Duygular yoğun bir frekans salınımı yapar ve bu nedenle bulaşıcıdır. Eğer yakınınızdaki kişinin korku duygusu baskınsa belli süre içerisinde içinizdeki korkuyu tetiklemeye başlar. Sevgi frekansı aktifse içinizdeki sevgiyi… Bu durumda duygu bize ait gibi hissederiz ancak aslında tetikleyen başkalarıdır.

Özellikle toplumsal olaylarda, toplu olarak yayılan enerji ise hepimizi içine alır. Eğer bilinçli olarak bir seçim yapmazsak baskın enerjinin etkisine girebiliriz.

Duygularımızı hissetmek de, onları yönetmek de, onlar aracılığıyla yaratmak da bizim sorumluluğumuzdur.

Dışarıda hangi duygular hakim olursa olsun, dışarda olup bitenlere nasıl duygusal tepki vermen gerektiğine inanırsan inan, geleceği yaratma sorumluluğunu unutma..

Duygularını, sonsuz duygu şelalenin içinden bilinçli olarak seçebilirsin. Gözün yaratmak istediğin gelecekte, kalbin ise bu geleceğe hizmet edecek duygularda olsun…

Aşk ile…

Gerçekten yaşamaya karar verdiğinde sevinç, neşe ve coşku kadar, korku, acı ve üzüntü de hissedeceksin. Bu duygular da senin yaşaman, büyümen ve gelişmen içindir. Hepsini yaşamak insanca ve güvenlidir.

Öfke ile, korku ile, acı ile verdiğin tepkiler, duygunun kendisinden değil, senin bu duyguları yaşamaya karşı direncinden kaynaklanır. Bu duyguları yaşamaya karar verdiğinde, içinin ateşle, gözlerinin yaşlarla dolmasına izin vermelisin. İzin verilen her tür duygu geçicidir. Bir yere kadar korkabilir, üzülebilir, öfkelenebilirsin. Duyguların bedeninden akıp giderken, hiçbir şey yapmana gerek kalmadan şifa veya çözüm önünde belirecektir.

Hiçbir korkulan şey direnilen korkunun kendisinden, hiçbir üzülmeye neden olan durum direnilen üzüntünün kendisinden, hiçbir öfkelenilen kişi/olay direnilen öfkenin kendisinden daha yıkıcı değildir. Duygularının içinden akıp gitmesine izin verdiğinde, bu duyguları cesaretle yaşadığında açığa çıkacak olan sen, yepyeni, öğrenmiş ve daha parlak bir sen olacaktır.

Babam ne zaman bir şeye çok üzülsem, kızsam bu örneği verirdi.

Yani evet, tam da böyle aslında… Gençken başımıza ne geldiyse, olay mahallinde kalır, niye oldu, neden beni buldu, ben ne yaptım bunu hak etmek için diye sızlanır dururuz ya.. Yuvarlanır gidemeyiz bir türlü oradan. Ha bire o anı düşünür, kurar dururuz. Hani küp şeklindeyiz ya, düştüğümüz yerden kalkamayız bir türlü.
İlk kırılan köşeler çok acıtır, öyle böyle değil..!

Ve hayat bu , illa ki düşürür.

Üniversiteye giriş sınavında bir problem olur, löönk düşersin. Aman hayatının en önemli sorunu o’dur. Ölüm kalım meselesi adeta.. Halbuki ne olur bir sene sonra girsen di mi? Öyle gelmez işte…

Aşık olursun misal. Kavga ettiniz, küstünüz. Allah.. Kıyamet! Nasıl da mutsuzsun. Ya bir daha hiç… ?? Yaşayamam ki onsuz. E yaşarsın be güzelim. Hem de nasıl yaşarsın. Aslında bu oduna üzüldüğüne üzüleceksin 2 sene sonra da, şimdi söylesem anlayamazsın. Ha canım, ağla, açılırsın…

Aman bu hoca sana taktı di mi? O adam öyledir zaten. Kaç kişinin hayatını karartmış. Ya benim de? Yani, üniversiteye girmeyi başardıysan , bir de bitirmeye kararlıysan o hocayla bu olmuş, bununla şu olmuş, boşver diyemiyor kimse sana o yaşta.

Hem de sana bir sır vereyim mi? 20 sene sonra, adamı fena halde haklı bulacaksın üstelik. Gıcık olan sendin aslında.. Da hadi yine iyisin bir köşen daha törpülendi, bu iyi bir şey de haberin yok.

Vay efendim yaz tatiline arkadaşlarınla bilmem nereye gitmene ailen izin vermedi.. Oo haklısın aslında çok fena bir durum. Sen anne –baba olduğunda onlara hak vereceksin ama, hadi kızma, köpürme hakkını kullan sonuna kadar.

En fena düşüşlerden biri.. “Beni kimse anlamıyor.”! Ah be canım.. Sen kendini anlıyor musun acaba? Ruhundaki fırtınaları sen çözdün de başkaları çözemiyor diye mi kızıyorsun.. Hadi ben tutmayım seni…

Annen ya da baban hastalandı. Tam köşenin üstüne düştün bu defa.. Bu defa var ya.. Ne desen haklısın. İşte bununla başa çıkmanın yolunu bulmak ileri yaşlarda bile zor.

Tek tavsiyem, kendine acıma. Zor bir sınavdır, ejderhalarla kaplı bir dapdar yol gibi.. Git üstlerine, aslanlar gibi yürü geç. Başka çaren yok.

Ooo iş hayatına hoş geldin. Burada çok sık düşeceğin garanti. İş hayatı tek başına, genel hayatın minik bir demosu gibidir aslında. İyisiyle, kötüsüyle, başarısıyla, hayal kırıklığıyla, mücadelesiyle, zaferiyle.. Sana vadediyorum, çok bol düşüş var burada.. Ama birkaç sene sonra kondisyon kazanırsın inan. Her düşüş sana bir takla gibi gelir, kalkar bir daha koşarsın.
Zaten artık eski küp de değilsin yani.. Köşeleri kırık, bir garip şekle dönüştün.. Bu iyi bir şeydir. Keskin hatların yumuşadı yani.. Yumuşamıyorsa zaten oyun dışı kalırsın ona göre…

Evlilik, çocuklar, ele güne karışma durumları.. İşte yükseliş.. Önemli seçimler yapma.. Sağlık problemleri, ülke meseleleri derkeeeen…

Günün birinde bir bakıyorsun ki hayat aslında bu düşüşlerden ibaret.

Ne zaman sen küre haline geliyorsun, o zaman asıl yolculuğun başlıyor.

Bir öncesi, yani küp halin, hayatın duraklarında beklemekten ibaret aslında.

Küreysen akıyorsun hayatla beraber.

Ama küp olmadan küre olamıyor insan.

Ve ne yazık ki küp olarak kalanlar da mevcut.

Nasıl dersen, ilk düştüğün yerden kalkmazsan başka köşen kırılmıyor arkadaşım…

Tek yarayla ömür geçirmeye çalışırsan, hani risk almadan, hani kendini akıllı, temkinli sanarak, öyle köşe köşe bir küp olarak yaşayıp gidiyorsun.

Çok incinmiyorsun, darbe yemiyorsun, doğrudur.

Ama tüm hayatını yeknesak bir durakta geçiriyorsun.

Yuvarlanıp gitmek mi, durakta beklemek mi, işte hayat dediğin bunun kararını vermek.

Bige Güven Kızılay
Hayal Ağacım – Hayykitap Edebiyat
Sayfa 183 ( Küp ile Küre )

İnsan mutlu olduğunu da göstermeli… Küçük büyük her türlü mutluluğunu paylaşmalı hem de önce vesile olan kişiyle.. Böylelikle çevresindekiler “eğer isterlerse” o kişiyi nasıl mutlu edeceklerini bilmeliler… Bildikten sonra ise gerisi teslimiyettir. Kim, sizin için neyi, ne kadar yapmaya gönüllü açıkça görebilirsiniz…

Fazlasını görmek ise daha fazla sorumluluk getirir. Eğer kimin ne olduğunu açıkça görmekten korkmazsınız, onları görmeye başlarsınız. Ancak gördüklerimiz her zaman bizi mutlu etmeyebilir.

Her birimiz biriciğiz… Bir benzerimiz yok… Oysa insanoğlu kendine benzeyeni sever.. Çünkü bu vesile ile kendisini sevmektedir…

İnsanları çıplak olarak görebilmek ise size benzemeyen yanlarını da görmektir. Böylece “kabullenme” dersi başlar… Eğer kabul edemezseniz “fazla görmek” sizi mutlak yalnızlık hissine taşıyacak bir sürece dönüşür.

Bu iyi, bu kötü, bu şöyle diye insanları etiketlemek onları “olduğu gibi kabul etme” sürecinizi kolaylaştırmaz. Bu yargılamadır. Ve yargılarınızı ancak kendinize koyduğunuz etiketler üzerinden yapabilirsiniz. O halde çevrenizde gördüğünüz insanları ne kadar yargılıyorsanız, aslında kendiniz de o kadar çok etiketler içerisinde yaşıyorsunuz demektir.

Kendinize ne kadar çok etiket ve yargı koyarsanız, o kadar da, “o etiketlerin içerisinde yaşama baskısı” yaparsınız. “Ben iyi insanım” diyorsanız “iyilik” yapmak tercihten çok “mecburiyete” dönüşür… “Ben başarılıyım” diyorsanız, kendinizden her daim başarı beklentiniz olur. O zaman “kendinizi anlık olarak deneyimlemek” yerine, etiketlerinizin doğrultusunda “otomatik pilotta” yaşama noktasında bulursunuz.. Oysa ruh özgür olmak ister.. Sıkılır kalıplardan…

Ruh yaşamda dans etmek ister.. Dans kuralsızdır.. ANdadır…

Tam da bu yüzden hep bastırıyoruz onları… Ve biz bastırmak için enerji harcadıkça, gözümüzdeki büyüklüğü de artıyor

Biliyor musunuz? Kendisine en çok bu kötülüğü yapan insanlar, özünde çok temiz niyetli insanlardır. Niyetleri ve kalpleri kirli ruhların, yaptıklarını yapmaları için her zaman bir geçerli(!) nedenleri vardır zaten. En kötü şeytana uymuşlardır.
Temiz niyetli insanlar ise “canavarlarına sahip çıktıkları için” güzel değillerdir aslında… Zaten güzellerdir de bu yüzden de, hiç de adil olmayan şekilde, kendilerindeki en ufak bir karanlığa tahammül edemediklerinden yaparlar bunu.

“İyi işte nefsine sahip çıksın” diyebilirsiniz Evet nefsinize bu şekilde sahip çıkıp, iyi-y-miş rolu yapabilirsiniz. Ancak zaman içinde kendi nefsinizi bile tanıyamaz, göremez olursunuz.

Neden mi? Çünkü, eğer temizseniz, içinizde var olduğuna inandığınız devasa canavarları, düşünmeseniz bakmasanız bile bilirsiniz. Kendinizle kavganız hiç bitmez. Nihai olarak ya kendinizi tüketirsiniz ya da en hafif tabiriyle kendinizi sabote ederek vermek istediğinizi dünyaya veremezsiniz

Ve kavga olan yere huzur gelmez. Bu şekilde nefsinizi “bastırabilirsiniz” ama asla “dönüştüremezsiniz”.

Tekamül etmek mi istiyorsunuz? Canavarlarınıza izin verin. Bırakın loş bölgelerinizden ışığa çıksınlar. O ağzından köpükler çıkan dev köpeğin aslında, minicik sevimli bir terierin gölge oyunu olduğunu görün.

Kendi karanlığınıza bakmadan, içinden geçmeden, canavarlarınızın gözünün içine bakmadan, bunlar da bende var deyip acısını çekmeden, kendi cehenneminizde yanmadan, kendinize, özünüze, ışığınıza, aydınlanmanıza ulaşamazsınız.

Danışanlarımın ve kendi tecrübelerimin ışığında diyebilirim ki “hiç birimiz içimizde olduğuna inandığımız canavarlar kadar canavar değiliz.”

Aşkla…

Bir sabah kalkmışlar ki at yok. İhtiyarın ahırı boş. Köylüler ihtiyarın başına toplanmışlar. “Seni ihtiyar bunak” demişler, “kralın bu atı sana bırakmayacağı, adamlarını gönderip atı çaldıracağı belliydi. Neden atı ona satmadın? Zengin bir adam olacaktın… Şimdiyse ne paran var, ne atın.”

“Karar vermek için acele etmeyin,” demiş ihtiyar. “Şimdilik sadece ‘at kayıp’ deyin . Çünkü bildiğimiz gerçek bu. Atımın kaybolması bir talihsizlik mi, yoksa bir talih mi, henüz bunu bilmiyoruz. Atın kaybolması bir başlangıç, ardından ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz.” Köylüler ihtiyarla alay etmişler.

Gülmüşler onun haline.

——-

İki hafta sonra at bir gece ansızın dönmüş. Meğer çalınmamış.

Ahırından kaçıp dağlara gitmiş. Dönerken de dağlarda rastladığı on iki atı peşine takıp getirmiş. Atları gören köylüler gelip ihtiyardan özür dilemişler.

“Sen haklı çıktın ihtiyar,” demişler. “Atının kaybolması bir talihsizlik değil bir talih oldu senin için. Eskiden bir atın vardı şimdi bir at sürüsüne sahipsin. “Karar vermek için gene acele ediyorsunuz” demiş ihtiyar köylü. “Şimdilik sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Çünkü bildiğimiz o kadar. Bundan sonra ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz. Bu sadece başlangıç… Bir kitabın ilk sayfasını okur okumaz nasıl sonu hakkında fikir yürütebilirsiniz?”. Köylüler bu kez açıkça alay etmemişler ama içlerinden “bu adam şaşkın” diye geçirmişler.

———-

Bir hafta geçmeden, ihtiyarın tek oğlu vahşi atları terbiye etmeye çalışırken attan düşüp bacağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul uzun bir zaman için yatağa mahkum olmuş.

Köylüler gene gelmişler ihtiyara. “Bu kez de haklı çıktın,” demişler, “bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını kırdı. Uzun süre yataktan kalkamayacak. Sana bakacak ondan başka kimse de yok. Eskisinden daha da fakir olacaksın.”
“Gene erken karar veriyorsunuz” demiş ihtiyar, “hiç ders almıyorsunuz. Hemen karar vermeyin. Oğlum bacağını kırdı. Bildiğimiz gerçek bu. Ondan ötesini bilmiyoruz. Biz hayatın sadece bir parçasını görebiliyoruz, ondan sonrasını göremiyoruz, onun için çabuk bir hüküm vermeyin.”

Birkaç hafta sonra düşmanlar büyük bir orduyla ihtiyarın ülkesine saldırmışlar. Kral seferberlik ilan etmiş. Köye gelen görevliler köyün bütün gençlerini askere almışlar. Sadece ihtiyarın bacağı kırık oğlunu bırakmışlar sakat olduğu için.
Köyü matem sarmış. Ordularının yenileceğini ve askere giden bütün çocuklarının öleceğini düşünüyorlarmış.
İhtiyarın evine gelmişler yeniden. “Gene haklı çıktın,” demişler. “Oğlunun bacağı kırık ama hiç olmazsa evinde, güvende. Oysa bizimkiler belki bir daha hiç geri gelmeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması talihsizlik değil, büyük bir şansmış meğerse.”
İhtiyar başını sallamış.

“Siz hiç ders almıyorsunuz,” demiş, “gene erken karar veriyorsunuz. Oysa ne olacağını, hayatın ne getireceğini kimse bilmez. Bildiğimiz tek bir gerçek var, benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde… Ama bunlardan hangisinin şans, hangisinin şanssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.”

“İyi ki varsın” dersin ama içinde sevgi taşır. Minnet taşır. Şanslı hissedersin kendini… “Hayatıma bir şekilde dokundun” demenin kısa özetidir bu…

Ne güzel birisinden, duygu yüküyle, dolu dolu bir “İyi ki varsın” duyabilmek.

Var oluşun bir anlam kazanır. Yaşadığın tüm acılar, tüm geçmişin, kavgaların bir işe yaramıştır artık. Seni, sen yapmıştır. Ve sen bir hayata dokunmuşsundur en azından…

O tek bir kişi için bile olsa, senin bir çaba göstermiş olman gerekmese bile, senin için basit görünse bile, bir iz bırakmışsındır.

Tek bir insan hayatında bile, o doğru anda, o küçük bir cümle bile çok önemlidir. Tüm var oluşunun amacı bile olabilir o an. O an’ı kaçırmamışsın, vaktinde yetişmişsin demektir.

O kadar da önemli değiliz ya hiçbirimiz özünde… Kendi senaryomuzda başrolde olsak da, filmin lezzetine lezzet katacak, ama kimsenin aklında kalmayacak, o figüranız ya aslında başkalarının hayatında… İşte o rolumuzu layığıyla oynamışız demektir…
Belki de tüm yaşam amacımızı gerçekleştirmişiz demektir…

Ne güzeldir tüm kalbinle, ruhunla “İyi ki varsın” diyebilmek… Ne güzeldir “İyi ki varsın” duyabilmek…

İyi ki varsın <3 İyi ki varım ve senin için oradaydım <3

İyi de “yalan söylememiş insan” var mıdır? Hiç yalan söylememek de hep “doğruyu söyleyeceği” vaadini, patavatsızlık riskini, yine gönül kırma riskini getirmez mi? Madem bu kadar kötü bu yalan, neden herkes (en iyi, en doğru kişiler bile) söylüyor?

Baktım literatüre yalan da iyi, kötü; büyük,küçük; beyaz, siyah (bunu ben ekledim. Beyaz yalanın zıttı nedir ki?) diye ayrılıyor. İyi de bunların sınırları nerede?

Örneğin büyük ihtimalle kötüye gidecek hasta bir sevdiğinize “iyileşeceğine inanıyorum; yapabilirsin” demek” yine yalan değil mi? Peki dememeli mi?

Tamam söylemeyelim yalan… Ama ya kendimizi de kandırdıysak yalanlarımızla çoktan? Evet evet eşimi, işimi seviyorum dediysek mesela bir “acaba” anında… Ve sevdiysek artık.. Bu yalan mıdır hala?

Ayrıca “yalan söylememek” her zaman “doğruyu söyleyeceğimizin” bir vaadiyse, her zaman “doğruyu” bileceğimizi de vaad etmiş olmuyor muyuz? Doğru ne ki? Hep biliyor muyuz hakikaten yoksa bu kendimize söylediğimiz en büyük yalan mı?

Galiba yalan değil kötü olan. Ne amaçla kullandığın ve ardından içinde bıraktığı his belirliyor yine temizliğini ya da kirliliğini…

Bir insanı hep inandıklarını söyleyerek de olsa, bir amaca manipüle etmek yalanların en kötüsü… O amaç doğru, güzel bile olsa, bir kişiyi tarafsızca bilgilendirip (ki bilgimiz bile doğru olmayabilir. Başka kaynaklardan da bilgilenmesine izin vermek gerek.) seçimini yapmasına izin vermediğimiz her an yalan söylüyoruz aslında…

Sana hiç yalan söylemeyeceğime söz vermem için kendimi her duygu ve düşüncemle çırılçıplak göreceğime de söz vermiş olmuyor muyum? Bunu yapabilecek kadar gelişmiş ve erdemli miyim acaba? O erdeme ulaşmamışsam henüz, her olanı olduğu gibi göremiyor dahası gördüklerimi bile kaldıramayabiliyorsam, mutlak doğruluktan ahkam kesebilir miyim?

İçimde yürüyüşe çıkmıştım. Çiçekler, böcekler derken, karşımdan kalbimin henüz dokunulmamış, son derece hassas ve son derece kırılgan bir yanı çıkageldi…

Güçlü bir kadındım ya hani ben… Hani incinmenin, kalp kırıklığının ruhsal bağlantımı kestiğimi görünce kırılmayı da bırakmıştım. Bu kadar naif, bu kadar kırılgan, cam gibi bir parçamı görünce şaşırdım önce…

Sonra korktum birden. Öyle az buz değil çok korktum. Bu kırılganlığımı anlayıp, çözüp bir yere koyana kadar zamana ihtiyacım vardı. Bir de baktım içimin savaşçı yanı, bu camdan yanımın kırılganlığı, hassaslığı nedeniyle kılınç kuşanmış…

Tamam niyeti “nefsi müdafa” idi ama hiç çekilen kılınç, kınındaki gibi durur mu? Durmuyor. Zihnim olası tehditlere karşı savaş planları yaparken, dilim en güvendiklerime karşı “eğer beni incitirsen…” diye tehditler savuruyor…

Biliyorum içi(m)(n)de bir kötülük yok ama yoksa var mı? Dünyadaki tüm kötülükler “nefs-i müdafa” ile başlamadı mı? Ya aç kalırsam diye aç gözlülük, ya zarar görürsem diye zarar verme… Hepsi ama hepsi bir korku ile başlamadı mı?
Tırnaklarımı çıkarmış beklerken görünce kendimi, yeniden sorguladım “Neydi ki iyi kalplilik?”

İyi kalplilik, temiz kalplilik, kimseye kötülük yapmaya istekli olmamak değil miydi? İyi de zarar görmekten çok korkan, bunu önlemek için tüm gördüğü güzel insanlarda bile karanlık bir yan arayan biri yine de iyi /temiz kalpli olabilir miydi?

Neyi beklersen onu görürsün. Sürekli insanların stratejik davrandığını, sahte olabileceğini, zarar vereceğini düşünmek de bize sürekli tehditleri göstermez miydi? O kınından çıkmış kılınç mesela gün gelip de “yanlış anlaşılmış” bir masuma saplanmaz mıydı? İnsan korktukça, bir art niyet bekledikçe sonunda direncini yitirip bir kötülük yapmaz mıydı?

Oysa düne kadar güvende hissediyordum kendimi… Oysa düne kadar rengimi “bembeyaz”, kalbimi temiz sanıyordum. Bugün gördüm ki kalbim kırılgan yerinden kararmış…

—-

Ey içimin hassas yanı… Tez vakitte sana ne olduğunu anlamaya, seni de çözüp ruhumun henüz tespit edemediğim yaralarını sarmaya niyet ediyorum. Bundan sonra önceliğim sana da kendi içindeki gücünü buldurmak olsun.

Ama bu süreçte kalbimi karatma ve insandaki kötülüğü arama pahasına koruyamam ben seni… Yeniden doğmak için, bir kez daha, ölmeyi göze alıyorum… Korkumdan kurtulmak, aydınlanmamış yanımı aydınlatmak için, bir kez daha, karanlığımın içinden geçmeyi seçiyorum…

Seni benden daha güçlü olan bütünün merhametine teslim ediyorum… İlahi ışık ve sevgi rehberim olsun…
Var oluşa güven ve aşkla…

Tam da böyle söyledi… “kızdım, üzüldüm… Kalbim kırıldı sana…” Anlamlandıramadığım bir biçimde gelişti her şey… Basit bir yanlış anlaşılma ve basit bir iletişim kopukluğuyla…

Tuhaftı bu durum. Çünkü niyetim çok iyiydi… “Neden?” diye sorsaydı bana ya da ne bileyim “ne demek istedin?” diye bambaşka gelişecekti her şey.. Öyle olmadı. Kalbi kırıldı bana….

Tamam konuştuk sonunda… Aldım gönlünü ama bu sefer de kalbinin kırılmasına, benim kalbim kırıldı….

Saçma değil mi böyle dile getirince… Biri size kırıldı diye ona kırılmak… “Neden kalp kırılıyor?” diye düşünmeye başladım birden… Neden zihin değil? Neden ruh değil? Neden mide (ben merkezi solar pleksus) değil de kalp?

Kalp sevgi merkezidir. Belki de kırılmıyor da kapanıveriyor bazen… Hani gürül gürül sevgi akarken aniden kapanınca biz o akışın durmasını “acı” gibi algılıyor bunu da “kırılma” gibi mi açıklıyoruz acaba? Belki de bu yüzden en çok sevdiğimize kırılıyoruz…

İyi de o zaman bize kalbi kırılan birine karşı “bizi sevdiğini düşünmemiz”, bize akan sevgi enerjisinden beslenmemiz gerekmez mi? Oysa ben kalbi kırıldı diye “dışlanmış” ve “uzaklaştırılmış” hissediyorum…

Belki de kalp kırlıklığı, asıl “kırılanın kalbini kapatmasıdır.” Belki de algımızın sonucu olarak “sevilmediğimizi düşündüğümüz an (ki bu pek çok eylemin farklı değerlendirilmesi olabilir, belki de bize karşı akış devam ederken yapıyoruz bunu), karşı taraftan akan enerjiyi hesaba almadan, kendimizi korumak için kapatıveriyoruz kalbimizi…

Bu kötü niyetli insanlara karşı bir savunma mekanizması olabilir elbette.. Ama çoğu kez de hala akan sevgi enerjisini reddetmek ve zihnimizdeki kurgu nedeniyle, sürmesini istediğimiz enerji akışını, kendi irademizle kesmek olabilir…

En nihayetinde kalp kırıklığı ile kalpten kalbe akışı kestiğimiz kesin gibi görünüyor.. O halde bunun çözümü de yine kalpte ve sevgide olmalı… Beklentisizce birilerine sevgi göndermek, bizim kalp çakramızı açacağına göre, belki kırıldığımız kişi ile ilgili bir karar vermeden önce, durumu sağduyulu bir şekilde değerlendirmek için, atılması gereken ilk adım da tam budur…

O halde bügüne kadar yaşamış olduğum, bende iz bırakan tüm kalp kırklarım için size ve dünyaya sevgi yaymayı seçiyorum. Hemen ve şimdi…

Seni seviyorum….

Seni seviyorum….

Seni seviyorum….