirlerini almış oluyor zaten.

Bize ise caretta caretta hisleri ile, eyleme geçip o kişileri bulmak düşüyor galiba

En özünde “aldığımız fikir, sevgi, ilgi, yargı, eleştiri, öfke vs” aslında tam olarak bulmayı istediğimiz şey Ve elbette aldığımız şey, o kişilerde ne tip programlar olduğunu tanımamız açısından faydalı. Yaşamımızda nereye koyacağımızla ilgili bir veri.

Ama nihayetinde iş bizde bitiyor…

Ve ben hayatıma dokunan tüm güzel ruhlar için minnettarım. Bu yazıma ilham veren tüm bedenli meleklerime sonsuz şükranımla….

Bir şeyden vazgeçmeden önce ona sahip olmak gerekmez mi?

Diyor ki parayı istemek kötüymüş. Aydınlanıp tekamül edemezmişiz öyle… “Ne kadar paran vardı? Ne kadar kazanabilirdin? Ne kadar gelebilirdi sana? Ne kadar bir paradan vazgeçtin?” diye soruyorum ona. Bakıyor yüzüme; kızıyor bana. Sığ olmakla ve maddiyatçılıkla suçluyor beni… (Başkasına doğrulttuğumuz parmak hep yansıyıp bize dönmez mi?) Anlıyorum ki hep olmadan, hiç olmak istiyor.

Yoo, soru banka hesabımızdaki sıfırlarla ilgili değil. Kimi 100 TL ile zengin olur, kimi 100.000 TL ile… Kimi milyoncukları ile hep yokluk sınırında yaşar. Ancak vazgeçtiğin, gönlünde sahip olduğun kadardır. Gönlün doymadan vazgeçiyorsan bu pes etmek olabilir.

Diyor ki aşktan vazgeçmiş. Artık kadınlara/erkeklere önem vermeyecekmiş. Soruyorum “sevdi mi çok kadınlar/ erkekler seni? Sever miydi ya da? Sevdin mi doyasıya? O’nun gözünden bakıp, sever miydin kendini?” “Hem sevdim hem sevildim ama…” diyor. Devamına gerek yok. O “ama” anlatıyor her şeyi…

Sadece bunlar da değil… Ben hep “insan ol’maktan vazgeçtiğinde ol’ur” derdim. Şimdi düşünüyorum da belki de tek taraflı değil bu durum. Belki “ol’maya başladıkça da ol’maktan vazgeçEBİLiyordur.”

Öyle ya “bir şey olmaya çalışmak” zaten yokluk kabulu değil mi? İyi olMALIyım dediğimizde iyiliğimizden, dürüst olMALIYIM dediğimizde dürüstlüğümüzden şüphede olduğumuz çıkmaz mı ortaya? (Normal şartlarda) İyi, dürüst vs olduğunu BİLEN bir kişinin, böyle düşünceleri var mıdır?

Belki de vazgeçtiğimizi söylediğimiz şeye “ben de var mı?” diye bakmalıyız. Eğer yoksa asıl onu isteyip ona niyet ettiğimizi kabul etsek daha iyi olur.

Lütfen aşk olayım ki, aşktan vazgeçebileyim…
Lütfen bolluk, bereket olayım ki maddiyattan vazgeçebileyim..
Lütfen ben olayım ki, egomdan vazgeçebileyim…
Lütfen BİR/ HEP olayım ki, HİÇ olabileyim…

Aşkla ve sevgiyle…

Haa “nerede o aşık olunacak kadın/erkek” diyorsan da günün tadını çıkar. Gelmeyecekse hiç, böyle acılı mı geçsin günler?

Aslında bütün bu acı, aşkla vs değil de kendinden sıkılmanla veya yalnız kalmaktan korkmakla ilgili olmasın? Eğer öyle ise bunu gelecek bir kişi ile çözemezsin ki… Hatta sen daha sıkılırken kendinden, elin kadını/erkeği ne yapsın seni?

Biri gelsin de beni aşkla motive edip, içimden daha güzel bir ben çıkarsın diyorsan, o motivasyon bir süre gider… Sonra fabrika ayarlarına geri döneceksin zaten.

Yok “bu arzum sadece deneyimlemek ile ilgili” dersen, “öyle olsa yeni bir deneyime karşı heyecan ve merak duyardın; yok diye üzülmezdin” derim. Bir şeyin varlığına seviniyorsan, yokluğunda ise sadece “olsa ne güzel” diyebiliyorsan bu şey bir istek, varlığında “bugünü de atlattık” hissiyle seviniyorsan, sürekli kaybetme korkusu duyuyorsan ve yokluğunda “yıkılıyor, acı çekiyorsan” bu bir ihtiyaçtır.

Ve istekler gerçekleşir, ihtiyaçlar değil. Çünkü ihtiyaç “yokluk bilincidir“. İhtiyaç haliyle bir ilişkiye başlarsan, zaten o kişiye de kendine de eziyet edersin o ilişkiyi…

Bir bak bakalım “aşık olamama acının altında ne var?” Kendinde o ihtiyacı tamamlayarak isteğe dönüşür… Sonrasını ise şansa tesadüfe bırak…

Her şeyi sen mi düşüneceksin? Sistem bir yol bulur, buluşturur elbet

Çok açsanız mesela, hemen yemek yemeyin. Ufak bir şeyler atıştırıp dengelenebilirsiniz. O kişiyi çok istiyorsanız eğer, onsuz da “mutlu, huzurlu, güvende” olacağınızı ruhunuza, zihninize, bedeninize anlatana kadar adım atmayın. O işi çok istiyorsanız eğer, kendinize bu ve bunun gibi nice işe layık olduğunuzu hatırlatın. O eşyayı, kıyafeti, objeyi çok istiyorsanız eğer, bekleyin. Gerçekten ihtiyacınız olmadığını fark edin.

Zira iş bir kere ele geçirme ile bitmez; hatta daha yeni başlamıştır. Çok açken yediğinin kontrolsüz yemek midenizi rahatsız edebilir. Çok tutku ile başladığınız ilişki, sizi olmadık beklentilere sürükleyebilir. Büyük bir heyecanla başladığınız işinizde, kendinizi ispatlamak ve elde tutmak adına kendinizden fazlasını verebilirsiniz. Sakin olun dengelenin; var olan her şeyin zaten sizin için, zaten sizin doğal hakkınız olduğunu hatırlayın. Tüm isteklerinizin bolluk bilinci içerisindeyken size kolaylıkla akacağını unutmayın.

Bu yaşam, ruhunuzun yolculuğudur. O bolluk bilincinin farkındadır. Bir şeyi çok istiyorsanız eğer, bunun zihninizden, nefsinizden geldiğini unutmayın. Nefes alın. Çiçekleri, denizleri, göğü izleyin. Evrenin küçücük bir parçası olmanıza rağmen tanrının nefesini taşıdığınızı hatırlayın. Bekleyin ve dengelenin. Sonrasında her şeyi isteyebilir ve alabilirsiniz.

“Benim kalbim kırılmadı”, “ben ihanete uğramış hissetmedim”, “ben yalnız, mutsuz ve umutsuz hissetmedim” diyen olduğuna inanmıyorum. Tüm bu duygular insan için… Aynı şekilde “ama benim acılarım farklı”yı da hepimiz düşünmüş olabiliriz. Oysa istediği oyuncak elinden zorla alınan bir çocuk ile, vazgeçmek istemediği bir şeyden vazgeçmek zorunda kalan bir yetişkinin acısı aynıdır. Söz konusu “acı hissetmekse” senin ki mantıklı acı, onun ki mantıksız acı yoktur. Olsa olsa “ben olsaydım üzülmezdim” ler vardır…

Ancak farkı bu yaşadıklarımız değil, yaşadıklarımızdan nasıl çıktığımız belirler. Bir dostumuzun ihanetine uğradıysak mesela “bir dahaki sefere sınırımı buraya koyacağım”, “bu kişiyi hayatımın burasına koyacağım” veya “benim sınırım burası, olmak istediğim ben bu” şeklinde de bir ders çıkarabiliriz; “insanlara güvenilmez” şeklinde de.. Veya bir aşk acısı yaşadıysak eğer, “aşk acıdır” deyip kalbimizi de kapatabiliriz; o mutlu edeceğimiz kişiyi aramaya (aktif arama olması gerekmez; kalbi kapatmamak da aramaktır) da devam edebiliriz. Çıkardığımız ders ise bir sonraki deneyimimizin tohumu olacaktır.

Hepimizin canı yandı; hepimiz yara aldık; hepimiz üzüldük… Ancak insan zihni, ruhu ve bedeni kendini onaracak şekilde tasarlanmıştır. ( bir yerimiz kesildiğinde, hiçbir şey yapmasak bile bedenimiz iyileştirmeye çalışır o yarayı)
Asıl soru duygusal, zihinsel, ruhsal yaralarımızı, “acılarımızı bahane ederek, yaşama karışmamak” için kullanacak mıyız? Yoksa tüm bu acıları, öğrenmemizi sağladığı için kucaklayıp, serbest bırakıp kendimizi yeni deneyimlere bırakacak mıyız?
Kendimizi koruduğumuzda, acı yaşamadan, risk almadan hayatımızı sürdürdüğümüzde, ömrümüzün sonbaharında ( hepimizin çok çok yaş alarak yolculuğu tamamlamasını diliyorum) kendimizi deneyimlerimizden tatmin olmuş, bilge yetişkinler olarak hissedebilir miyiz?

“Ben acı ve mutlulukla, yaşama karışmayı, korkularımı bir yana bırakarak, denemeyi ve öğrenmeyi seçiyorum. Gelecek tüm deneyimi andaki zihnim, ruhum, bedenim ve duygularımla kucaklamaya hazırım.

Beni ben yapan tüm deneyim ve aracılara minnet ve şükranlarımla…”

“Seven kıskanır” klişesinin de sevmekle değil “sahip olmakla” ilgisi vardır. Artık sevilen, sahip olan kişinin uzvu olduğundan, ona karşı gelişebilecek her ilgi, her teklif kişinin bizzat kendisine yapılmış bir saldırı olarak algılanır. Ayrıca “sahip olma güdüsünün” yokluk bilincinden doğan, korku kaynaklı olduğunu söylemiştik. Korku, zihinden geldiği için değersizlik duygusu ile kardeştir. Ruh kendi değerini bilir. Bu nedenle “sahip olunan kişinin” başka birini beğenmesi, kendisini yeniden seçip seçmeyeceğini gözlemleme gereksinimi duymadan, kişinin alarma geçmesine korku ve öfke duymasına neden olur.

Sahip olduğu yanılgısıyla, sevdiğini bir uzvu olarak gören kişi, o kişiden enerji alanını ayıramaz. Kendisinde merkezlenemez. Bu nedenle zaman içinde kendi olmaktan da vazgeçebilir. Eğer bu vazgeçme çok fazla ise, sahip olduğu kişiye karşı, nedenini anlayamadığı bir kırgınlık duygusu hissedebilir.

Aynı şekilde toplumsal kültürümüzde “sevmek, sahiplenmek ve sahip olmak” olgusu net bir şekilde ayrılamadığı için çoğu zaman kişiler “sahip olunma arzusunu” sevilme ve sahiplenilme ile karıştırırlar. Bu nedenle (bazen orada olduğu bile kesin olmayan sevgiyi kaybetmemek adına, çoğu zaman) sahip olanın beklentilerine uygun davranmak ve asi bir uzuv olmamak isterler. Bu eğer karşılıklı gönülden vermenin bir parçası değilse, genellikle “saçımı süpürge ettim” edebiyatına gider. Bunun asıl meali “sen bana sahip olduğun yanılgını sürdürebil diye ben kendim olmaktan vazgeçtim” dir.

Kendi varlığını olmak istediği gibi ortaya koyamayan bir ruh içsel olarak sıkışır. Huzursuz ve mutsuzdur. Aynı şekilde “özellikle hür iradeye sahip bir insana sahip olma girişimi” tüketici ve hayal kırıklıklarına açık (ki hiç kimse tam olarak başka bir kişinin beklentilerine uygun davranamaz) bir durumdur.

Sahip olmak bir ilizyondur. Kendimizi güvende hissetmemizi sağlayan ve egomuzu besleyen bir yanı olmakla beraber, bizden aldıkları bize verdiklerinden fazladır.

Hepinize bol sahiplenmeli, sahiplenilmeli ve “sahip olmadan güvende hissedeceğiniz” bir yaşam dilerim.